Public Enemy - It Takes a Nation of Millions to Hold Us Back (1988)

PUNT

BTW: ik zie veel mensen erg positief over dit album, maar ze geven dan 4*. Is een goede beoordeling, maar als je zo lovend bent, zou ik zelf minimaal 4,5* verwachten.

Geweldig!

Dit is zo recht in your face!
en deze cd is al heel oud.
En nog zo enorm goed

Ze waren afgelopen week in Nederland. Wie heeft ze gezien? Ik hoorde net te laat dat ze de 13e, dacht ik, in de Oosterpoort in Groningen waren. Shit!

Ik Met een prachtige integrale uitvoering van It Takes a Nation of Millions to Hold Us Back Dat ik dat nog eens mee mocht maken. Echt een geweldige avond (temeer omdat het ook nog eens zo'n twee uur duurde)!

Twintig jaar later nu en nog steeds weten ze dit album live te rocken.

Ik heb ze live in Sydney gezien, echt kicken. Op een festival met onder andere ook Atmosphere en Brother Ali, en Public Enemy op het laatst als climax van de dag... het was een mooie dag!

Ondanks dat dit album hier niet in de top 250 staat kun je wel zeggen dat dit mondiaal gezien waarschijnlijk het meest legendarische hiphopalbum ooit is. De lyrics, de agressie, de snoeiharde beats waren wel ongekend voor die tijd. Ik was er zelf niet bij maar als ik vergelijkingen maak met hiphopalbums voor dit album kom ik wel tot die conclusie.

Nog steeds is het een zeer sterk album dat helemaal niet gedateerd klinkt wat mij betreft. Toch staan hier vrij veel tracks waarvan ik zoiets heb van ''zo wat ontzettend goed'', maar een handjevol echte toppers maakt dat ik dit album toch een 4 ster geef.

Bij Terminator X to the Edge of Panic krijg ik altijd kippenvel als die beat erin wordt gezet en je hoort zo Aaahhh etc. met die kleine skips ertussen. Een onbegrijpelijk gevoel. En dan heb ik het nog niet eens over het moment dat die beat er daadwerkelijk inknalt!

Ook ik stond daar voorin in Rotterdam; wat een show was dat. Zulke toch oude mannen en nog steeds rennen ze rond over het podium. En dan heel dit legendarische album achter elkaar. Wat een avond. En ik vond trouwens ook de scratch sessie van DJ Lord helemaal geweldig!

Geweldig album.
Ik vind wel vooral de energieke tracks goed (Night of the living baseheads, Prophets of rage, Black steel in the hour of chaos)
Begin ik wel beter te vinden.
Vooral bovenstaande nummers vind ik dus echt vet
Geweldige producties bij Night of the living baseheads en Black steel in the hour of chaos.
En jezus, wat een lange titels de hele tijd

Voor zover ik het me goed kan herinneren is het al sinds de periode april 2006 dat ik nog een Hip-Hopalbum geluisterd heb. Kind of Blue zorgde toen voor een muzikale revolutie die mijn luistergedrag drastisch zou veranderen, A Love Supreme zorgde dan voor een soort definitieve overstap. Onlangs was ik bij een vriend "Morimos Solamente" aan het bekijken (van Alex Agnew) toen dit stuk over Hip-Hop voorbij kwam - toen ik dan nog "Don't Believe the Hype" geluisterd had op Scarface (het spel) werd het dringend tijd om deze nog eens op te leggen -

Al had ik dit album op 5* staan moet ik eerlijk bekennen dat het weinig was bijgebleven op de bekende nummers na, een schande want dit is een ongelooflijke klassieker Voor mij is dit een van de weinige Hip-Hopalbums waar het werkelijk klopt van begin tot einde, dit album stijgt zelfs sinds vandaag in mijn HipHop-top10 van #8 naar #5.

Eerst en vooral begint met die ongelooflijk vette intro Chuck D. is werkelijk zo'n mc die niet kan vervelen als hij zo in vorm is, in die tijd samen met Rakim en Ice Cube de absolute HipHop-meesters naar mijn mening. "Bring The Noise" ( ) - klassieker van formaat Wat moet ik daarover vertellen? Niks, gewoon luisteren -

Bass! how low can you go?
Death row: what a brother know.
Once again, back it's the incredible
The thyme animal
The incredible d, public enemy number one
Five-o said, freeze! and I got numb


De hele politieke sfeer die dit album uitstraalt is fantastisch, het blijft lekker agressief zonder vervelend over te komen. Chuck D. blijft fantastisch doorrappen, Flavor Flav vult perfect aan over de geweldige producties van Terminator X. Mist dit album iets? Voor mij niks: een unieke sound, unieke artiesten die elkaar geweldig aanvoelen, in een van HipHop's beste periodes.

"Black Steel in the Hour of Chaos" is voor mij dan het absolute toppunt van dit album, over die fantastische sample van 'Walk On By' vertelt Chuck D. een erg sterk verhaal op een zeer overtuigende toon.

I got a letter from the government the other day
I opened and read it
It said they were suckers

Lang leve Hip-Hop met albums als dit... -

Hyperbolicsyllabicsesquedalymistic komt die sample vandaan

Heb naar aanleiding van je bericht dat album weer eens opgezet, en ben van plan om deze vanavond ook weer eens te draaien. Ben benieuwd hoe dat gaat lopen, want als ik een album ontdek wat ik helemaal geweldig vond ging hij gelijk naar de 4.5*. (De laatste tijd ben ik iets kritischer geworden daarin.) Dan vergeet ik album het vaak een hele tijd tot een bepaald moment. Dan kan het een aantal kanten op. Of het wordt een 8 (veruit het meest voorkomend), het blijft 4.5* of ik word er weer helemaal gek van en blijf het een hele tijd draaien, waarna hij vaak heel dicht tegen de 5* aan zit, en die af en toe dan ook krijgt. (Ready to Die zeer recent bijvoorbeeld).

Dit album heb ik goede hoop voor dat de 4.5* blijft staan, aangezien ik Black Steel in the Hour of Chaos gelijk ook een paar keer via Youtube geluisterd heb vanavond. Maar ben benieuwd, het is hoe dan ook een geweldig album.

De sample komt inderdaad van "Hyperbolicsyllabicsesquedalymistic" -
Dom foutje in mijn bericht. Ik ga dit album binnenkort gewoon eens aankopen en nog meer luisteren, wie weet komt er een come-back in Hip-Hop via dit album.

Misschien wel dé klassieker op hiphop-gebied. In ieder geval een uiterst baanbrekend en goed album van P.E.. Het album hiervoor en hierna vind ik ook uitstekend. Optredens zijn nog steeds de moeite waard. Deze mannen weten wat performen is.

Heb het album een tijd geleden aangeschaft omdat ik er zoveel goede dingen over gehoord heb en het over het algemeen wordt geaccepteerd als hiphop klassieker. Ik heb hem daarna meteen aangezet en helemaal afgeluisterd maar vond er niks aan, af en toe zelfs irritant. Binnekort nog maar eens een kans geven.

Qua Hip hop geef ik Tribe Called Quest, Common, Roots, Talib Kweli, Gang Starr eerder 4.5* en 5* dan Public Enemy en Run DMC. Het is allemaal wel heel goed, maar het kan beter.
Ik houd persoonlijk gewoon meer van eerstgenoemde acts.

Beste hiphop-album dat ik tot nu toe heb gehoord met The Beastie Boys - Ill Communication, Mobb Deep - The Infamous, Outkast - Aquemini, Biggie - Ready To Die en 2pac - All Eyes On Me.

Favoriete songs van dit album blijven voor nu: Night of the Living Baseheads, Rebel Without A Pause (Lijkt wel een Rage Against The Machine titel, ik weet niet meer welke volgens mij heb ik hem wel op cd), Don't Believe The Hype en Bring The Noise.

Samen met Master of Puppets van Metallica één van de eerste cd's die ik heb gekocht (in '88 ja;).

Inmiddels is het origineel niet meer in mijn bezit, maar ik denk dat ik hem gewoon opnieuw ga kopen. Is toch soort van nostalgie. Niet dat ik zo'n hiphop/rap liefhebber ben. Ik luister er sporadisch naar, maar dit is toch een historisch album.

*****

Heb het album nu een paar keer gehoord en ik kom er volgens mij niet echt goed doorheen.

3* voorlopig maar ik moet toegeven dat ik het gevoel heb dat ik nog wat mis na een paar luisterbeurten.

Zie het ook in de tijdsgeest en probeer eens goed naar de teksten te luisteren en stel je de tijd van toen voor midden en eind tachtiger jaren: raciale spanningen in de VS. Er was nog geen ruimte voor een Obama. Rodney King moest nog komen. Een moderne de Last Poets: Militante raps en een revival van Malcolm X, de Black panthers, Huey Newton, Eldridge Cleaver, Black Awareness etc.

Het is een ongeschreven regel dat alle legendarische bands terugkomen. Zij het als reunie, zij het als revival of zoals joy division (editors, interpol). Ik weet gewoon dat binnenkort de sound van public enemy terugkomt.

Ik hoop dat het wel een goede revival is want i'm not a big fan van de Editors(interpol ook niet maar daar zit nog een klein beetje kwaliteit in)

Weet je wat het is met dit album: ik was nog niet geboren in '88, dus ik zal nooit weten hoe dit toen heeft geklonken, en wat een verfrissing de sound was. Dan zou dit album voor mij top 3 zijn waarschijnlijk.

Veruit het beste album van PE. Fear of a black planet kon hier al lang niet aan tippen, en wat daarna kwam helemaal niet.4,5*

Ik vind die mooie lange titels (voor tracklsit begrippen) geweldig

Mijn stem (3*) verwijdert want ik vind dat ik dit album toch wat vaker de kans moet geven. Ik heb na 3x luisteren verspreid over een lange tijd eigenlijk niet echt een goed beeld van dit album gekregen. Ik ga hem nog een paar keer beluisteren voordat ik weer stem.

Woord. Is inderdaad geweldig!
Meestal doen ze dat alleen bij rock.

Ik vind het trouwens wel een vet album met lekkere Bomb Squad beats, maar Chuck D heeft eigenlijk niet zo'n lekkere flow.

Tja dit is natuurlijk een fenomenaal album. Ik ben begonnen als danceliefhebber en hiphop heb ik later een beetje leren kennen. Maar wat een feest van herkenning was dit album toen ik het kocht. Dit is echt honderden keren gesampled in allerlei dance en hiphop-tracks.

Ondanks de legendarische status van deze mannen vind ik dit album eigenlijk helemaal niet zo goed. Op de een of andere manier klinken de beats allemaal erg chaotisch en de raps flowen gewoon niet lekker.

Ik las laatst ergens dat ze dit album ook echt een rock gevoel wilden geven, die energie en rauwheid.