Public Enemy - It Takes a Nation of Millions to Hold Us Back (1988)

Niet als een direct antwoord op die specifieke beschuldigingen maar gewoon toch een leuk teken aan de wand dat ze niet racistisch waren. Zo interpreteer ik het toch wat. Keep spreading the love

O ja, niet alle blanken zijn kut bedoel je?

Met uitzondering van mezelf zijn ze allemaal kut!

Heb de LP in 1988 helemaal grijsgedraaid en vond het toen een absolute 5 sterren plaat maar nu vallen toch ook wel de vele zwakke momenten op. We moeten echter niet vergeten dat dit destijds een absoluut trendsettende plaat was die de rap-wereld behoorlijk veranderde. Dus ook nu nog vier sterren omdat er een aantal absolute klassiekers opstaan.

En hij is weer uit op LP!!! Wat een verrassing bij Concerto vandaag!!!

Heb hem al op LP . Toch leuk dat anderen nu ook de kans krijgen om deze klassieker op vinyl aan te schaffen. Het blijft een heerlijke, energieke en baanbrekende plaat.

gewoon een rauwe protestplaat met monotone maar vette producties en kritische teksten.
Als je in de mood bent erg goed, maar ik vind het geen creme de la creme album of zo.
4*

Als de productie van de Bomb Squad iets niet is, dan is het monotoon. Er zit zoveel diversiteit en afwisseling in hun beats, dat je telkens nieuwe geluidjes / samples hoort!

ik vind hun beats nu niet bepaalt afwisselend, ik hoor niet telkens nieuwe dingen eerlijk gezegd.
Maar over het algemeen heb ik dat sowieso met veel acts van de jaren 80 en soms begin 90, het klonk toen wat monotoner allemaal...wat niet perse negatief is.
De golden era, voor mij 93-97, had dat niet meer.

Ben het ook niet helemaal eens met je, Shelter.
Vind het ook helemaal niet monotoon. Samplegebruik is idd zeer divers en ingenieus.
Jij noemt de golden era 93-97, maar van oudsher wordt eigenlijk 86-89 de golden era genoemd... Vraag het elke willekeurige artiest uit de periode 93-97.
Vooral 1988 was een jaar met een ongeevenaard aantal classics (van Public Enemy, Eric B. & Rakim, BDP, Slick Rick, NWA, EPMD, Ultramagnetic MC's, Big Daddy Kane, Biz Markie etc etc). En dit album lijkt mij bij uitstek de creme de la creme als je het over hip hop hebt.
Daarentegen zijn er in de periode 93-97 (wat mij betreft zeker ook een gouden periode!) ook veel monotone platen uitgebracht... als Enta Da Stage, Dah Shinin of Hell On Earth niet monotoon zijn, wat dan wel?

Interessante gedachte: It Takes A Nation Of Millions heeft in de algemene publieke opinie wereldwijd pas sinds een jaar of vijf, hooguit tien, zijn plaats aan Illmatic moeten afstaan als Beste Album Allertijden In Het Genre.
Het is grappig om te zien hoe dat soort dingen verschuiven met de tijd.
In pakweg 1998 was Illmatic en de carriere van Nas gewoon nog te vers om het boven dit soort albums uit 1988 te plaatsen.

voor zover ik weet is de golden era de 90's..wellicht hebben mensen 2 golden era's of zo want die van de 80's heb ik ook wel eens gehoord maar meestal hoor ik toch echt 90's. In my scene zoals dat heette toen was het jaren 90, 80's was oldschool.
Ik zei overigens ook niet dat er niks monotoons is uitgebracht, dat zou een beetje freaky zijn...plus monotoon is niet een negatief woord per se. Zoals ik al zei monotoon is gewoon het geluid in my book betekent het niet iets negatiefs ligt aan de bui en aan de artiest.
Ik vind dit album persoonlijk niet creme de la creme, maar hiphop is ook zo breed...je hebt jazzy hiphop, je hebt positive hiphop/native tongue, political, club etc etc.

Over het plaatsen van albums boven de andere, tja ik vrees dat men na verloop van tijd die futuristische hiphop ooit boven Nas gaat zetten
Niks tegen het futuristische soms luister ik er zelf ook naar, maar die 90's feel is voor mij altijd aan top gebleven.

Voor mij was dit album een opgave in het begin. Het is uitgebracht in mijn geboortejaar, dus logischerwijs heb ik de hele opkomst destijds van hiphop niet meegemaakt. Achteraf verdiepen geeft nooit hetzelfde effect, maar komt wellicht een beetje in de buurt. En met dit retroperspectief kan ik in ieder geval stellen dat dit een classic voor mij is.

Alles wat een classic in zich moet hebben, heeft dit album. Baanbrekend, beïnvloedend, coherentie, origineel en creatief. Puur rap-technisch is dit natuurlijk niet het beste wat hiphop te bieden heeft, dat snap ik, en je hoort goed dat het gedateerd is (die rijmschema's en flows...). Maar toch is het een erg fijn album om naar te luisteren, hoor je de woede en frustratie van de muziek druipen en zijn de chaotische producties ongeëvenaard. Louder Than a Bomb is hiervan het perfect voorbeeld, chaos alom, en toch klinkt het verfijnd.

Het geniale, baanbrekende van dit album zit hem in het feit dat dit op een unieke manier de deur heeft geopend voor een hele stroom rappers en het feit dat (delen van) tracks nog steeds gesampled worden vandaag de dag, zegt genoeg.

@shelter, er is 1 golden era en die begon vanaf 1988 tot ruim in de 90's

daar zijn dus de meningen over verdeeld lol
Ik zou zeggen 88 tot ver in de 90 lijkt meer op wat ik dacht, maar schijnbaar vinden sommige mensen de begin 80's een golden era. het is niet de eerste keer dat ik het iemand hoor zeggen.

Voor mij (en volgens mij) is het ook van ergens eind jaren tachtig tot midden jaren negentig.
Ik heb even gekeken en er is een heel artikel op wikipedia te vinden. Hieronder een citaat van een van de eerste zinnen:
Hip hop's "golden age" is a name given to a period in mainstream hip hop, usually cited as being a period varying in time frames during the mid 1980s to the mid 1990s said to be characterized by its diversity, quality, innovation and influence.

Het blijft onduidelijk wanneer de golden era precies is, maar het is veilig om te zeggen van ongeveer '87 tot '93.

Wat een juweeltje is dit. De over de top chaotische producties en de rauwe harde raps van Flav en Chuck zijn ongekend. Dit album is echt een trendsetter geweest en ik geloof zelfs dat ik ooit gelezen heb dat N.W.A. geïnspireerd is door dit album om met Straight Outta Compton te komen.

Eigenlijk is dit de eerste hiphopplaat die op een harde manier inbeukt op de heilige huisjes en opkomt voor de armen (lees: veelal afro-amerikanen) en een stem is tegen de discriminatie en ongelijkheid. Natuurlijk zijn er eerdere nummers door anderen gemaakt die dit soort onderwerpen aansneden, is It Takes a Nation of Millions to Hold Us Back hét keerpunt geweest. Nadien was hiphop ook een geluid om op te komen voor groepen, etc.

Door de maatschappelijke betekenis of de betekenis voor de muziekscene, zouden we bijna vergeten dat dit gewoon een steengoede plaat is. Ieder nummer is uniek, maar van een zelfde niveau en anno 2014 kun je de tracks stuk voor stuk nog draaien. Natuurlijk hoor je dat het uit de 80's komt, maar dat is niet noodzakelijkerwijs een negatief ding.

Grappig ook dat dit eindeloos is gesampled, geremixed of als bron van inspiratie is gebruikt, van Jay-Z (Show 'Em Whatcha Got) tot Game (Black Steel in the Hour of Chaos) tot Jurassic Five (Prophets of Rage); dit geeft de (verdiende) status van dit album ook goed weer.

Zojuist via discogs in Duitsland de Amerikaanse recordstore day 2014 release van dit album op vinyl gekocht. Speciale mastering en cover. Ben benieuwd!

Old school hiphop staat sinds de succesvolle filmrelease van Straight Outta Compton weer volop in de belangstelling. Dr. Dre, Eazy-E, Ice Cube, The D.O.C., Snoop Dogg, 2Pac en de andere boyz in da hood verdienen het inderdaad allemaal om (her)ontdekt te worden, maar weet je wat ik jammer vind? Dat tijdgenoten Public Enemy zo doodgezwegen worden in de bovengenoemde film. Nou waren ze wel niet van de West Coast zoals Dre en z’n crew, maar toch, er waren twee albums die in 1988 zorgden voor de definitieve volwassenwording van hiphop. Straight Outta Compton, en Public Enemy’s It Takes A Nation Of Millions To Hold Us Back.

BASS! How low can you go? Death row? What a brother know! Met deze woorden schopt Chuck D. de klassieker van z’n groepje pas echt op gang, na de opwarmer Countdown To Armageddon. Bring The Noise is een uitstekende blauwdruk voor de rest van de plaat: super energiek, met harde politieke teksten, honderd samples per minuut, de bij-de-lurven-grijpende stem en flow van Chuck D., en Flavor ‘heeeeeeeeeeeey boyyyyyyy’ Flav die de intense sfeer wat verlicht. En soms nog extra verzwaard.

Don’t Believe The Hype, Louder Than A Bomb, Night Of The Living Baseheads, Black Steel In The Hour Of Chaos, het album raast, briest en brult bijna een uur lang ongenadig hard de boxen uit. Zet deze plaat alsjeblieft niet op als je gewoon even nood hebt aan een leuk achtergrondmuziekje. Ben je niet mee in de opgefokte, radicale sfeer, dan kan dit albumpje wel eens danig op je zenuwen werken.

Maar ben je in een ‘wat zou ik nu graag met iets gooien’-bui, aan het einde van een slechte dag of gewoon in een willekeurige vlaag van rusteloosheid, dan is er geen betere kameraad denkbaar. Dit is ook gewoon boze muziek. Chuck D is boos. Op de white man, op zijn drugsverslaafde broeders, op het systeem, op alles behalve zijn collectie James Brown-platen. Hij maakt van It Takes A Nation Of Millions To Hold Us Back een versterkte burcht waar hij vanop de hoogste toren zijn gedacht naar beneden schreeuwt. De muren trillen constant op de manische beats van de Bomb Squad, de mannen verantwoordelijk voor de productie van de plaat. Flavor Flav schittert dan weer in zijn rol als portier, hij is de goedlachse link tussen Chuck en het publiek, die echter ook stevig zijn tanden kan laten zien indien nodig (zijn solo-spot op Don’t Believe The Hype, bijvoorbeeld). Elk groepslid is een volgende schakel in het totaalgeluid van deze klassieker. Bruut, militant, take no prisoners, burn all bridges.

Waar N.W.A. met Straight Outta Compton de gangsters op de hiphopkaart zette, daar gaf Public Enemy met It Takes A Nation de politieke kant van het genre een finale duw in de goede richting. Een voor een groot publiek moeilijker te behappen richting, maar eentje die ook veel moois heeft opgeleverd, getuigen latere klassiekers als The Infamous (Mobb Deep), Things Fall Apart (The Roots) en recent nog Kendrick Lamar’s To Pimp A Butterfly.

(Dit bericht komt van mijn nieuwe muziekblog The Irresistibles. Het is zeker niet de bedoeling dat al mijn blogposts op musicmeter terechtkomen, dus wie benieuwd is naar meer mag altijd de facebook-pagina liken. Bedankt!

Geweldig geschreven, Arthur DZ
Heerlijk, deze oldskool in-your-face-hiphop-plaat.
"I teach and speak so when it's spoke it's no joke."

Nochtans werden ze heel even vernoemd

Toen ik al bijna klaar met de recensie, realiseerde ik me nog dat ze inderdaad genoemd worden in verband met Cube's samenwerking met The Bomb Squad. Maar dan had ik geen zin meer om nog een nieuwe kapstok voor de recensie te zoeken. Heb het maar zo gelaten

Hehe, het is je vergeven Goede review, sterk geschreven!

Thanks bennerd en buizen!

Oldskool hip-hop. Iets meer focus op de rap ipv de beats, wat later meer de andere kant opsloeg.
Dit is wel een klassieker.

Het tweede album die ik uit de '1001 Albums You Must Hear Before You Die' heb gehaald blijkt een ware topper te zijn. Dit album van de Amerikaanse gasten staat echt als een huis, de afwisseling met 'live' geluid en daarna studio nummers vond ik tof en er zaten zeker genoeg gave stukken in. Ben het eens met de persoon boven mij, ik had op sommige momenten wel iets meer rap gewild en daar leek soms het prioriteit bij sommige beats te liggen, dit was zeker in het middenstuk soms even iets om door heen te bijten maar zeker op het eind en ook in het begin is er niks op aan te merken.

En uiteraard als metalfan zijnde sprong het nummer 'She Watch Channel Zero?! ' met gitaargeluiden van 'Slayer'. Tof, en vooral oldskool hip-hop album.

Believe the hype! Als je wil kennis maken met hiphop is dit waarschijnlijk niet de beste keuze, maar als je je wil verdiepen in hiphop kan je nooit om dit pareltje heen. Het genre was al vanuit de straat, maar hier wordt het nog meer een statement. De link tussen de klassieke hiphop en de gangstarap. In hetzelfde jaar kwam ook Straight Outta Compton van N.W.A. uit trouwens.

Ik heb Public Enemy in 2015 live gezien in het Openluchttheater Rivierenhof in Deurne (Antwerpen). Heerlijk band en de muziek staat ook nu nog stevig overeind.

5 sterren gegeven omdat dit DE plaat was die hip hop (rap) tot mijn favoriete muziek gebombardeerd heeft! Letterlijk grijs gedraaid (was nog LP tijdperk )

Ga die tricky cover zeker checken, ken ik niet en het is voor mij HET nr op dit album.

Ik heb juist toendertijd met deze plaat kennis met hiphop gemaakt en pakte me gelijk!