Roger Waters - The Pros and Cons of Hitchhiking (1984)

mijn stem
3,64
252 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: EMI

  1. 4:30 AM (Apparently They Were Travelling Abroad) (3:12)
  2. 4:33 AM (Running Shoes) (4:08)
  3. 4:37 AM (Arabs with Knives and West German Skies) (2:17)
  4. 4:39 AM (For the First Time Today, Part 2) (2:02)
  5. 4:41 AM (Sexual Revolution) (4:49)
  6. 4:47 AM (The Remains of Our Love) (3:09)
  7. 4:50 AM (Go Fishing) (7:00)
  8. 4:56 AM (For the First Time Today, Part 1) (1:38)
  9. 4:58 AM (Dunroaming, Duncarin, Dunlivin) (3:04)
  10. 5:01 AM (The Pros and Cons of Hitchhiking) (4:36)
  11. 5:06 AM (Every Strangers Eyes) (4:49)
  12. 5:11 AM (The Moment of Clarity) (1:29)
totale tijdsduur: 42:13
241 BERICHTEN 1 MENING
zoeken in:
avatar van bikkel2
3,5
0
geplaatst: 5 maart 2014, 19:47 uur [permalink]
Voor mij zeker geen matige plaat, maar de kritieken kan ik hier en daar wel begrijpen. Het concept is prima uitgewerkt en heeft geweldige momenten.
Maar composorisch raakt hij hier en daar wat verstrikt in zijn eigen web. Het kabbelt allemaal wat door in het zelfde tempo en bepaalde noten en akkoorden komen erg bekend voor.
Hij kan mij onwijs boeien op albums als The Wall en Amused To Death, waar de afwisseling veel groter is.
De emotie en de beladenheid is natuurlijk een sterk punt hier. In Every Strangers Eyes is een all-time favorite van mij.
Gewoon een goed album, maar met enkele kantekeningen.

 
0
Deranged
geplaatst: 5 maart 2014, 20:09 uur [permalink]
Ik heb ook altijd de structuur met dezelfde melodie die meerdere keren narratief terugkomt erg kunnen waarderen, met hier en daar een zijweggetje waar de emotie inderdaad hoogtij viert. Maakt dit echt een samenhangende conceptplaat.

Voor mij gewoon echt een meesterlijk kunstwerk van begin tot eind.

Het is het kunstzinnig complete van deze plaat wat me altijd erg heeft geraakt.

Heb altijd iets gehad met conceptalbums, en voor mij is dit samen met Quadrophenia toch wel de ultieme. Niet zo gek dus dat beide na al die jaren nog steeds de hoogste regionen van mijn top tien sieren.

avatar van Stijn_Slayer
4,0
0
geplaatst: 5 maart 2014, 20:32 uur [permalink]
Ja, het narratief vind ik ook enorm sterk en echt een meerwaarde. Tekstueel vind ik dit Waters' meest interessante plaat, met of zonder Floyd.

avatar van De buurman
3,5
0
geplaatst: 6 maart 2014, 11:04 uur [permalink]
Het enthousiasme over Pros & Cons werkt aanstekelijk. Het is een zeer goeie plaat, maar staat voor mij altijd een beetje in de schaduw van The Wall en The Final Cut. Zegt meer over de uitzonderlijke kwaliteit van die albums. Positief onderscheidend is het prachtige drumwerk van Andy Newmark op Pros & Cons. Een minpuntje: Eric Clapton is erg aanwezig, maar soms net wat te droog en te bluesy... Gitaristen als David Gilmour en Jeff Beck passen eigenlijk beter bij het drama dat Waters hier (weer) presenteert. Verder bewijst Roger Waters opnieuw één van de beste tekstschrijvers te zijn uit de rockmuziek. Ongekend hoog niveau. Ik doe de plaat met 3.5 sterren misschien iets te kort, maar ik wil toch wat verschil aanhouden tot het nóg betere The Final Cut en tot de echte meesterwerken Wish You Were Here, The Wall en Amused To Death.

avatar van bikkel2
3,5
0
geplaatst: 6 maart 2014, 15:28 uur [permalink]
Wat mij betreft mag Animals daar ook bij. Waters trekt daar eigenlijk voor het eerst flink van leer.

Een opmars naar The Wall, Final Cut en de solowerken.

avatar van WPE
3,0
0
WPE
geplaatst: 12 augustus 2014, 23:00 uur [permalink]
Ook mij kan dit album me niet zo pakken, daarvoor is het niet sterk genoeg. Wel een mooi concept zoals het in elkaar zit.

avatar van ricardo
2,0
0
geplaatst: 12 augustus 2014, 23:18 uur [permalink]
Eigenlijk vind ik Animals persoonlijk het Waters hoogtepunt met die mooie hoes en de magistrale tijdloze en o zo rake texten.

Dit album heb ik erg veel afgespeeld, maar het raakt mij beslist minder dan The Final Cut en The Wall, misschien is het gitaarspel van Clapton wel het probleem, maar voor mij persoonlijk vind ik het gitaarspel weer het hoogtepunt, en veer ik vaak weer op als er weer een mooie solo van Clapton voorbij komt.

avatar van De buurman
3,5
0
geplaatst: 13 augustus 2014, 09:06 uur [permalink]
ricardo schreef:
misschien is het gitaarspel van Clapton wel het probleem, maar voor mij persoonlijk vind ik het gitaarspel weer het hoogtepunt


😕

Vind je Clapton nou wel of niet goed op deze plaat?

 
0
Deranged
geplaatst: 13 augustus 2014, 20:07 uur [permalink]
Deze plaat is ook weer niet echt wat je noemt Clapton overkill. Hij speelt hier en daar een solo en doet dat keer op keer spot on.

Heb zijn gitaarwerk altijd een zeer treffende toevoeging gevonden op dit fenomenale album.

avatar van Leptop
3,0
0
geplaatst: 13 augustus 2014, 21:56 uur [permalink]
Recent aangeschaft en voorlopig nog maar moeilijk te vatten. Voorzichtige 3*, maar het kan nog alle kanten op zullen we maar zeggen.

avatar van ricardo
2,0
0
geplaatst: 13 augustus 2014, 23:37 uur [permalink]
De buurman schreef:
(quote)


😕

Vind je Clapton nou wel of niet goed op deze plaat?
ik vind clapton zijn gitaarspel er echt bovenuitspringen, maar niet bij de muziek passen. Als los gitaarspel hoor je clapton hier op zijn best, maar niet in dienst van het album, maar op dit album soleert clapton wel geweldig. Wat minder opvallend gitaarspel was mij bij dit album denk ik wat beter bevallen, ook omdat het concept en de texten en het gevoel erbij erg belangrijk zijn, en clapton speelt daarvoor op dit album niet subtiel genoeg vind ik. Het gitaarspel is daarvoor eigenlijk te patserig, maar daarom nog niet minder geweldig.

avatar van bikkel2
3,5
0
geplaatst: 14 augustus 2014, 00:27 uur [permalink]
Clapton vult de gaatjes. Eigenlijk heel sober en basic. Dat patserige hoor ik absoluut niet. Clapton speelt de blues, niets meer en niets minder.
In een zwaarmoedig tamelijk fragmentarisch album als deze werkt het redelijk, maar ook niet meer dan dat.
Op een bepaald moment weet je het wel.
In mijn optiek komt het hele album niet geheel uit de verf. Daarvoor is het iets te vlak naar mijn idee. Clapton doet wat hij moet doen, maar een Gilmour is meer geschikt voor dit soort aangelegenheden.
Jeff Beck vind ik op Amused To Death beter uit de verf komen trouwens.

 
0
Deranged
geplaatst: 14 augustus 2014, 09:50 uur [permalink]
Tja, de meerderheid is hier nooit al te enthousiast over geweest.

Maar ik heb deze dus nog altijd in mijn top tien.

Helemaal omver geblazen in mijn tienerjaren, en keer op keer intens van genoten.

Dit soort albums zijn voor mij monumentale mijlpalen, en dat zullen ze altijd blijven.

En weet je wat ik nu denk, ik ga hem weer eens lekker opzetten.

Inmiddels wel weer redelijk lang geleden, sowieso ook een prachtige ochtendplaat denk ik.

Om te allen tijde in één ruk uit te zitten, dient behandeld te worden als een enkel lang nummer, anders werkt het niet.

avatar van bikkel2
3,5
0
geplaatst: 14 augustus 2014, 11:46 uur [permalink]
De albums van Waters en zeker ook de Floyd albums waar hij de lijnen uitzette, zijn ook bedoeld om als geheel te beluisteren. Waters heeft altijd een verhaal.
Dit verhaal ontstond ten tijde van The Wall.
Hij had 2 concepten en er werd uiteindelijk voor The Wall gekozen, al waren zijn Floyd collega's er niet bijzonder enthousiast over.
Prons is niet slecht, maar Waters blijft muzikaal vaak wat in het zelfde hangen. In tempo's en melodielijnen. Hij kan echt beter.
Het is zo'n plaat waar hij misschien wat meer hulp had kunnen gebruiken om het net even meer aan te scherpen.
Nietemin een ruime voldoende. Het concept is goed en er staan sterke nummers op.

avatar van De buurman
3,5
0
geplaatst: 15 augustus 2014, 10:44 uur [permalink]
Clapton is in ieder geval zeer kenmerkend voor het geluid van de plaat. Denk je aan Pros And Cons, hoor je direct die droge Strat sound. Het lijkt wel of Waters gezocht heeft naar een gitarist met een geluid dat tegengesteld is aan dat van Gilmour. Waar Gilmour zich op een aantal legendarische Pink Floyd stukken kenmerkt door het gebruik van delay, fuzz en sustain klinkt Clapton hier soms of hij zijn Fender rechtstreeks in het mengpaneel heeft geprikt. Ik vind Claptons latere, vuigere geluid (Forever Man!) stukken aangenamer. Over de algehele sound van Pros And Cons ben ik juist zeer te spreken. Wat een dynamiek, en wat klinken die drums goed...

avatar van bikkel2
3,5
0
geplaatst: 15 augustus 2014, 15:41 uur [permalink]
Het album heeft een typerende directe sound. Alles zit behoorlijk voor in de mix.
Ik vermoed dat Waters Clapton een soort vrije rol heeft gegeven. Vul het op gepaste momenten maar in. En zijn gitaar klinkt inderdaad wat droog, zonder al te veel franje.
Het geeft het geheel een wat bluessy sfeer.

Zonder meer het meest pure album van Waters.

avatar van Misterfool
4,0
0
geplaatst: 27 november 2014, 21:15 uur [permalink]
Geweldig album van Waters en een heel stuk spannender dan het wat saaie PInk Floyd album dat hiervoor kwam(The Final Cut). Een erg slimme zet ook om zo'n een sterke gitarist als Clapton erbij te halen . Veel artiesten die net uit een band stappen missen een zeker tegengewicht. Waters cynisme komt tekstueel goed naar voren.

avatar van EttaJamesBrown
5,0
0
geplaatst: 26 januari 2015, 21:27 uur [permalink]
De beste plaat van Pink Floyd!

avatar van bas1966
4,5
0
geplaatst: 21 februari 2015, 23:36 uur [permalink]
het kleinere broertje van Amused....beiden inmiddels klassiekers
waters heeft er een handje van om de luisteraar te triggeren/ te irriteren met het kappen van een boom en zelfs met de slee van de kerstman 🙂
maar daardoor beklijft de plaat wel....

avatar van bikkel2
3,5
1
geplaatst: 22 februari 2015, 00:02 uur [permalink]
Waters heeft op een gegeven moment gekozen voor een soort van Rock hoorspel.
Het verhaal aandikken met ook daadwerkelijke geluiden als bommen, conversatie, rijdende auto's , etc.

Is niets nieuws, want feitelijk begon het al op Dark Side Of The Moon. Maar hij heeft er later op zijn soloplaten wel steeds meer gebruik van gemaakt.

avatar van MDRAIJER
 
0
geplaatst: 28 februari 2015, 20:08 uur [permalink]
EttaJamesBrown schreef:
De beste plaat van Pink Floyd!

Maar dit is niet van Pink Floyd.

avatar van EttaJamesBrown
5,0
0
geplaatst: 28 februari 2015, 22:41 uur [permalink]
MDRAIJER schreef:
(quote)

Maar dit is niet van Pink Floyd.


En daarom is het wel de beste plaat van Pink Floyd.

avatar van MDRAIJER
 
0
geplaatst: 1 maart 2015, 03:43 uur [permalink]
EttaJamesBrown schreef:
(quote)


En daarom is het wel de beste plaat van Pink Floyd.


Juist...

avatar van Broem
4,0
0
geplaatst: 6 april 2015, 10:16 uur [permalink]
Trof afgelopen week een puntgaaf vinyl exemplaar van dit album aan in de 2e hands bak. Ondanks de vele beurzen die ik afstruin nog niet vaak tegengekomen (voor een nette prijs) Inmiddels een wasbeurt gegeven en is Roger tevreden rondjes aan het draaien op m'n draaitafel. Er is voldoende geschreven over de geschiedenis en vooral de produktie periode van dit album. Roger was net uit PF gestapt en had het nodige materiaal liggen. Ik mag ontzettend graag naar dit album luisteren. Het heeft zowat alles wat Roger groot heeft gemaakt, in zich. Kwaliteiten die, voor mij althans, bij Amused to Death helemaal samenvielen. Soms op het randje van het theatrale maar zo subtiel en fijnbesnaard dat het een klein feestje blijft om naar te luisteren. Typisch zo'n album wat je helemaal moet luisteren zodra je het gaat draaien.

avatar van Simon-Hans
5,0
0
geplaatst: 20 augustus 2015, 22:56 uur [permalink]
Tja............ Waanzinnig............................. Ik vond eigenlijk "The Final Cut" niet zo goed uit de verf komen, deze des te beter!!!!!! Jezus......., met blues tonen van Eric Clapton, mooier kan toch bijna niet! Dit is de beste Pink Floyd plaat ooit!

avatar van Simon-Hans
5,0
0
geplaatst: 20 augustus 2015, 23:26 uur [permalink]
Broem heeft het heel mooi uitgedrukt!!!!!!

avatar van Simon-Hans
5,0
0
geplaatst: 20 augustus 2015, 23:34 uur [permalink]
wil graag toch nog effe reageren! Ik vind de blues gitaar van Clapton op deze plaat erg mooi. Hebben we eigenlijk nooit gehoord (Gilmour plakt het helemaal dicht). De blues-tonen van Clapton geven heel veel emotie! En dat vind ik heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel mooi!

avatar van bas1966
4,5
0
geplaatst: 18 september 2015, 23:37 uur [permalink]
sexual revolution is (muzikale) sex van het hoogste niveau tussen clapton en waters

avatar van Cor
3,0
0
Cor
geplaatst: 4 juni 2016, 18:51 uur [permalink]
Op 'The Wall' was het nog prima, op 'The Final Cut' was het al bijna over de top en op dit album zie je wat er gebeurt als Waters volledige artistieke vrijheid krijgt. Teveel nerveus en hysterisch geschreeuw en gegil en ook nog die circusachtige varieté, zoals in 'Arabs With Knives...'. Een zacht zoemend strijkje, een gillende sax en een wanhopig-angstig schreeuwende Waters, het is teveel en kan me onvoldoende boeien. En dan ook nog al die ripoffjes van 'The Wall' en 'The Final Cut'
Niks tegen Waters hoor, 'zijn' 'Animals' vind ik een wereldplaat, maar dit geluid wer door andere Floyd-klanken nog begrensd en in bedwang gehouden. Nu is het beest ontsnapt. Jammer.

avatar van Leptop
3,0
0
geplaatst: 28 september 2016, 22:16 uur [permalink]
Hier ga ik in mee. Teveel typische Waters melodieen, geluidjes en maniertjes. Koortjes, schreeuw, autootje, pratende man, vrouw, kuchje, saxofoonsolo en dat zo 3/4e album in een voortkabbelend tempo. Een paar goede nummers. En een goede opname, natuurlijk.

avatar van bas1966
4,5
0
geplaatst: 29 september 2016, 17:31 uur [permalink]
arabs with knives is vanaf 1:35 zo goed, zo subtiel. Naar mijn mening wordt opgebouwd naar dat moment. ach ja; mij bezorgt het nummer nog altijd kippevel.

the wall heeft overigens toch ook 'the trial'; da's ook varieté ten top.
allemaal top !