Rush - Signals (1982)

Hmm, deze viel me een beetje tegen. Bij de voorganger "Moving Pictures" (de eerste cd die ik luisterde) spatten de vonken er vanaf en zijn de nummers stuk voor stuk geniaal, bij deze opvolger (het tweede album dat ik probeerde) is het geluid vrijwel onveranderd, maar de nummers zijn maar lauw en slaan niet zo aan... Ik vind het een middelmatig album. Ik vrees dat hier mijn Rush-ontdekkingstocht al eindigt - voor zeven euro zat ik met "Moving Pictures" kennelijk al op de eerste rij.

Signals is een plaat die je een paar keer moet luisteren voor je er echt toe doordringt. 't Is uiteindelijk ex aequo met Hemispheres mijn favoriet geworden. Acht goede tot briljante nummers, met als hoogste uitschieters The analog kid, The weapon en Losing it.

Maar als je nog niet van gedachten veranderd bent, is het wellicht aardig eens de andere kant op te werken (A farewell to kings, Hemispheres).

Ik heb deze plaat destijds op lp gekocht. Sprak mij toen niet zo aan. Mischien dat ik toch de moeite moet nemen om 'm nog eens af te luisteren. Ik ga 'm lenen bij de Centrale Bibliotheek in R"dam. Daarna zal ik alsnog m'n punten geven!

Nou heb ik net al de loftrompet gestoken op Power windows, dit vind ik domweg het Beste Album Allertijden, dus tja, objectiviteit is in deze bespreking ongetwijfeld weer ver te zoeken, mais soit.

Een van de krachten van Signals is het, na het maken van het nagenoeg perfecte album (Moving pictures), oppakken van iets totaal anders. In essentie werd gitaar met ondersteuning van keyboards nu keyboards met ondersteuning van gitaar, hoewel je, als je eenmaal aan die wat andere sound gewend bent, opnieuw spetterend gitaarwerk van Alex Lifeson kunt ontdekken. Verder vind ik de hele 1982-atmosfeer van dit album sowieso geweldig.

Bovenal moet een album toch drijven op de kracht van de songs en hoewel mijn favoriete Rush-nummer op A farewell to kings staat (Xanadu), bevat deze plaat nog wel drie top-tien-noteringen. Een middelmatig (laat staan slecht) nummer staat er voor mij sowieso niet op, maar enig onderscheid kan nog wel gemaakt worden. Het is wel duidelijk dat Subdivisions en New world man de singles waren: gewoonweg de toegankelijkste nummers. Vooral de laatste is een luchtig deuntje, maar niettemin zeer lekker. Chemistry is op zich ook een vrij onopvallend nummer, maar Lifeson heeft wel een geweldige solo hierin. Countdown heeft een enigszins verslavend ritme, maar verder vind ik dit relatief toch de minste broeder van de plaat.

Maarr... The analog kid is echt fantastisch. Zelden zag ik een opzwepend couplet en een sfeervol refrein zó hand in hand gaan. Dit nummer is ook muzikaal op een knappe manier verbonden aan Digital man. Losing it is een schitterende ballad (wellicht kan er gepiekt worden omdat de band nou eenmaal weinig ballads gemaakt heeft). Ook zonder de elektrische vioolsectie was het nummer voor mij compleet geweest, maar hij hoort er nu eenmaal bij. En dan... The weapon. Wel mijn op-een-na-favoriet van Rush. Weer zo'n nummer waaraan alles klopt. Van het spookachtige basisritme tot de minimalistische instrumentale break: wederom briljant gitaarwerk van Lifeson, hoewel Peart waarschijnlijk nog net het meest de show steelt.

Zo. Tot zover Signals.

Ik lees dat ik deze cd toch nog eens moet opzetten.

Hmm, alles lijkt me al gezegd over Rush' beste... Geniaal album idd ja! En voor mij met The Analog Kid als hoogtepunt (meteen ook het beste Rush-nummer tout court). 5

The Analog Kid, Digital man en Subdivisions zijn erg coole nummers.. de rest is ietwat weggezakt. Ik vond deze bijna net zo goed als de vorige staat me bij. Maar ik heb al mijn elpees ooit verkocht (zonder kopieën te maken ) helaas.. ik zal het weer eens binnenhalen

Dit album is en blijft toch wel één van mijn favoriete Rush-albums. Zeer geraffineerd gitaarspel van Lifeson, spetterend baswerk van Lee en Neil Peart is en blijft een grootmeester. Zeker niet de "hardste" Rush-plaat.
Mijn hoogtepunten (eigenlijk is alles mooi): Subdivisions, The Analog Kid, Chemistry, The Weapon en het heerlijke "New World Man". Van dit laatste nummer staat overigens een erg mooie live-versie op de cd/dvd "Live in Rio".

De mooiste nummers op dit album zijn voor mij Subdivisions, en met name Losing it, met Ben Mink op de viool.

"Signals" is alweer mijn vierde album van Rush. Gisteren lag "A Farewell To Kings" bij mij in de brievenbus, en vandaag was het de beurt aan "Signals". Dit is weer een heel ander album dan "A Farewell To Kings". Waar "A Farewell To Kings" een soort middeleeuwse sfeer uitademt (dat gevoel heb ik tenminste), ademt "Signals" veel meer een jaren '80-sfeer. Dit komt mijns inziens vooral door het veelvuldig gebruik van keyboards. Ik heb het album tot nu toe slechts één keer beluisterd, dus ik geef nog geen score. Persoonlijke favorieten zijn na de eerste luisterbeurt "The Weapon", "The Analog Kid" en "Countdown".

Ik zal de komende vakantie veelvuldig Rush gaan luisteren, om te bepalen, welk Rushalbum in mijn top 10 moet. Een persoonlijke top 10 zonder Rush, een band waar ik de laatste tijd helemaal verslaafd aan ben, is niet compleet.

Awel, nog steeds goed bezig Bram. Je bent nu van mijn huidige nr. 1 naar mijn vorige nr. 1 geswitcht

"Moving Pictures" en "Grace Under Pressure" zijn de volgende albums die op het programma staan (die ga ik pas in de loop van de vakantie aanschaffen). Wat een band!

Wacht inderdaad nog maar even met je top10 totdat je Moving Pictures heb geluisterd, dat vind ik toch wel hun hoogtepunt Deze is ook helemaal niet slecht trouwens.. Van de rush uit de jaren 70 ben ik persoonlijk iets minder gecharmeerd.

Yes Sergeant: Moving Pictures, dat gaat 'm worden!

Dit album vandaag ook 2 keer beluisterd,het zal best een goed album zijn hoor,maar de sound hierop is aan mij totaal niet besteed,maar het is dan ook bijna onmogelijk om na zo'n absoluut topalbum als Moving Pictures een vergelijkbare of betere plaat te maken.Nee de albums vanaf Signals tot en met Hold You Fire zijn waarschijnlijk niet aan mij besteed,ik vind ze teveel popmuziek achtig,en de nadruk ligt m.i teveel op het keyboard werk,kortom de lekkere bombast wat zo kenmerkend voor de jaren 70 was,met de lekkere harde drums, is hier compleet op verdwenen,in de jaren 70 waren de keyboards nog ok omdat het toen nog bijzaak was.De albums 2112 tot en met Exit Stage Left en counterparts en Snakes & Arrows dat zijn m.i toch echt de beste albums van Rush.

Hoe smaken kunnen verschillen......Ik vind het jaren '80 werk van Rush echt super. De albums vanaf "Signals" tot en met "Hold your Fire" zijn voor mij echte hoogtepunten. OK, met "Power Windows" heb ik nog een klein beetje moeite.
Nee, Signals is een absoluut top-album. Misschien wel het beste dat de heren uit Canada ooit hebben gemaakt.

Begin jaren 80 maakte Rush een bijzondere creative periode door.
Moving Pictures was natuurlijk al een geweldige doorstart naar het verkennen van nieuwe wegen,Op Signals wordt die lijn dapper doorgezet.Gek genoeg lijkt het of Rush naar The Police heeft geluistert in bepaalde nummers.Die reggea achtige structuren klinken heel bekend in de oren.Niettemin zijn de tracks gewoon prima in orde.Rush klinkt wat luchtiger en met een meer opener geluid.Dat bevalt prima want ook in die vorm kan de groep prima uit de voeten.Alles komt mooi samen en de sound is een lust voor het oor.

Het derde album van Rush dat ik ooit gekocht heb: de eerste was Grace Under Pressure en de tweede was Hold Your Fire. Initieel een beetje een afknapper enkel en alleen vanwege het geluid, maar ik heb er leren aan wennen. Met de songs is niets verkeerd, natuurlijk!
Ik onthoud hier onder andere de drumpatronen van New World Man: probeer dat maar eens te volgen en je staat in een grote plas zweet.
Respect voor Neil Peart.

Wat is dat toch met dat openingsnummer "Subdivisions"?
Waarom blijft dat zo hangen? Is het de "dreiging" die ervan uit gaat? Is het geraffineerde baswerk zo indringend? Het superieure, opzwepende drumwerk? Het harmonieuze gitaargeweld? De mooie keyboard begeleiding? Die adrenaline-opwekkende finale?
Man oh man, wat een nummer!!!
Ik voel nog de "elektriciteit" in Ahoy toen dit nummer werd gespeeld, iets wat ik zelden meemaak tijdens een concert.

Ik ga het eerlijk zeggen: ik ben jaloers op jou! Subdivisions is een - hopelijk gebruik ik de juist term - een kippevelenummer.

The Weapon vind ik tamelijk oninteressant; Analog Kid is wel goed, maar lang niet zo goed als eerder werk. Daarvoor is het liedje te vlak. Merk op dat vanaf dit album Rush afziet van ambitieuze nummers van 10 minuten of meer.

@M.Nieuweboer: en ik merk op dat met het uitbrengen van "Signals (1982)" een duidelijk mindere periode voor Rush aanbrak . Bij het uitbrengen van "Counterparts", het allerbeste Rush album , werd de muziek van Rush wat mij betreft weer hoogst interessant .

Counterparts is zeker top 3 werk maar ik prefereer toch een ander Rush album nog net iets meer Hans .

Ja, ik ook. Dit album. Of bedoel je dat niet?

Daar heb ik niet zo'n moeite mee. Vooral The Camera Eye liet zien dat de meeste uitdaging er wel een beetje uit was. Dat nummer is zeer genietbaar, maar de essentie had ook in vijf á zes minuten gepast.

Op deze plaat blijft elk nummer binnen die grens. Hoewel niet primair daarom, behoort dit album voor mij dan ook integraal tot Rush' gouden periode.

Wat afnemende ambities betreft: een meetbaar stukje voortschrijdende beheersing vinden we nog wel in de instrumentale tussenstukken. Vergelijkbare passages duren ruim twee minuten in The Weapon, ruim één minuut in Afterimage (Grace Under Pressure) en een halve minuut in Manhattan Project (Power Windows). Ambitie en beheersing of niet, ik vind die nummers alle drie tot het beste van de betreffende albums behoren.

Dit verbaast mij toch: Grace Under Pressure, Power Windows en Hold Your Fire zijn toch prima albums?

Het heeft een tijdje geduurd, maar vandaag heb ik dan toch "Signals" in mijn top 10 gezet. Op de een of andere manier duurde het een tijdje, totdat het album in zijn geheel tot mij doordrong. Ik heb "Signals" in mijn top 10 gezet, omdat het voor mij het speciaalste album van Rush is. "Subdivisions" vind ik een geweldig nummer met sfeervolle toetspartijen en "The Analog Kid" is inmiddels na "Xanadu" mijn favoriete Rushnummer. "Chemistry" weerhield mij er in eerste instantie van om "Signals" vijf sterren te geven, omdat het nummer vrij onopvallend is. Dit aspect stoort mij nu niet meer.

De aanwezigheid van enkele van de beste Rushnummers, een geweldige sfeer en de afwezigheid van zwakke nummers zijn de drie belangijkste redenen, waarom ik dit album van Rush de maximale score en een plaats in mijn persoonlijke top 10 geef.

Sorry, "Moving Pictures".

Dit album begin ik na meerdere luisterbeurten ook echt meer te waarderen, de sfeer is dat wat de plaat goed maakt volgens mij. Ook wat subtiliteit betreft scoort deze hoger dan het vorige studio album van Rush, alleen de passie en de kwaliteit en de productie van die plaat scoort stukken hoger. Vooralsnog blijf ik voorlopig bij een 3.5* score.

Een van mijn favoriete Rush-platen, maar goed, ik ben idolaat van (bijna) alles wat de heren tussen 1977 en 1987 hebben uitgebracht. Subdivisions is geweldig, was tevens een van mijn favorieten op A Show Of Hands (mijn eerste Rush!), daaraast zijn The Weapon, Chemistry, Analog Kid en Losing It persoonlijke favorieten. Ik vind ook dat Neil Peart hier (qua tekstschrijven) op zijn best is.

Soit, ik ga hem gewoon nog eens opzetten!

Ik blijf dit een beetje een moeilijk album vinden net als de albums die hierna nog zouden uitkomen in de jaren 80, daarna herpakten ze zich formidabel met het album Counterparts. De nummers blijven gewoon niet in mijn hoofd hangen en ik vind het gewoonweg te mainstream en te doorsnee klinken om het tot een echt topalbum van Rush te kunnen bestempelen. Ik heb deze plaat zeker 10 luisterbeurten gegeven, maar ik vind hem bij vlagen zelfs een beetje saai worden op den duur, het spettert te weinig en de passie ontbreekt hier wat op, wat een enorm verschil met het album wat ze hiervoor uitgebracht hebben, want dat is voor mij 1 van de allerbeste muziekalbums ooit in uit de muziekgeschiedenis.