Rush - Signals (1982)

Voor mij ligt het heel simpel. Voor Rush begrippen zijn dat mindere albums maar menig andere band is er jaloers op zijn. Maar goed na Roll The Bones komt Counterparts en die is weer om de vingers bij af te likken

Overigens dan weer niet zo goed als deze maar dat kan ook bijna niet

Rush is één van de weinige bands waarbij je zelden - of misschien wel nooit - een miskoop zult doen bij de aanschaf van een album.

Twee dingen die me opvallen bij deze plaat. Ten eerste ben ik meestal erg gevoelig voor die gedateerde eighties-sound vol synthesizers en koekblik- of computerdrums, maar hoewel zeker de eerste nummers flink gebruik maken van synths stoort me dat nergens, gedeeltelijk omdat ze zeer functioneel gebruikt worden, gedeeltelijk omdat Lifeson in elk nummer wel aanwezig is om een geweldige riff (dat begin van The analog kid !) of een vieze solo te spelen, en gedeeltelijk natuurlijk omdat de drums hier ècht zijn (en hoe).
        Ten tweede is er op deze pagina's veel aandacht (en terecht) voor de composities en de arrangementen, maar ik wil toch ook een lans breken voor de capaciteiten als songschrijver van Neal Peart, die in de tekst van elk nummer een treffende situatie schetst, een kwetsbaar individu opvoert of een belangwekkend probleem aanstipt, alles steeds intelligent, empatisch en smaakvol. Wat mij betreft zet zich hij zich (mede) hiermee op de kaart als één van de beste tekstchrijvers die ik ken. Een ontroerend portret van de puber, de dromer of de misfit die er niet bijhoort in Subdivisions, de niet onder woorden te brengen Sturm und Drang van de jonge mens in The analog kid, de angst voor wat er van de ijsberg onder het water schuilgaat (zoals de liegende overheid) in The weapon, het voorbijgaan of zelfs vergaan van de inspiratie, de schwung of de flow in Losing it – allemaal superbe teksten.
        Voor mijn gevoel stapt Rush hiermee tamelijk triomfantelijk z'n vierde periode in (als je dat zo mag zeggen, na het aftastende eerste trio albums, vervolgens de drie prog-platen en daarna de twee overgangsplaten), precies de eighties-tijdgeest aanvoelend en toch muziek met een geheel eigen karakter makend, chapeau. Geweldige plaat, met nummers die variëren tussen super (vijf wat mij betreft) en op z'n minst goed en interessant. Mooiste momenten: het ontroerende refrein van The analog kid (na tientallen keren horen nog altijd een brok in de keel) en "The bell tolls for thee..."

BoyOnHeavenHill, complimenten voor deze post. Ik had het niet beter kunnen verwoorden.

Dank je!

Some will sell their dreams for small desires
Or lose the race to rats
Get caught in ticking traps
And start to dream of somewhere
To relax their restless flight

Astanblaft. Uit de eerste song Subvisions.
Wat blijft Rush toch een heerlijke band om te luisteren. Dus dit is dan "prog". Steeds ontdek je weer iets nieuws in elpees zoals deze. Een genot om drie zo op elkaar ingespeelde technisch onderlegde muzikanten zulke composities te horen spelen.
Favorieten zijn Subvisions (prachtige synth en zang) en New World Man.

Ik ben geen uitgesproken Rushfan, maar dit is een dierbaar album.
Heel energieke plaat, een beetje in de waan van die periode.
Ik vind het eigenlijk helemaal niet zo'n prog album.
Meer New Wave met wel de typische Rush elementen.
Denk zo maar dat Rush The Police wel omarmde.
Ik hoor qua insteek wel wat overeenkomsten.
Lifeson's spel is natuurlijk steviger, maar bepaalde structuren ( de reggea achtige elementen) zjjn wel frapant.
En het inventieve drumwerk van Peart is weer enorm genieten.

De grootste inspiratie bron van Stewart Copeland (Police drummer) was dan ook Neal Peart. De overeenkomsten tussen beide bands, de reggae achtige elementen zoals jij stelt, hoor ik toch minder. Wel herken ik de drang van veel bands die in de 70's beroemd zijn geworden om begin 80's met de 'tijd' mee te willen gaan. Was erg hot in die tijd. Dat heeft Rush ook gedaan echter zonder die machtig mooie eigen identiteit te verliezen.

De eigen id blijft zonder meer gewaarborgd.
Maar Rush hield de tijdsgeest goed in de gaten, zonder overigens een knieval naar de commercie te maken.
Het is ook niet zo dat overal Police kenmerken te horen zijn, maar het is wat ik her en der hoor.
Qua ritmiek en bepaalde lijntjes vooral.

Iemand van deze tijd die Neil Peart waardeert is Gavin Harrison. Dat is ook zo'n geniale drummer vind ik.

Ik vind The Police-invloed er wel duimendik op liggen. Peart luisterde in die tijd heel veel naar The Police en dat beperkte zich op Moving Pictures tot Vital Signs. En op Signals is het all over the place. Niet dat dat erg is want er zijn ook nog genoeg Rush-kenmerken. Bovendien zijn de composities ronduit prachtig. Ik blijf het nog altijd gek vinden dat Rush wegkwam met deze integratie van hippe klanken. Elke andere (hard)rockband die de hippe jaren 80 in haar geluid ging integreren, werd afgeserveerd door de goegemeente. Imago is helaas te vaak leidend in de muziek.

Een minder bekende en minder voor de hand liggende inspiratiebron voor de Rushers waren The FIxx. True story!

Over de hoes van het album: echt een hele rare niet zo goed te plaatsen hoes dacht ik destijds. En nu eigenlijk nog steeds. Wat betekent het, waarom die hond bij die brandweerpomp op het gras?
Hugh Syme is al sinds 1975 de vaste ontwerper en doet het art work voor de albums van Rush.
Deze zomer is een 272 pagina's tellend boek The Art of Rush: Serving a ... uitgekomen.
Over Signals vermeldt ie het teleurstellende: "I think Signals was even more glib and ridiculous; it came after quite a few dead ends. At one point we entertained the idea of morse code and ..... It was all getting too intelligent, so one day I said, "Let's just have a dog sniffing a fire hydrant."
Nou dat was het. Wat een sof.

Ja, de kwaliteit van de hoezen en van de muziek op de Rushalbums is tamelijk ongecorreleerd. Power Windows heeft natuurlijk een machtig mooie hoes, maar van het verder niet bovenmatig enerverende Test for Echo mag het artwork er wat mij betreft ook wezen.

Vind ik ook, net zoals Roll the Bones. Een hoes die mij meteen het album deed kopen.
Toch vind ik de hoes van Signals wel okay, net zoals Atom Heart Mother van Pink Floyd. Het maakt je in ieder geval nieuwsgierig naar welke muziek daar in hemelsnaam achter steekt.

Zonet de hele schijf nog eens gedraaid: Countdown is voor mij toch wel het meest sublieme werkje op dit album!

Waarom ze specifiek voor deze afbeelding hebben gekozen weet ik niet, maar de hond en de pomp zijn zeker niet random.

Dalmatiërs zijn al eeuwen het symbool van de amerikaanse brandweer. In de 17de eeuw gebruikte men dalmatiërs als beschermer van de paarden die voor een koets renden. Hoe meer Dalmatiërs er met je koets meerende, hoe meer status je had. De brandweer is deze honden vervolgens nationaal gaan gebruiken om hun brandweerkoetsen te beschermen tijdens de rit. Later werden de honden getrained om naar buiten te rennen (vanuit de kazerne) als er een brand alarm was om de mensen langs de route vast te waarschuwen dat de brandweer eraan kwam.

Toen de brandweerauto's kwamen bleven de dalmatiers wel de nationale mascotte van de brandweer en hedendaags zijn er nog steeds brandweer stations waar Dalmatiërs rondlopen.
Ik kan me goed voorstellen dat de Dalmatiër in zijn brandweerfunctie als een "signal" diende.

Kijk, dat is fijne achtergrondinfo horned_reaper.

Ik dacht dat de uitleg een stuk simpeler was...

Honden pissen om een ''signaal'' achter te laten, opdat andere honden het kunnen ruiken...

Schei toch uit met je brandweer verhaal horned_reaper. Die joekel staat gewoon aan die paal te snuffelen om er direct tegenaan te gaan staan pissen en zodoende zijn territorium aan te geven, als signal aan alle andere reuen dus. Wat dat met de muziek te maken heeft weet ik ook niet, maar de foto verduidelijkt in ieder geval overduidelijk de titel van het album.

Iemand die iets zoekt, vindt het. Signalen wijzen hem de weg.

Haha, die Stalin. We zitten gewoon op hetzelfde moment dezelfde onzin reactie te geven.

Haha, ik had dat stukje tekst ook net onder de copy paste gezet.

Inderdaad, de uitleg van de hoes is een stuk eenvoudiger. Maar ja, bij Rush willen we graag moeilijk blijven doen.

Nog eentje...



Rush Art Director Hugh Syme on the Stories Behind the Band's Iconic Album Covers and His New Book 'Art of Rush': Exclusive Billboard

Mooi om te lezen hoe de hoes mensen toen en nu nog steeds frustraties bezorgd. Tja een hoes van Iron Maiden dat weet je hoe ie er uit gaat zien maar deze hoes van Rush heeft nooit iemand echt kunnen plaatsen. Rush zelf ook niet. We zullen er mee moeten leven. Het is onderhand een icoon.

De uitleg via de Stalink is het dan? Waarom heet het album dan niet Territories?

De albumtitel Signals was al bekend en dus moest daarbij nog het artwork bedacht worden.
Vandaar dus

Mooi proza allemaal. Met de kennis dat die bollen op Hold Your Fire eigenlijk jongleerballen zijn, vind ik daar grafisch nog steeds niks aan eigenlijk.

Het zou wel heel toevallig zijn dat daar net de Dalmatiër voor hebben gekozen bij een brandweerpaal. Die twee zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Dus er zitten vast meer ideeën achter.

EDIT: Ik lees nu die uitleg pas. Goed om te weten!

Ik heb Signals altijd beschouwd als een heel klein dipje in hun discografie maar daar moet ik op terugkomen. Na de afgelopen dagen verschillende Rush cd's uit de jaren 80 te hebben gedraaid was gisteren Signals aan de beurt.
Wat een heerlijk album is dit toch!
Vooral de productie is geweldig met die keyboards zo mooi in het vertrouwde totaal geluid opgenomen.
Verhoogd naar 4 sterren!