Roger Waters - The Pros and Cons of Hitchhiking (1984)

mijn stem
3,66
261 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: EMI

  1. 4:30 AM (Apparently They Were Travelling Abroad) (3:12)
  2. 4:33 AM (Running Shoes) (4:08)
  3. 4:37 AM (Arabs with Knives and West German Skies) (2:17)
  4. 4:39 AM (For the First Time Today, Part 2) (2:02)
  5. 4:41 AM (Sexual Revolution) (4:49)
  6. 4:47 AM (The Remains of Our Love) (3:09)
  7. 4:50 AM (Go Fishing) (7:00)
  8. 4:56 AM (For the First Time Today, Part 1) (1:38)
  9. 4:58 AM (Dunroaming, Duncarin, Dunlivin) (3:04)
  10. 5:01 AM (The Pros and Cons of Hitchhiking) (4:36)
  11. 5:06 AM (Every Strangers Eyes) (4:49)
  12. 5:11 AM (The Moment of Clarity) (1:29)
totale tijdsduur: 42:13
254 BERICHTEN 2 MENINGEN
zoeken in:
avatar van bas1966
4,5
0
arabs with knives is vanaf 1:35 zo goed, zo subtiel. Naar mijn mening wordt opgebouwd naar dat moment. ach ja; mij bezorgt het nummer nog altijd kippevel.

the wall heeft overigens toch ook 'the trial'; da's ook varieté ten top.
allemaal top !

avatar van echoes
4,5
0
Youtube koos deze plaat als vervolg van Waters' nieuwe track "Smell The Roses". Tering wat blijft dit een fantastisch stuk muziek zeg. Weergaloos. Alleen al voor die saxsolo's het aanschaffen waard.

avatar van Tony
3,0
0
Zoo, dat was lang geleden... Had altijd wat moeite met de invulling die Clapton aan het gitaargeluid meegaf, zo geconditioneerd was de gitaar van Gilmour bij de stem van Waters voor mij. Aangezien ik tegenwoordig heel wat minder naar Pink Floyd luister dan ten tijde van de aanschaf van deze Pros & Cons, ben ik aangenaam verrast. Toch kun je ook wel merken dat de concepten van The Wall en Pros & Cons tegelijkertijd tot stand kwamen. Ik hoor de nodige referenties aan The Wall hier terugkomen en het songmateriaal is duidelijk niet blijven hangen. Maar ik ben nogmaals aangenaam verrast door de soms lekker felle bluesgitaar van Clapton, de puike drummer en de lekkere saxofoon zo hier en daar. Ga deze wat vaker uit de kast trekken en wellicht hoger waarderen.

avatar van ricardo
2,0
0
Ik blijf dit een zwaar tegenvallend album vinden! Er lijkt op de titeltrack na dan maar weinig te gebeuren, en vind in de meeste nummers maar weinig beleving zitten!

Nee dan vind ik Animals, The Wall, The Final Cut en Amused To Death toch een heel pak beter en veel meer hoogtepunten en spektakel bezitten. Dat iedereen deze in hetzelfde rijtje vind behoren is mij maar een raadsel, want ook na bijzonder veel luisterbeurten heeft deze mij nooit weten te pakken.

De titeltrack vind ik wel geweldig, ook hoe Clapton zijn gitaar daarin laat janken, kippevel
Misschien wel 1 van mijn favoriete Waters nummers.

avatar van De buurman
4,0
2
Ik vind het titelnummer altijd een beetje een grapje. Running Shoes, Sexual Revolution en vooral Gone Fishin' hebben zoveel lading en dynamiek, mede door de geweldige drummer. Steengoeie productie ook.

avatar van Stijn_Slayer
4,5
2
Het titelnummer vind ik wat geforceerd, alsof er toch een hitje op moest komen. Ik denk dat The Pros and Cons of Hitchhiking altijd een beetje verkeerd begrepen is. Het is eigenlijk proza op muziek, meer een boek of toneelstuk dan een cd. Dat vergt een andere, meer geconcentreerde manier van luisteren. Je moet interpreteren en analyseren, idealiter met het boekje in de hand.

Tekstueel met afstand Waters beste en meest literaire werk, al leent het natuurlijk wel een beetje van roadtrip-klassiekers als On the Road, Lolita en Fear and Loathing in Las Vegas. Sterke zet om het verhaal vanuit het onderbewustzijn, meerdere dromen of zelfs dromen in dromen, te vertellen. De paranoia van de hoofdpersoon en zijn groeiende onvermogen om zijn plek binnen zijn familie en maatschappij te zien, wordt heel treffend weergegeven als een koortsdroom of REM-slaap.

Waters houdt het verhaal erg open voor eigen invulling. Vrij geraffineerd hoe hij meerdere betekenislagen suggereert, maar de sporen nooit helemaal invult, of ze zelfs maar zijdelings noemt. Sommige zinnen die Waters hier op papier zet, zijn echt subliem. Het album zou ook perfect zijn voor een verfilming.

In mijn associaties bij het onderweg zijn, de countrysides, het seksuele, past het spel van Clapton overigens veel beter dan dat van Gilmour. Ik denk dat Waters daar heel bewust over nagedacht heeft.

avatar van bikkel2
4,0
2
Goed verhaal Stijn. Ik heb deze lang niet meer gehoord besef ik.
Ga er toch weer eens naar luisteren.

avatar van EttaJamesBrown
5,0
0
Mijn genuanceerde en rotsvaste mening heb ik in januari 2015 al gegeven.

avatar van bikkel2
4,0
2
Ik stel mijn mening iets bij en verhoog een halfje.

Prons heeft een aparte vibe en tekstueel is dit idd groots.
Makke blijft een beetje dat Waters graag leent van zichzelf in het muzikale. Daar zit ook zijn beperking als soloartiest.
Op Amused To Death ( nog altijd zijn beste plaat) gooit hij dat vrijwel overboord.
In dat kader een composorische vooruitgang.
Echter is hij hier als uitdrager enorm op dreef.
Wanhoop, angst, schaamte, berustend, hij weet het allemaal fantastisch te brengen.
Een topvocalist is hij niet, maar hij weet dat in dit soort thematiek het kwartje valt.
De band is sterk en Gilmour zou hier idd niet veel te zoeken hebben.
Clapton vult het precies goed in. Pakt de gaatjes en geeft het een extra dimensie.
Gilmour's stijl past hier niet.

Het pakt mij wel bij de lurven en Waters weet hoe hij een conceptplaat moet maken.

Een 4 derhalve.

avatar van De buurman
4,0
0
bikkel2 schreef:

Makke blijft een beetje dat Waters graag leent van zichzelf in het muzikale. Daar zit ook zijn beperking als soloartiest.


Het lijkt of hij deze stijl een beetje inzette met het ultrakorte van Pigs On The Wing van Animals. Verder hoor je wat thema's en riffs terug die van The Wall afkomstig lijken te zijn maar voor het oveige is het toch wel erg origineel. Schreef hij deze en The Wall niet ongeveer gelijktijdig? Radio KAOS en Amused To Death hadden beide nauwelijks bewuste "leenmomenten".

Prachtige plaat dit. Ook een halve ster erbij.

avatar van bikkel2
4,0
0
Deze en The Wall had Roger idd in dezelfde periode geschreven.
De anderen konden dus kiezen.
Dat was nogal een moeizaam gedoe, want ze waren bepaald niet happy met beide concepten.
Gilmour had dan in ieder geval Comfortably Numb nog, die hij niet had gebruikt voor zijn 1e soloplaat.
Waters heeft nadien wel eens gezegd, dat ze niet veel keus hadden, want ze hadden praktisch geen ideeen.
Het gelazer begon.

Ben overigens wel blij dat dit als soloplaat is gemaakt. Clapton zijn bijdragen vind ik erg goed hier.

avatar van Tony
3,0
0
Ik heb inderdaad ook wel eens ergens gelezen, dat de overige bandleden niet heel enthousiast waren over Waters' ideeën voor het nieuwe album. Wat wel een beetje vreemd is, want van beide ideeën lijkt het pros & cons concept mij (in retrospectief, nu we weten wat het geworden is) universeler dan het The Wall concept en dus beter passend bij een PF album. Dat uiteindelijk toch voor The Wall als thema voor het nieuwe album is gekozen zou zo maar eens op een keus uit 2 kwaden en 'het voordeel van de twijfel' gebaseerd kunnen zijn. En dat is geen ideaal startpunt voor een nieuw album, lijkt mij zo.

avatar van Stijn_Slayer
4,5
0
bikkel2 schreef:
Makke blijft een beetje dat Waters graag leent van zichzelf in het muzikale. Daar zit ook zijn beperking als soloartiest.


Het zelfciteren valt nog wel mee, toch? Hier een aantal riffjes, op The Final Cut ook, maar het is secondenwerk en wel effectief gedaan in mijn optiek. In de klassieke muziek is dat heel gewoon, en Zappa maakte er als onderdeel van zijn conceptual continuity zelfs een sport van.

Breder beschouwd is Waters stilistisch niet de meest diverse artiest. Alles vanaf The Wall is min of meer uit hetzelfde straatje afkomstig. Consistent is hij wel, dat scheelt.

avatar van bikkel2
4,0
0
Hij put heel regelmatig uit bekende baslijntjes en akkoordenschema's. ( met name in de rustige stukken.)
Da's idd niet over het hele album zo, maar je hoort duidelijk wat zijn voorkeur heeft.
Het geeft voor mij overigens geen storend effect, want het springt toch van de hak op de tak.
Daar rekende hij op Amused To Death enigzins mee af.
Daar schreef hij de composities wel degelijk anders.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

*

* denotes required fields.