Rush - Signals (1982)

Nou heb ik net al de loftrompet gestoken op Power windows, dit vind ik domweg het Beste Album Allertijden, dus tja, objectiviteit is in deze bespreking ongetwijfeld weer ver te zoeken, mais soit.

Een van de krachten van Signals is het, na het maken van het nagenoeg perfecte album (Moving pictures), oppakken van iets totaal anders. In essentie werd gitaar met ondersteuning van keyboards nu keyboards met ondersteuning van gitaar, hoewel je, als je eenmaal aan die wat andere sound gewend bent, opnieuw spetterend gitaarwerk van Alex Lifeson kunt ontdekken. Verder vind ik de hele 1982-atmosfeer van dit album sowieso geweldig.

Bovenal moet een album toch drijven op de kracht van de songs en hoewel mijn favoriete Rush-nummer op A farewell to kings staat (Xanadu), bevat deze plaat nog wel drie top-tien-noteringen. Een middelmatig (laat staan slecht) nummer staat er voor mij sowieso niet op, maar enig onderscheid kan nog wel gemaakt worden. Het is wel duidelijk dat Subdivisions en New world man de singles waren: gewoonweg de toegankelijkste nummers. Vooral de laatste is een luchtig deuntje, maar niettemin zeer lekker. Chemistry is op zich ook een vrij onopvallend nummer, maar Lifeson heeft wel een geweldige solo hierin. Countdown heeft een enigszins verslavend ritme, maar verder vind ik dit relatief toch de minste broeder van de plaat.

Maarr... The analog kid is echt fantastisch. Zelden zag ik een opzwepend couplet en een sfeervol refrein zó hand in hand gaan. Dit nummer is ook muzikaal op een knappe manier verbonden aan Digital man. Losing it is een schitterende ballad (wellicht kan er gepiekt worden omdat de band nou eenmaal weinig ballads gemaakt heeft). Ook zonder de elektrische vioolsectie was het nummer voor mij compleet geweest, maar hij hoort er nu eenmaal bij. En dan... The weapon. Wel mijn op-een-na-favoriet van Rush. Weer zo'n nummer waaraan alles klopt. Van het spookachtige basisritme tot de minimalistische instrumentale break: wederom briljant gitaarwerk van Lifeson, hoewel Peart waarschijnlijk nog net het meest de show steelt.

Zo. Tot zover Signals.

Ja, zelfs een integer geachte act als Rush deed mee met de vaart der volkeren en begon, na voorzichtige experimenten op de twee voorgangers, steeds meer populaire invloeden te verwerken in haar sound.
Signals opent met Subdivision. Breed uitwaaierende keyboardtapijten worden voor je uitgerold. Tekstueel worden de verschoppelingen in de maatschappij aangesproken en muzikaal worden de hipsters aangesproken. Twee werelden ineen.

Elke andere band kan in dit soort omstandigheden de vinger krijgen en het verwijt dat ze sell outs zijn. Rush komt er wonderbaarlijk genoeg mee weg. Is het de ontwapenende uitstraling van de bandleden die ons verder doen laten kijken dan de neus lang is? Want met de composities is verder niets mis. Spannend, prikkelend, avontuurlijk en toch ook heel toegankelijk. Ook nog altijd heel erg Rush. Behalve Digital Man dan. Dat nummer beluisteren is net alsof je je in een Police LP waant. Maar toch is het ook weer een tof nummer.

Dus wie het niet erg vindt dat de slaggitaren van Lifeson en de basgitaren van Geddy Lee iets naar achteren zijn geschoven ten faveure van voor jaren 80 begrippen hippe toetspartijen, houdt nog altijd een dijk van een Rushplaat over.

Sterke plaat.Vooral door het briljante drumwerk en de indrukwekkende baspartijen die hier een genot voor het oor zijn.Van het overdadige gebruik van toetsen ben ik normaal gesproken niet zo'n liefhebber maar dat pakt op Signals best goed uit.Aan de zang kan ik nog steeds moeilijk wennen maar per Rush plaat wordt dat beter.Sterkste nummers; the Analog kid en Digital man....wel echt een muzikanten band.

Twee dingen die me opvallen bij deze plaat. Ten eerste ben ik meestal erg gevoelig voor die gedateerde eighties-sound vol synthesizers en koekblik- of computerdrums, maar hoewel zeker de eerste nummers flink gebruik maken van synths stoort me dat nergens, gedeeltelijk omdat ze zeer functioneel gebruikt worden, gedeeltelijk omdat Lifeson in elk nummer wel aanwezig is om een geweldige riff (dat begin van The analog kid !) of een vieze solo te spelen, en gedeeltelijk natuurlijk omdat de drums hier ècht zijn (en hoe).
        Ten tweede is er op deze pagina's veel aandacht (en terecht) voor de composities en de arrangementen, maar ik wil toch ook een lans breken voor de capaciteiten als songschrijver van Neal Peart, die in de tekst van elk nummer een treffende situatie schetst, een kwetsbaar individu opvoert of een belangwekkend probleem aanstipt, alles steeds intelligent, empatisch en smaakvol. Wat mij betreft zet zich hij zich (mede) hiermee op de kaart als één van de beste tekstchrijvers die ik ken. Een ontroerend portret van de puber, de dromer of de misfit die er niet bijhoort in Subdivisions, de niet onder woorden te brengen Sturm und Drang van de jonge mens in The analog kid, de angst voor wat er van de ijsberg onder het water schuilgaat (zoals de liegende overheid) in The weapon, het voorbijgaan of zelfs vergaan van de inspiratie, de schwung of de flow in Losing it – allemaal superbe teksten.
        Voor mijn gevoel stapt Rush hiermee tamelijk triomfantelijk z'n vierde periode in (als je dat zo mag zeggen, na het aftastende eerste trio albums, vervolgens de drie prog-platen en daarna de twee overgangsplaten), precies de eighties-tijdgeest aanvoelend en toch muziek met een geheel eigen karakter makend, chapeau. Geweldige plaat, met nummers die variëren tussen super (vijf wat mij betreft) en op z'n minst goed en interessant. Mooiste momenten: het ontroerende refrein van The analog kid (na tientallen keren horen nog altijd een brok in de keel) en "The bell tolls for thee..."

Signals opent fris; de synths klinken als een gitaar op Subdivisions; iets wat je een paar jaar later ook hoorde op de grote hit van Van Halen; Jump.
En na wat zoeken op internet komt dit geluid waarschijnlijk van de Oberheim OB-X synthesizer, welke door beide bands gebruikt wordt, Van Halen inderdaad op hun album 1984.
Blijkt weer eens dat Rush mee gaat met de tijd, en open staat voor vernieuwing; op Moving Pictures werd dit instrument ook al gebruikt, maar persoonlijk vind ik het hier sterker over komen.
Volgens mij is de opzet van het album ook om aansluiting te vinden bij het meer computer gerichte tijdperk, titels als The Analog Kid, Digital Man en New World Man wijzen tenminste in die richting.
Het geluid klinkt helderder, en de New Wave invloeden zijn duidelijk aanwezig.
Signals staat hier nog niet in de kast, maar staat wel in het nog aan te schaffen lijstje, ik hou wel van dit meer bombastische geluid; doet mij ook denken aan bij mij geliefde Wave bands als Simple Minds; Killing Joke en Propaganda.
Als je als muziekliefhebber minder met dit soort bands hebt, en meer met Pink Floyd en de oude Genesis, dan zal deze periode minder aanspreken, maar als kind opgegroeid in de jaren 80, zou dit voor mij de perfecte instapperiode zijn geweest.
Ik kan hier wel elk nummer apart behandelen, maar dat lijkt mij overbodig.
Als geheel sluit het perfect op elkaar aan, en blijft de aandacht continu aanwezig, hier staat voor mijn gevoel geen slechte song op; misschien voor sommige wat minder avontuurlijk, al is de reggae overgang in Digital Man natuurlijk wel heel mooi gedaan.
Nou ga ik dus toch wat dieper op een nummer in, wat dus niet de opzet was.
Voor mij tot nu toe het meest geslaagde Rush album, jammer dat ik deze niet eerder heb gehoord.
Waarschijnlijk speelt de ietwat gewone saaie hoes een rol dat ik deze niet eerder in mijn handen heb gehad.
Lang leve Spotify!

Signals was mijn eerste Rush-album en nog steeds met gemak een van mijn favorieten. Hier hebben we namelijk voor het eerst een plaat te pakken waar de teksten me ook persoonlijk raken. Hoe tof ik hun fantasy/sci-fi werk ook vond: uiteindelijk heb je mij als band het meeste als ik mezelf herken in wat er gezongen wordt. Subdivisions en The Analog Kid raken me dan als man die zijn jeugd op het platteland heeft doorgebracht en nu als een mot naar de lichten van de stad is getrokken nog het meeste. Laatstgenoemde song heeft daarnaast ook een prachtige gitaarsolo die zijn weerga niet kent.

Muzikaal gezien zal het album voor veel mensen wel te weinig gitaar hebben: ik ben werkelijk dol op de manier hoe de toetsen hier ingezet worden. Op songs als Subdivisions en The Weapon hoor je heel goed hoe alles zo in elkaar zit dat je de bas net niet mist, omdat de toetsen in hun melodielijnen ook genoeg laag hebben. Maar als Lee dan toch ineens zijn bas weer tevoorschijn trekt, zijn de toetsen ook weg, terwijl de algehele klank van de toetsenlaag alsnog een beetje resoneert in Lifeson's gitaarspel. Werkelijk prachtig genuanceerd musiceren!

Losing It is een van de beste ballads van de band. Vooral het tweede couplet (over Ernest Hemingway) raakt me altijd in zijn treffendheid:

The writer stares with glassy eyes, defies the empty page
His beard is white, his face is lined
And streaked with tears of rage

Thirty years ago, how the words would flow
With passion and precision
But now his mind is dark and dulled by sickness and indecision

And he stares out the kitchen door
Where the sun will rise no more

Signals is niet hard en stevig, maar voelt voor mij aan als een veel volwassener en serieuzer album dan Moving Pictures. Ik weet dat ik hier een van de weinigen zal zijn, maar ik luister dit album nog steeds liever dan de rest van de discografie, hoe mooi die ook mag zijn en hoeveel 5-sterren ratings ik tot nu toe ook heb gegeven. De new-wave invloeden, synthesizers en meer down-to-earth teksten maken voor mij een van de mooiste albums ooit met een paar van mijn favoriete Rush-tracks.

Tussenstand:
1. Signals
2. A Farewell To Kings
3. Permanent Waves
4. Hemispheres
5. 2112
6. Fly By Night
7. Moving Pictures
8. Caress Of Steel
9. Rush

Het lijkt wel een behoorlijke statement om dit album ergens onderaan de tussenstand te gooien, maar ik heb wel degelijk van dit album genoten. De sound verandert hier behoorlijk en de aandacht verschuift flink richting de synths. Het geluid is ook veel voller. Te vol naar mijn mening, want soms heb ik wel behoefte aan wat rustmomenten. Het zit naar mijn idee ook allemaal wat minder interessant in elkaar dan op de voorgangers het geval was. Het sfeert meer dan het rockt. Toch ontdek ik aan het eind met The Weapon, Losing It en Countdown een paar nummers die voor een keurige 4* zorgen.


Tussenstand:
1. A Farewell To Kings
2. Permanent Waves
3. Hemispheres
4. 2112
5. Moving Pictures
6. Fly By Night
7. Caress Of Steel
8. Signals
8. Rush

De New Wave-invloeden die op Moving Pictures naar mijn smaak al teveel de kop op staken komen op Signals nog verder aan de oppervlakte. Het album opent geweldig met Subdivisions, en ook The Analog Kid is een fantastisch nummer. Daarna krijg ik toch teveel moeite met het geluid dat de band zichzelf heeft aangemeten terwijl de nummers compositorisch vaak prima in elkaar zitten.

Score: 75/100

Tussenstand:
1. Hemispheres
2. 2112
3. A Farewell To Kings
4. Permanent Waves
5. Moving Pictures
6. Fly By Night
7. Caress Of Steel
8. Signals
9. Rush

Mocht ik in reïncarnatie geloven, dan zou ik terug willen komen als een vlieg, geen eendagsvlieg maar een eeuwvlieg die toevallig terechtkomt in de teletijdmachine van Professor Barabas (stripverhalen Suske en Wiske natuurlijk) en jaren terugkeert in de tijd naar de jaren tachtig met een vol adresboekje (en een groter muziekbudget dan destijds).

Ik zou vanop de eerste rij, daar op mijn onopvallend plekje op die muur, dan meemaken hoe bepaalde songs tot stand komen, hoe bepaalde albums tot stand komen, hoe een toer wordt voorbereid en ik zou mijn vele ogen nog meer opentrekken. In verwondering, in bewondering en het nog steeds niet begrijpen hoe uit al dat bloed, zweet en tranen “iets moois” tot stand komt.

Ik weet wel, het is een tamelijk knettergek idee, maar dat gevoel heb ik nu al dagen aaneen over dit album, hun negende én ook de eerste in periode drie. Lang vond ik dit album haast ondergesneeuwd in vergelijking met de daarop volgende drie albums, Grace Under Pressure, Power Windows en Hold Your Fire. Wel, de drie heren uit Canada lappen me het weer.

Dit is toch weer iets speciaals en die talrijke luisterbeurten hebben mij nogmaals overtuigd dat een oorspronkelijk “minder” geluid totaal geen beleving van schitterende songs in de weg staat, een gevoel die ik vaak heb gehad bij het album “The Warning” van Queensrÿche. Kwaliteit blijft altijd bovendrijven en blijft een vaste waarde behouden.

Minder geluid? Ik kan me goed voorstellen dat na hun voor vele fans Magnum Opus, Moving Pictures, deze Signals toch wat meewarig werd bekeken en beluisterd, maar was het nummer Vital Signs op Moving Pictures al niet een voorbode? Vital Signs, Signals, toeval of niet?

Hoewel wij toch enigszins voorbereid waren op de nieuwe(re) richting, was dit toch een album van, tja, haast uitersten. Het bevat een aantal nummers die zich onmiddellijk als een warm deken op je laten neervallen maar er staan ook nummers op die nog dat tijdselement bevatten, de tijd die nodig is om die nummers op hun waarde te schatten, dankzij dat schitterende samenspel natuurlijk. Het is ook het laatste album met Terry Brown als producer.

Liefdevol bedoelend hoor ik haast hapklare nummers als Subdivisions, The Analog Kid en New World Man. De andere nummers hebben meer tijd en inspanning nodig maar laten opnieuw een Rush grand cru horen, wij worden opnieuw verwend. Subdivisions krijgt van mij de eer om hun beste albumopener ooit te zijn volgens mijn altijd bescheiden mening, het heeft een nostalgische, zelfs melancholische ondertoon (én die wervelende drumpatronen).

Ik heb ook een boontje voor Losing It, met gastartiest Ben Mink en hun eerste “ballad”, de teksten hiervan zijn nogal beladen, het verliezen van je lichamelijke en/of geestelijke vermogens. Hartverscheurend vind ik de teksten, zeker gezien in het kader van het veel latere overlijden van Neil Peart ten gevolge van hersenkanker. Het zorgt soms voor een krop in de keel, samen met het veel latere The Garden, afkomstig van hun laatste album ooit, Clockwork Angels.

Bij het album “The Best Band You Never Heard in Your Life” van wijlen Frank Zappa heb ik volgende bondige zin gebruikt: “De ideale combinatie tussen de zucht naar perfectie en het onderhuids verlangen naar speelsheid.” Hier is dat ook zo, het is één van die vier albums in hun derde era die mijn favoriete periode vormt. Wat waren zij goed.