Rush - Signals (1982)

Tot nu toe een lekker album, ik heb deze nog niet zo vaak geluisterd, maar van wat ik er mee van gekregen heb, klinkt het erg goed.

Ik was namelijk bang dat het jaren 80 werk van Rush mij niks zou doen, aangezien ik houd van de jaren 70 composities van de heren, en in dit decennia hebben ze toch wel de progressieve veren van zich af geschud, maar tot mijn verbazing vindt ik dit helemaal zo slecht nog niet, sterker nog, het is erg goed zelfs. Een definitief oordeel kan ik pas geven als ik hier wat meer naar geluisterd hebt, maar ik denk wel dat dit een blijvertje is.

Dit album pakte mij veel eerder dan Grace Under Pressure (die had ik voor dit album uitgeprobeerd) maar dat komt denk omdat er net nog wat meer gitaarwerk in zit (een beetje zoals Moving Pictures en Permanent Waves) bij Grace Under Pressure is dit weer minder (dat wil natuurlijk niet zeggen dat die plaat slecht is)

Maar back to basics, ik geef dit plaatje voorlopig 3,5 sterren met Subdivisions en The Weapon als favorieten!

Deze nog even aan het draaien nu, maar het klinkt echt wel gelikt en perfect, te perfect en te steriel en te vlak eigenlijk. ze hebben in de jaren hiervoor aangetoond dat ze beduidend beter konden. weg mooie nummers als b.v Xanadu, Cygnus x - 1, Cygnus x - 1 book 2 (Hemispheres), 2112 en natuurlijk de prachtige kortere nummers als Tom Sawyer en YYZ. het is gewoon te commercieel en te poppy geworden in mijn beleving. dit is wel een consistent album geworden met geen enkele uitschieten naar boven of naar beneden toe naar mijn mening. nee gewoon een erg commercieel album voor de grote massa voor Rush begrippen vind ik. ik heb hem op 3* staan maar breng hem nu definitief omhoog naar 3.5*, daar houd ik het bij, niet meer niet minder. 3.5* vind ik voor mij de beste score hierbij.

Dit is een superplaat uit de catalogus van Rush. Alleen bij New World Man en Countdown zakt het niveau wat weg, maar voor de rest is het een aaneenschakeling van genotsmomenten. Subdivisions is één van mijn favoriete Rush nummers aller tijden, net als The Weapon. The Analog Kid laat horen hoe energiek gitaarwerk en subtiele keyboards harmonieus hand in hand gaan en het middenstuk van Digital Man is een typisch voorbeeld van de klasse van Rush. Losing It mag ook niet onvermeld blijven, zulke mooie rustpuntjes heeft Rush niet heel vaak gemaakt. Moving Pictures bleek niet te overtreffen, maar deze is ook erg gaaf.

Ik vindt New World Men en Countdown juist super nummers, maarja de gehele plaat is dan ook geweldig!

Dankzij de opener en de electrische viool op Losing it, twee keer een halve punt meer dan een 3.

Zonder deze tracks zou de plaat m.i. een middenmoter zijn.

Tja...ik vind echt de hele cd een aaneenschakeling van supernummers. Een van mijn favoriete Rush-albums

Van mij ook. Alleen Countdown vind ik wat minder.
Verder top. Subdivisions is mijn favoriete Rush-nummer, een ander hoogtepunt is m.i. The Weapon met dat heerlijke middenstuk.

The Analog Kid kan ik nog wel waarderen, maar Digital Man en The Weapon kunnen me gestolen worden. Maar ja, ik kon de tweede helft van Jacob's Ladder ook al niet waarderen. Wat mij betreft is dat synthesizer gedreutel geschikt als muzak in een lift.

Signals bevat een paar heel goede nummers (Analog kid, the weapon, Subdivisions), maar ook een paar die mij weinig doen (Digital man, Losing it). Ik heb dit altijd een van de mindere platen van Rush gevonden uit de periode dat ze nogal met synthesizers in de weer waren.

Ik heb er niets op tegen dat ze met hun tijd mee gingen en kortere, meer poppy nummers afleverden, maar ik vind de hierop volgende albums Grace under pressure en Power windows wat consistenter en completer.

Overigens is een 'mindere' plaat van Rush bij mij nog altijd goed voor drie sterren.

Subdivisions alleen al maakt een hoop goed.

Ik geef toe dat liveversies van het nummer vetter zijn dan deze studioversie.
Maar het is (voor mij als drummer) wel een dijk van een track.

De meest softe Rush plaat was de laatste met Terry Brown. Dit geluid bevalt me beter dan Moving pictures. Die klonk wat kaal met die drum/ bas op de voorgrond en zo'n dunne gitaarklank. Signals is veel voller van geluid. Het songmateriaal kent goede songs als The analog kid, The weapon en New world man. Eigenlijk hoor ik signals liever dan het wereldberoemde Moving pictures. Alex schroeft het gitaarvolume terug tot het niveau van Mike Rutherford. Toch is Lifeson wel prettig aanwezig op Signals. Digital man bevat een fijne uitgebreide solo van hem.Countdown is het minste nr.,Te veel synthesizersolo's. Losing it is ook geslaagd. Goede lp. Om één keer te draaien. Daarna zet ik eerst Fool's overture van Supertramp op en daarna 2112. Signals krijgt vier sterren.

Een vriend van me had deze gekocht. Ik heb zelf nooit echt naar Rush geluisterd, en dit zal wellicht niet het schoolvoorbeeld van een Rush album zijn (lichte 80ies productie), maar dit bevalt me best wel. Met sterke muzikanten en goede riffs kom je al een heel eind bewijst Rush hier. Niet helemaal mijn ding, en de productie had ik anders gedaan, maar beslist geen slechte plaat.

Nee, dit is niet echt het Rush-album om mee te beginnen. Ik zou Moving Pictures eens proberen.

Een hele sprong in een andere richting is dit album! Erg gewaagd na de mijlpaal Moving pictures vind ik. Persoonlijk hou ik wel van de new wave invloeden uit de vroege jaren 80 die overduidelijk hun intrede deden in de muziek van Rush. Subdivisions, The analog kid, The weapon, New world man, Losing it en Digital man; het zijn stuk voor stuk toppers!

Ik had in eerste instantie 'slechts' 4,5* gegeven vanwege het nummer Chemistry. Ik luister de plaat op dit moment en ik kan niet anders concluderen dan dat dit gewoon 5 sterren waard is. Mijn eerste kennismaking was met de jaren 70 Rush en ik moest zeer wennen aan de jaren 80 sound die ik later ben gaan ontdekken. Inmiddels zijn deze, GUP en vooral Power Windows de platen die ik zonder meer uit een brandend huis zou redden. Ik vind die periode werkelijk zeer creatief en het vakmanschap wat hier geëtaleerd wordt, wordt maar zelden geëvenaard.

Tekstueel vind ik Peart hier weer op zijn best en de keyboardtapijten in Subdivisions, The Weapon en The Analog Kid geven me nog steeds kippenvel.

Heerlijke hoofdtelefoonmuziek.

5*

Precies mijn redenering betreffende mijn 4,5* en daar laat ik hem ook op staan. Ik vind het geen slecht nummer, maar niet zo goed in vergelijking met de rest. Zonder Chemistry was het misschien wel een perfect album geweest, nu "alleen" maar heel erg goed.

Rush is echt de enige band waarbij ik 'luchtbasgitaar' speel. Normaal is t altijd gitaar of drums maar bij Rush doet Geddy Lee t voor mij (zonder die andere twee helden tekort te willen doen). Ik zit nu digital man te luisteren en ik kan t weer niet laten haha. Die break na die derde minuut

Wel je voeten gebruiken om de Taurus pedalen te bedienen hè

Lol nee het is al moeilijk genoeg om alleen die basloopjes 'na te spelen.'

Dit is een beetje Rush goes Asia in mijn beleving en typisch een plaat uit dat tijdperk. Wanneer het nummer ''The Weapon'' begint denk ik een moment naar Roxette te luisteren maar dat loopje is dus origineel Rush. Maar verder beslist niet slecht, zit vol fraaie passages en technische hoogstandjes, luistert vlot en niet al te moeilijk weg en is nog met regelmaat in mijn speler te vinden.

Ik ga dit plaatje binnenkort weer eens in de speler leggen; uiteindelijk staat ie wel mooi bovenaan mijn top 10. Ik draai um eigenlijk best (te) weinig,

Rush sloot met moving pictures en de live hun 2e cycles af en begon aan hun derde. Cycles 1 vier albums en live. Steeds was hun laatste naar mijn idee hun beste. Nu lijkt het me ook niet gemakkelijk om moving pictures op te volgen. Behalve hun beste ook commercieel gezien hun meest succesvolste 4 miljoen stuks alleen in noord amerika meen ik?
En het was toch effe wennen met name de guitaar is minder prominent aanwezig meer keyboards dan ooit. Slecht welnee he he daar zorgen de sterke songs weer voor. Anders zeker maar daarom heet rush rush. Gewoon weer een rush pareltje. Iedere keer weet rush zich te vernieuwen. Dat houdt de band fris en spannend. Het is natuurlijk ook een risico blijven de fans de band volgen ja of nee? Wel begon ik vraagtekens te plaatsen bij hun haardracht en kledings keuze ha. Maar dit terzijde. Alsof ik er in 1982 zo sharp bij liep? Hoewel! ha ha Weer 4 pingels

Ik heb inmiddels al aardig wat Rush platen in huis gehaald, nadat ik de muziek vorig jaar leerde kennen. Dit was de tweede die ik van ze kocht, na 2112. Ik weet nog dat ik na de eerste luisterbeurt dacht, mwoa wel aardig. Ik vond toen the Analog Kid en New World Man meteen al geweldig, maar de rest sprong er voor mij niet echt uit. Nu, bijna een jaar later, is dit met afstand mijn favoriete rush album. De plaat ademt enorm veel sfeer uit, en elk nummer staat op zichzelf. Ik ben steeds beter op de instrumentenbeheersing gaan letten, en dan kom ik gewoon tot de conclusie dat wat de heren op deze plaat doen echt geniaal is. Wat Geddy Lee doet met zn bas in Digital Man, van een andere planeet. Chemistry, the Weapon en Countdown vind ik iets minder, maar fillers zijn het absoluut niet. Daar zijn ze dan weer te sterk voor. En o ja Losing It is prachtig met die elektrische viool, erg mooi.

27 mei ben ik er bij in Ahoy en ga ik ze voor het eerst live bewonderen. Erg tof dat ze Moving Pictures (mijn 2e favoriet) helemaal gaan spelen, maar van mij hadden ze ook signals helemaal mogen spelen!

Ze zullen 27 Mei in ieder geval het nummer Subdivisions spelen

Ik ben er zelf trouwens ook bij

Geweldig sterk album van Rush en tevens het begin van "Era 3".
Neil Peart's teksten worden vanaf dit album ook iets meer maatschappij-kritisch en minder
fantasy/sci-fi. The Analog Kid en Digital Man zijn mijn favorieten.
The Weapon is sfeervol en toont ook alweer de klasse waarmee dit trio muziek maakt.
Losing It is prachtig! Een top-schijf. Merk net dat ik hem slechts op 4,5 had staan. Dat wordt dus 5!


Teveel eer voor Asia.
Niks mis met Wetton/Downes hoor, maar naar mijn bescheiden mening zitten ze toch wel een niveau lager dan Rush.

Subdivisions is het nummer waarom ik wilde gaan drummen

De electrische viool in Losing It doet denken aan U.K.

Ik moet bekennen dat ik ook elke keer als ik het nummer hoor weer even op mijn denkbeeldige drumstel mee zit te doen

Trouwens, ook zonder drums blijft dit nummer wonderwel overeind, zoals deze cover van Jacob Moon bewijst !

Ik wil binnenkort wel eens een filmpje van mezelf online zetten waarop ik dat nummer drum!
Het is één van de makkelijkere maar ook leukere Rush nummers om te drummen.

Ben benieuwd

Ik film mezelf niet tijdens het drummen. Ik ben sowieso wanstaltig slecht. Maar ik heb ook geen camera en ander modern gereedschap.

YouTube - ‪Rush - Subdivision - Neil Peart - Just Drums‬‏

Ja, zelfs een integer geachte act als Rush deed mee met de vaart der volkeren en begon, na voorzichtige experimenten op de twee voorgangers, steeds meer populaire invloeden te verwerken in haar sound.
Signals opent met Subdivision. Breed uitwaaierende keyboardtapijten worden voor je uitgerold. Tekstueel worden de verschoppelingen in de maatschappij aangesproken en muzikaal worden de hipsters aangesproken. Twee werelden ineen.

Elke andere band kan in dit soort omstandigheden de vinger krijgen en het verwijt dat ze sell outs zijn. Rush komt er wonderbaarlijk genoeg mee weg. Is het de ontwapenende uitstraling van de bandleden die ons verder doen laten kijken dan de neus lang is? Want met de composities is verder niets mis. Spannend, prikkelend, avontuurlijk en toch ook heel toegankelijk. Ook nog altijd heel erg Rush. Behalve Digital Man dan. Dat nummer beluisteren is net alsof je je in een Police LP waant. Maar toch is het ook weer een tof nummer.

Dus wie het niet erg vindt dat de slaggitaren van Lifeson en de basgitaren van Geddy Lee iets naar achteren zijn geschoven ten faveure van voor jaren 80 begrippen hippe toetspartijen, houdt nog altijd een dijk van een Rushplaat over.