Public Enemy - It Takes a Nation of Millions to Hold Us Back (1988)

Public Enemy vind één van de betere hiphopacts van vroeger, het heeft me zeker bij geleerd. Deze band mag zich zeker bij m'n top10 voegen.

Ik vind Flavor Flav echt irritant als hij door die nummers zit te praten. Zijn stem is sowieso niet zo lekker om aan te horen.

Zonder Flavor Flav is er voor mij geen PE.

Kan ook zijn dat ik er ff aan moet wennen, aangezien ik 1 van de weinige ben die dat vind.
btw: Ik bedoel niet dat hij altijd irritant is. Bijvoorbeeld het refrein op Don't Believe the Hype klinkt gewoon goed, maar soms (ook in dat nummer) praat hij gewoon. Dat klinkt wat minder.

Tja, het is gewoon niet mijn muziek. Het is zo repetitief, met steeds het zelfde squeekje, piepje, en zo. Hoort natuurlijk bij Hip-Hop, snap ik ook wel. En ik hoor ook dat dit in het genre een plaat is met een enorme energie en dynamiek. En ik vind ook dat je 'm moet luisteren. Was niet voor niets nummer 7 in de OOR-albumlijst aller tijden (wel die van de critici dan, want in de publiekslijst kwam 'ie weer niet voor). Grensverleggende plaat, maar niet mijn smaak. En ik durf te zeggen dat die smaak breed is. Maar je kan niet alles hebben in het leven.

Ik snap wat je bedoelt als het gaat om smaken verschillen, maar binnen de hip-hop is dit album verre van hetzelfde repetitief. Deze beat bevatten telkens (kleine) andere geluidjes waardoor het voor velen als chaotisch overkomt. Over het algemeen is hip-hop qua beat erg repetitief, maar P.E. - en wat specifieker The Bomb Squad- zeker niet. In ieder geval niet op dit album en de 2 opvolgers.

Zit in "Night of the Living Baseheads" nou dezelfde Peter Fonda-sample als in "Loaded" van Primal Scream?

helemaal los op deze plaat!

Vandaag hem opnieuw beluisterd en z'n plaats blijft in m'n top10, geweldig album!

Het is en blijft een geweldig album met geweldige teksten en beats. Ik heb het ondertussen toch al veel beluisterd en elke keer kom ik weer tot een nieuwe ontdekking van een andere sample of beat die ik herken. De verscheidenheid aan beats en het concept achter sommige nummers, en elke keer klinkt het nog wel fris. Het is al oudere hiphop maar op een of andere manier blijft het fris klinken. De productie zit ook heel goed. De wisselwerking tussen Chuck D en Flavor Flav zit goed in elkaar en daar dan de beats en de scratchs van Terminator X bovenop. Dikke 5 sterren verdiend!

Jongens, ik ben verward over de verhaallijn in Black Steel in the Hour of Chaos.
Het begint dus met dat Chuck D opgeroepen wordt voor het leger, maar dat weigert hij (I opened and read it, it said they were suckers), dan zit hij opeens op death row.
Is dat omdat hij zonder goede rede dienst geweigerd had ofzo?

KRS-One likes to have a word with you...

Maar inderdaad, ben deze week weer in mijn oldies fase, en dit album blijft wel een van de meest allerlegendarische.
Hoort in elke top 10 meest legendarische hip hop albums thuis. Fck it, top 5! Zelfs met concurrenten als Paid In Full, Criminal Minded, Straight Outta Compton, The Low End Theory, The Chronic, 36 Chambers, Illmatic, etc etc noem ze allemaal maar op.

Deze mag daar gewoon nooit in ontbreken.

Ik denk dat ik mijn top 10 eens om ga gooien. Staat nu vol met jaren 90 favorieten maar die 80s classics moeten de top 250 in! Alleen wat dan te schrappen... Persoonlijke / nostalgische favorieten vs wat ik het beste / origineelste vind... lastig.

Ik zie bij dit soort albums wel vaker commentaren "belachelijk dat dit niet in de top 250 staat" maar als je dan bij diegene in de top 10 kijkt staat er 3x Eminem, en geen PE...

Favoriete nummers: bijna allemaal, behalve de instrumentals / tracks zonder verses, en Party For Your Right To Fight (beetje slap concept, zo'n omdraaiing van een Beasties titel). En ik hoor toch altijd Madonna en Lenny op de achtergrond bij SOTFW...
Maar voor de rest, hoe ongelooflijk krachtig klinkt dit steeds, na 22 jaar...

Wat mij ook altijd opvalt... die fluitloop op Rebel Without A Pause is toch precies hetzelfde als Terminator X on the Edge maar dan omgedraaid/achterstevoren? Dat is toch heel duidelijk? Of ben ik de eerste die dat hoort?

Hoor 'm nu ook weer terugkomen op Critical Beatdown ("Ease Back") en Mecca & the Soul Brother ("Soul Brother #1") trouwens. Ben weer een rondje memory lane aan het doen zoals gezegd Sample van JB's "The Grunt" naar het schijnt.

Toch ook op Who's Gonna Take the Weight van Gang Starr?

Volgens mij niet, maar wel zelfde soort fluittoon idd. Wat een vet nummer blijft dat toch ook zeg, Who's Gonna Take The Weight.

Een hoop andere nummers trouwens, niet normaal meer: Sample Search Results for "grunt" | WhoSampled

Check voor de grap eens op Youtube "I'm Afraid the Masquerade is Over", luister het hele nummer af, en kijk welke samples voor hip hop beats je allemaal terughoort....

Sterke hip hop plaat, samen met Licensed to Ill en Straight Outta Compton één van de betere hiphop platen van de jaren '80.

Een van de 80s albums die ik echt van begin tot eind geweldig vind. Die veel te harde, chaosproducties (nog een toffe lezing/interview met Hank Shocklee over bijgewoond vorig jaar), tracks los van elkaar ook allemaal classic. Keiharde, militante teksten. 5 sterren.

Legendary! It Takes A Nation Of Millions To Hold Us Back. Een van de beste hiphop platen aller tijden. Ongelooflijk hoe belangrijk dit is geweest voor hiphop daarna. Bring the Noise!

Bass!! How low can you go.
Death row!? What a brother knows.

Aangezien dit voor velen een klassieker in het hip-hop genre is, heb ik besloten om deze ook maar eens te beluisteren. Als niet hip-hop liefhebber ken ik Public Enemy wel, maar ik had nooit de zin om een heel album van deze groep te beluisteren. In tegenstelling tot Illmatic klinkt dit totaal anders. Wat eigenlijk normaal is, maar dat terzijde. Wat ik wel jammer vind is het feit dat het wat te lang duurt, een album van bijna één uur is iets teveel van het goede en na een tijdje begint het toch te vervelen. Favorieten zijn Terminator X to the Edge of Panic, Rebel Without a Pause en Show 'Em Whatcha Got.

Dit album misschien wel 4 jaar niet meer gehoord. Maar de enige conclusie die ik kan stellen is (net als toen ik hem 13 jaar geleden kocht): "Zo zou alle hiphop moeten klinken!"

Fantastische rauwe directe hip hop met soms keiharde maatschappij kritische teksten, vooral over de achterstand van gekleurde mensen in the USA. Vandaar ook die fraaie titel 'It Takes A Nation Of Millions To Hold Us Back' en een coverphoto met 2 van de mannen achter de tralies. Achterop staat: 'Freedom Is A Road Seldom Traveled By The Multitude'.
Vandaar ook de bandnaam Public Enemy. De media worden door hen al in 1988 hard aangepakt in Don't Believe The Hype, een absoluut briljant hip hop nummer. Het gaat allemaal ergens over, niet over bling bling, auto's, vrouwen etc etc. 'I never live alone, the FBI is tappin' my telephone...' Daarom worden de teksten ook overtuigend, soms woedend, neergezet. 'Your quite hostile...'

De gebruikte breaks & samples zijn ronduit briljant. Ze zijn veel funkier dan je zou denken bij deze heftige teksten en gestructureerde chaos. Ongemerkt swingt deze geweldige plaat regelmatig: concentreer je maar eens op die breaks. Je hoort bijvoorbeeld even 'Ain't it Funky' langskomen van James Brown. Die combinatie van rauwe hip hop, directe teksten en ijzersterke breaks levert een hoogtepunt in de hip hop geschiedenis op. Fantastisch meesterwerk!

Mooie review!

Thanks!

Vet album!

Die Slayer-sample in She Watch Channel Zero?! is echt tof

Op naar Liquid Swords dan ook maar;)

Als niet hiphopfan heb je ook een vrij ruw album genomen dan om te bespreken. Niettegenstaande dat dit een heel grote classic is in het genre zijn er nog altijd hiphopliefhebbers die Public Enemy niet weten te aprecieeren. Het agressieve geluid, de flow van Chuck D, de politeke statements? ik zou geen idee hebben waarom want voor mij persoonlijk zit elk nummer hier terecht op zijn plek. Geniaal van begin tot einde en een echte mijlpaal in het genre en niet in het minst door de beats van The Bomb Squad die ook al verantwoordelijk waren voor de sound op Ice cube's Amerikkka's most wanted. De songs die jij al aanhaalde zijn ook favorieten bij Ernie maar toch nog even een speciale vermelding voor Louder than a bomb & Bring the noise. Overigens heel ironisch dat de groep en Proffesor Griffin later van racisme en antisemistische uitspraken werden beschuldigd maar toch nog de ballen hadden om met Anthrax, blanke metaljongens, een herwerking van Bring the noise te maken. Het perfecte antwoord op de controverse volgens mij Ik had nog nooit iets bij dit album geplaatst maar wou wel even reageren op jouw gevoel bij deze It takes a nation of million to hold us back. Blijven draaien, het is een groeier

Dat van dat je met een metalgroep samenwerkt als reactie op beschuldigingen snap ik even niet, maar dat antisemitische kan gemakkelijk uit de wereld geholpen worden, toen al: in het laatste nummer zat een sample van de Beastie Boys. Slayer zou ook antisemitisch zijn (geweest), maar die hadden een jood als producer en Kerry King deed mee op de eerste van de Beasties. Ik dacht, ik zeg het maar even. Wat een liefde op Valentijnsdag allemaal.

Aangezien deze als klassieker in het genre bekendstaat, leek me dit een goed startpunt.