Public Enemy - It Takes a Nation of Millions to Hold Us Back (1988)

Eigenlijk Hip-Hop Addicted maar had deze nog nooit geluisterd, ben nu bezig maar weet nog niet goed hoe ik deze ga beoordelen. Maar dat het 4* of hoger wordt lijkt me zeer waarschijnlijk

Je zit ver-schrik-ke-lijk goed.

Hahaha ook meteen een meesterlijke track

Dope dat PE slayer samplet. Angel of death is dan ook een zeer vette track she watch channel zero ook trouwens.

Erg sterk album natuurlijk. Het duurde even voor ik het echt op waarde kon schatten. Ik zag hem voor 10 dollar (kleine 7 euro) liggen in Sydney, dus heb ik hem toen snel meegenomen. Sindsdien is ie me eigenlijk steeds beter gaan bevallen. Vooral Chuck D is gewoon echt meesterlijk goed. Flavor Flav vind ik wat irritant af en toe maar heeft ook wel zijn meerwaarde. Bring the Noise is overigens een van allervetste hiphoptracks ooit. Die opening

Bass, how low can you go,
death row, what a brother knows,
back again yo its the incredible,
rhyme animal, the incredible
D public enemy number one

is fantastisch. En zoals ik al zei; chuck d is gewoon briljant.
Voor nu een stevige 4 sterren.

Het beste, energieke, meest vernieuwende en tegelijkertijd zo verantwoorde hiphop album aller tijden!!

Dit was geen muziek maar een gevoel dat eerdere generaties bij rock n roll of punk moeten hebben gevoeld.

Inderdaad, ik denk dat je dit ook als niet hiphopliefhebber kan appreciëren. De urgentie en woede spat er vanaf, en dit zonder dat het theatraal of gespeeld lijkt.
Deze classic staat nog steeds niet in de top 250 terwijl lachertjes als Dr Dre en Eminem bij de eerste 100 staan.

Beetje jammer dat die Flavor Flav door sommige nummers zit te schreeuwen, want dat haalt een beetje de sfeer weg, en ik vind dat hij een irritante stem heeft. Verder is het een erg goed album, nu nog eens een keer analyseren

Public Enemy is een concept waarin ieder lid zijn functie heeft. Zo heeft ook Flava Flav zijn functie.

Geweldig album.
Om dit album te begrijpen hoef je niet eens een hiphop liefhebber te zijn. Heeft meer overtuigingskracht dan de gemiddelde rockplaat.

Heel mooi verwoord en zó ongelofelijk waar. Hier wordt bewezen dat muziek genreoverstijgend kan zijn. En dat genres slechts hokjes zijn (die we als mens wel nodig blijken te hebben)



ZO!


Juist die toevoeging van Flavor Flav maakt PE tot wat PE is... Je kan er niet van houden ja, maar ik ben er van overtuigd dat het zonder Flav toch een stuk minder zou zijn geweest.

Nieuwkomer in mijn Top10,heerlijk precies mijn stijl, Lekker "Raw For Sure" . Tot nu dan 4,5 kan nog veranderen aangezien hij nog "fresh"is voor mij.

Een van de meest invloedrijke Hip-Hop groepen die er heeft bestaan. Niets minder dan een revolutionaire groep met even vooruitstrevende albums. En niet alleen de Hip-Hop cultuur genoot van deze groep, evengoed voor de punk was dit een invloedrijk album. Was je een punker? dan had je zeker een logo van PE op je spijkerjasje. Helaas zien we dit niet meer zo snel terug, dat een Hip-Hop groep ook andere sub-culturen weet aan te spreken, niet alleen enkele mensen, maar haast de gehele sub-cultuur . Alhoewel bijvoorbeeld een artiest als 2Pack ook veel mensen aansprak terwijl ze niet zoveel met Hip-Hop hebben

Dat PE nou vooral de punkers aansprak mag geen wonder heten, politiek getinte teksten, een opstandig imago en muziek rauw klinkt zonder dat het aan energie of geloofwaardigheid hoeft in te boeten. Deze rauwheid zorgt er dan wel voor dat het in ieder geval niet een van de makkelijkste Hip-Hop albums is.

Maar helaas is juist dit gegeven een struikelblok voor dit album. Dat is dat de muziek niet overal even vloeiend, en soms zelfs wat stroef klinkt. Waaraan ligt dit? Zou het soms aan de productie liggen? Nee, natuurlijk niet. De beats klinken lekker vol, en hoewel ze droog klinken, worden ze goed ondersteund door de productie. Hier en daar werkt hij soms op de zenuwen, zeker die piepende sax doet je hier en daar vermoeien. Gelukkig word die op andere manier fantastisch ingezet, maar helaas, na een paar seconden mag hij wel verdwijnen van mij, pff, wat een neurotisch instrument. Wat mij opvalt is hoe fris en transparant de productie klinkt,maar misschien ligt dit ook wel omdat hier naar de remaster zit te luisteren, en ik dus niet weet hoe de oorspronkelijke mix klinkt.

Waarom klonk dit album stroef? De productie en de beats hadden we al gehad. Aan de sfeer van het album (zeker niet te onderschatten!) ligt het ook niet, want zoals gezegd, erg energiek. Dan is er nog een ding over wat de flow van het album wat tegenzit, en dat zijn de raps. Veel mensen zullen het niet met me eens zijn, maar ik vind de raps het grootste struikelblok van dit album. Laten we eerst met het stemgeluid beginnen. Chuk D heeft een doffe stem die van niet zo hoog is, maar wel een hoog randje heeft. Dit in tegenstelling tot Flavor Flav, die een hoge stem heeft. Helaas ben ik niet zo weg van zijn stem. Maar was dit het ergst dan? nee nee, dat is de flow. Flow? welke flow? juist ja, er zit niet of nauwelijks flow in de raps. Hierdoor zklinken de teksten soms wat te random gerapt en lijkt het soms dat ze niet genoeg hebben gerepeteerd met de raps. Het album klinkt hierdoor ook wat, zoals gezegd, wat stroef en is het helaas niet zo heel leuk om naar te luisteren. Het album is daarom ook vrij vermoeiend (Misschien een beetje verkeerde omschrijving omdat het negatief klinkt, uitputtend is misschien een betere omschrijving) en meer dan 10 nummers had eigenlijk niet gehoeven, omdat ik dan eigenlijk wel genoeg heb gehoord. Maar goed, veel zal ik dit album dus niet opzetten.

If you kill my dog I'm gonna slay your cat!
Yeah boy! Terminator X!

Wat is hier jammer aan

De teksten van Chuck D zijn juist, naast de revolutionaire sound, belangrijke pijlers van PE. De tekst bevat juist de boodschap en de wijze hoe deze wordt gebracht is uniek. Luister eens goed naar Black Steel in the hour of Chaos. Dat is gewoon subliem. het gaat je waarschijnlijk om de stijl van rappen van Chuck, die stijl verschilt namelijk met vele andere rappers. In de drie decennia die hiphop nu bestaat hebben vele stijlen van rappen de revue gepasseerd. Deze zijn te verschillend om nu op te noemen, maar wat zeker is, is dat Chuck er zijn eigen stijl op na hield en flowen deed ie zeker!
Zonder Chucks karakteristieke stem waar de boosheid en verontwaardiging afdruipt is er geen PE. NAar mijn idee heb je ze nog niet helemaal weten te doorgronden. Ik zou zeggen: luister meer en probeer je voor te stellen in welke tijdsperiode ze hun opwachting maakten.

Je hebt gelijk dat ik de muziek niet vaak genoeg heb beluisterd om de geniaalheid erin te zien. Maar zoals ik al zij, erg graag luister ik er niet naar. Misschien maar eens hun opvolgers proberen en dan kijken of het welbekende kwartje misschien wel valt?

Zou ik wel aanraden. ZOals ik al zei stel je ook bloot aan de tijdsgeest van Amerika midden jaren tachtig! Denk aan de economsiche situatie, de positie van de zwarten, Rodney King zat er nog aan te komen etc. etc.

voor mij een 5 star classic .nog nooit met een plaat zo vaak los gegaan.heeft veel kwade buren opgeleverd als we weer eens met 5 man mee stonden te BRULLEN EN BEUKEN met volume op max.
dit was voor mij de doorslag om naar hip hop -rap te gaan luistreren.natuurlijk klinkt dit nu gedateerd maar anno 1988 was dit baanbrekend en overdonderend. zeker 1 jaar lang iedere dag op gefeest!
mocht je dit lekker vinden check dan ook paris met the devil made me it,

They finally pull me over and I laugh
"Remember Rodney King?" and I blast on his punk ass - 2pac
Yep die is ook genoemd in lyrics

Muziek hoe muziek gemaakt moet worden! Rawness!

Public Enemy is ongetwijfeld een van de meest spraakmakende hiphop acts. Is het niet om de muziek dan wel om de statements die ze maken. Deze zijn maatschappij kritisch met name de overheid die de donkere gemeenschap discrimineerd krijgt er van langs. De groep bestaat uit Flavor Flav (hij is de man die het een en ander aan elkaar praat en een aantal refreinen op zich neemt), Chuck D (rapper), Professor Griff (rapper) en Terminator X (de producer).

Dit is het tweede album van de groep en zal de geschiedenis in gaan als een zeer spraakmakend maar bovenal een goed album. Ik zal in deze review zo goed mogelijk proberen uit te leggen wat ik zo goed vind aan It Takes a Nation of Millions to Hold Us Back.

De eerste track weet mij al volledig te boeien. Met name de productie is erg lekker en veelzijdig. Deze bestaat uit samples, scratchwerk, blaasinstrumenten en drums. Maar kenmerkt zich verder met de krachtige teksten die op passende wijze gebracht worden, het word namelijk zo zelfverzekerd gebracht dat het vrijwel onmogelijk is om de rappers niet serieus te nemen.

Don't Believe the Hype is nog zo'n track, sterker nog het is mijn favoriete nummer van de cd. Met de beat die enkele malen de hoogte in gaat een refrein van Flavor Flav die lekker in het gehoor ligt komen ze met sterken teksten als:

'Don't believe the hype - its a sequel
As an equal, can I get this through to you
My 98's boomin' with a trunk of funk
All the jealous punks can't stop the dunk'

Na dit spetterende begin is er nog genoeg te genieten. De hoge stem van Flavor Flav weet regelmatig een lach op mijn gezicht te toveren. Maar met name de producties weten mij elke keer te verbazen. De samples en het scratchwerk zijn de dj zeker toe vertrouwd. Met name de hoge geluidjes die hij in veel tracks verwerkt kenmerken zijn stijl. Terminator X to the Edge of Panic is daar een heerlijk voorbeeld van.

De MC's blijven ondertussen scherp en halen met regelmaat uit naar de overheid. Zo beweren ze op de track Louder Than a Bomb dat onder meer de FBI en CIA de telefoongesprekken van de heren afluisteren.

Met het nummer She Watch Channel Zero?! gaan ze weer een hele andere weg in qua stijl. Voor dit nummer zijn de electische gitaren uit de kast getrokken. Dit nummer rockt dan ook helemaal. Een nummer later wordt er dan weer gekozen voor blaasinstrumenten en daardoor is dit muzikaal zo'n veelzijdig album.

Naar het einde toe blijft het een geweldig album Black Steel in the Hour of Chaos met de piano en de samples is daar een goed voorbeeld van. Tekstueel blijven de heren ook zeker in orde:

'You have to realize - what its a form of slavery
Organized under a swarm of devils
Straight up - word'em up on the level
The reasons are several, most of them federal'

Maar ook Rebel With a Pause, met de heerlijk opzwepende en hoge beat, en Prophets of Rage behoren tot de hoogtepunten.

En zo weet dit viertal binnen een uur een sfeer te creeeren die je voor een hele tijd bij blijft. Ze hebben veel agressie in zich wat ze zo goed mogelijk willen verwerken in de teksten. Dit doen ze op een geloofwaardige manier. Hiernaast beschikt Public Enemy over een van de beste producers die de hiphop kent. De Amerikaanse overheid zal alles behalve blij zijn met dit project, de hiphop liefhebber smult van dit werk.

I got a letter from the government
the other day
i opened and read
it said they were suckers.

Heerlijke story telling

zo krachtig heerlijke hiphop baanbrekend fundamenteel alles.
DIe 4,5 hoort hier gewoon overduidelijk te staan.

Nummer 1 t/m 16 vallen in de categorie "CLASSICS". Ieder nummer heeft wel iets vets. Maar ja, wat wil je.....ik draai dit album sinds 1988 op regelmatige basis., en geen enkel moment verveelt het. 5*!

Staan ongetwijfeld zeer strakke nr's op: Bring the Noise, Don't Believe the Hype, She Watch Channel Zero?! en Rebel without a pause. Kan helaas mijn aandacht niet vasthouden wanneer ik het hele album achter elkaar afspeel.

Zonder enige twijfel het beste hiphop album dat ik tot nu toe heb mogen beluisteren. Het is (zoals ik al vaker heb gezegt) niet echt mijn genre maar voor een aantal- klassieker(tjes) zoals deze maak ik graag een uitzondering. De raps op het album zijn geweldig en gaan ook echt ergens over (iets dat je tegenwoordig niet vaak meer hoort) je krijgt als luisteraar ook amper kans om te ademen, ook de beats, productie en het gebruik van samples is geweldig gedaan. Petje af.

4 sterren

Ook een aanrader voor mensen die niet van hiphop houden, maar meer hebben met industrial en rock.
Mooi hoe dit album begint. Gelijk dat live sfeertje. Nodigt uit om verder te luisteren. Countdown To Armageddon is een goede introductie van wat zal volgen.
Alleen jammer dat er geen mooie overgang is gemaakt naar het volgende nummer.
Bring The Noise is ook bekend door de versie die ze naderhand met Antrax hebben gemaakt. Deze versie is wel een stuk beter.
Geweldig hoe de toespraken van Chuck D worden af gewisseld door de manische raps van Flavor Flav. Al heb ik hoe dan ook meer met Chuck D. Wat een geweldige stem.
De heerlijke funky flow van Don't Believe The Hype met die vreemde noise geluiden voegt echt iets toe. Klinkt nu 20 jaar later zeker niet gedateerd.
Cold Lampin’ With Flavor zit qua noisy samplers mooi in elkaar. Maar ik hoor Flavor gewoon liever als aanvuller van Chuck D.
Super natuurlijk hoe vervolgens Terminator X wordt aan gekondigd met die Queen sampler van Flash Gordon in Terminator X to the Edge of Panic. Dit laat horen hoe belangrijk Terminator X bij Public Enemy was, en welke stempel hij op de nummers achter laat.
Mind Terrorist is voor mij persoonlijk een overbodig nummer. Had voor mij achterwege mogen blijven.
Louder Than a Bomb is weer krachtig, Chuck D. die weer heerlijk aan het preken is. Ongelofelijk hoe gemakkelijk hij die woordenvloed uit zijn mond laat stromen. En het klinkt niet patserig, maar juist erg overtuigend. De hogepriester van de hiphop aan het woord.
Caught, Can We Get a Witness? Is het volgende hoogtepunt (en gelukkig niet het laatste). Hier valt de combi Chuck & Flavor goed uit. Het Shaft achtige funkgeluidje tussendoor is de slagroom op de song.
Mooie saxofoonpartij in Show Em Whatcha Got, verder wordt er volgens mij voornamelijk gebruik gemaakt van eigen ingesproken samplers. Verder had dit nummer mooi als intro gebruikt kunnen worden.
She Watch Channel Zero is waarschijnlijk bij meerderen bekend als het intro van Onrust, het muziekprogramma van de VPRO. Mooie drumpartij er doorheen gemixt.
Night Of The Living Baseheads heeft die geweldige bleep door het nummer heen.
Wel een van hun betere songs. Chuck D. op dreef, en heerlijk dansbaar.
Black Steel In The Hour Of Chaos heb ik nog op single. Daar blijft het intro achterwege, en begint gelijk een stuk sterker. Ook op een totaal andere manier geweldig gecoverd door Tricky.
Security Of The First World heeft een sterke beat, meer is het nummer niet. Maar de beat is sterk genoeg om een ander nummer helemaal te dragen; tenminste dat dachten Madonna en Lenny Kravitz toen ze Justify My Love uit brachten.
Rebel Without A Pause is het volgende hoogtepunt, al heb ik volgens mij dit ritme vaker gehoord op dit album. Please, Bring That Beat Back.
Die beat gaat rustig door in Prophets Of Rage. Wat dus ook heel duidelijk klinkt als het vervolg op Rebel Without A Pause. Het herhalen van zinsdelen wat hier gebeurd hoor ik helaas ook te veel terug bij Beastie Boys. Niet echt een sterk nummer; doet wat goedkoop aan.
Party For Your Right To Fight opend met een sampler van Tom Petty’s Refugee (volgens mij). Persoonlijk spreekt mij dat wel aan, had zelfs meer in dit nummer verwerkt kunnen worden. Namelijk een mooi stukje muziek. Verder klinkt dit van alle nummers het minste als een Public Enemy song. Het is bijna New Kids On A Block.
Ik weet dan ook niet of dit nummer als grap bedoeld is.

Zo, dit is mijn beschrijving van dit album. Ik ben een leek op het hiphop gebied, maar vond dit album wel de moeite waard om verder in de schijnwerpers te zetten.
Waarschijnlijk hoort een hiphop purist weer totaal andere dingen in deze muziek terug.
Maar dit is mijn kijk op deze mijlpaal in de muziek ontwikkeling.
Respect.

Leuk album.
Ik herken hier ook veel van, uit samples die door andere rappers zijn gebruikt. En natuurlijk dat liedje uit San Andreas.

4 dikke sterren

Veel samples zijn afkomstig van het Wattstax album volume 1, dacht ik. "freedom is a road seldom traveled by teh multitude"

[Klassieke sample van Isaac Hayes' Hyperbolicsyllabicsesquadalymystic


Een hergeprogrammeerde funkydrummer van PE.

Bedankt voor deze toevoeging!

De beste van PE.
Een aanrader voor diegene bekend willen raken met deze band.