Roger Waters - The Pros and Cons of Hitchhiking (1984)

Ja, Ruud, ik weet het, deze plaat hier vind ik redelijk formidabel en The Final Cut doet me geen.... jeweetjwel, die plaat laat me behoorlijk koud....

Ik kom hier regelmatig het motiefje van Your Possible Past van The Final Cut tegen. Geen punt waar ik mij druk over maak overigens want het levert wel iets interresants op. Waters is hier op stoom en komt zo nu en dan weer met zijn intense zanglijnen voor de boeg. Beeldend thema (ik zie West Germans skies gewoon voor me), lekkere instrumentatie(Clapton!) en fijne songs. Amused to Death heeft me qua sfeer wat meer maar hier is niets mis mee.

Ik vind dit het minste albums van Waters, ook omdat het gepingel van clapton mij absoluut niet aanstaat en ik ook al niet bepaald een saxofoon liefhebber ben.

Op Radio Kaos en Amused to death mis ik Gilmour niet, maar op dit album wel; naar mijn smaak is pros and cons juist tezeer een poging tot Pink Floyd geluid op een manier waarbij zowel de stem als gitaar van Gilmour zeer gemist worden om het te laten zijn wat het zou moeten zijn.

Oorspronkelijk lag dit concept dan ook klaar om door Pink Floyd te worden uitgevoerd, maar nadat voor The Wall was gekozen is dit blijven liggen. Best jammer, vind ik.

Niet om het 1 of ander , maar ik ben maar wat blij dat uiteindelijk The Wall het daglicht zag .
Ik vind deze in thematiek toch sterker . Meer afwisseling ook .

Inderdaad, dat The Wall uiteindelijk het begin van het einde van de line-up met Waters en Gilmour markeerde, neem ik op de koop toe. The Wall heeft Pink Floyd toch net dat laatste mythische zetje gegeven.

Mee eens. Ik bedoelde ook beslist niet dat PF Pros & cons in plaats van The Wall had moeten uitbrengen, maar vind het jammer dat er niet ook met dit concept iets is gedaan.

Ik ben best een beetje Pink Floyd liefhebber, maar heb van deze plaat nog nooit een noot gehoord. Ik heb er geloof ik ook geen behoefte aan om deze ooit nog eens te gaan leren kennen. Van Waters heb ik Amused To Death en In The Flesh al. En van PF alle reguliere platen en alle live platen org in huis. Vind ik mooi zat eigenlijk. Volgens mij valt deze alleen maar tegen als je b.v The Final Cut, The Wall of Amused To Death net hebt afgespeelt. Voor mij een overbodige plaat in de Waters/Pink Floyd discografie.

Dat slaat natuurlijk nergens op. Dat kun je ook helemaal niet zeggen als je hem niet gehoord hebt. Persoonlijk is het mijn favoriete Waters plaat. Hij is ook beter dan The Final Cut wat mij betreft.

Ik vond aan The Final Cut nooit zo veel, deze ligt me stukken beter.
En die opmerking van de vorige gebruiker is dom; als je een plaat niet gehoord heb, kun je toch geen mening hebben daarover???

Ik heb niet eens een mening over de plaat. Ik heb gewoon genoeg PF spul in huis waar ik van kan genieten, en daarom issie voor mij overbodig. Als jij er van genieten kan en hem wel beluistert, prima toch is ook een mening, alleen een andere dan de mijne. Ik hoef op den duur echt geen 10.000 cd's te hebben, want ik heb al een huis waar ik in woon.

discutabel argument,dat je genoeg in huis hebt

betekent deze dan overbodig?

of beredeneer je zo ook mbt je consumptie?

Misschien slaat het ook wel nergens op. Kweeniet. Er werd een opmerking gemaakt dat je geen 'echte' Floyd fan zou zijn als je deze niet in huis hebt. Daar reageerde ik op, meer niet. Deze heb ik niet, en komt er niet. Gewoon puur omdat ik daar geen behoefte aan heb. Maar daarom ben ik dan nog wel een Pink Floyd liefhebber. Dat staat erbuiten. Ik heb zat spul in huis van Pink Floyd. Het is mooi geweest. Genoeg andere mooie muziek wat er valt te ontdekken vind ik. Trouwens ik vertelde ook dat ik hem voor mij persoonlijk overbodig vind. Wat een ander daarvan vind moet hij/zij zelf weten. ik hoef em niet.

(leuke avatar, Father!)

Ik vind ook dat je er weinig op kunt tegen hebben, deze cd van Roger Waters. Ik vind 'm eigenlijk lijnrecht in het verlengde liggen van The Final cut. Een iets lichtvoetiger, grappig thema.

Vooral de zin uit The pros and cons of hitchhiking: "...did you understand the music, Yoko, or was it all in vain?" heeft mij altijd van harte kunnen bekoren; Roger Waters was geen fan van haar, dat moge duidelijk zijn.

Hier was Roger Waters redelijk in goede doen, er wordt op The Pros and cons of hitchhiking goed gespeeld. De songs waren heel redelijk. Dat zou met opvolger Radio Kaos in negatieve zin sterk veranderen. Gelukkig zou hij zich met Amused to death daarna sterk revancheren.

Het thema is een stuk luchtiger inderdaad , al is Waters nog steeds geen vrolijke Frans .
Ik ben wel blij dat ie het 2e wereldoorlog thema hier even gelaten heeft voor wat het is . Dit nogmaals herkauwen had 'm het stigma van een eenzijdig componist kunnen opleveren .
Overigens hoor je hier wel terug dat dit alles bedacht is in zijn Pink Floyd tijd rond 1978 .
Radio Kaos vind ik overigens nog steeds een dappere poging om vooral muzikaal een andere moderne richting in te slaan . Al is dit ook weer een conceptplaat . Het slaat jammerlijk iets te ver door naar een te gladde en kille sound .

Dit album moet volgens mij in de guiness book of records komen, omdat het m.i de langst durende intro heeft tot een nummer. Ik heb het gevoel dat alles tot aan 5:01 AM een aanloop is tot: These are the Pros and Cons of Hitchhiking, waar de drums invallen, koor en er een up-tempo voorbij komt razen. Ws. moest dit album toch 1 nummer bevatten, dat met enig fatsoen uit te brengen zou zijn, om het onder de aandacht te brengen. Want zo klinkt het wel in mijn oren. Laat verder niet onverlet, dat het een lekker nummer is.

Dit album begint wel met een prima hook, dat zo nu en dan verder in het album weer opduikt. Ik heb daarnaast misschien i.t.t anderen, geen enkel probleem met de lead gitaar van Clapton. Zijn eigen sound weet hij prima in dienst te stellen tot de audio/visuele wereld van Waters. Vooral in 4:41 AM komt dat voor mijn gevoel goed naar voren. Waters heeft zowiezo bij dit album zich omringt met goede muzikanten, getuige ook David Sanborn op de Saxofoon, die dat ruimschoots laat horen op 4:50 AM. Michael Kamen, ook geen kabouter in de muziek, is subtiel aanwezig, maar zeer verdienstelijk. De typische achtergrondzangeressen geluid, dat heel herkenbaar is bij Pink Floyd, keert ook hier terug in de personen van Madeline Bell en Katie Kissoon en Doreen Chanter, waarvan Katie zelf met Mac in de jaren zeventig ook een aantal hits scoorde.
Deze ondersteunen de toch wat beperkte zangkwaliteiten van Waters, die dan weer verhalend en dan weer 'schreeuwend' zijn relaas doet. Waarvan ik van mening ben dat als hij uithaalt dat goed bij hem past.
De sfeer van dit album is onderhoudend en heeft zeker zijn pakkende stukken, waarin je lekker kunt hangen. Toch blijft het hier en daar toch wat aan de oppervlakte hangen. Ik moet zelfs zo nu en dan denken, door de wijze waarop het verhaal verteld wordt, aan Andrew Lloyd Webber.
Niet slecht gedaan, zeker ook door de prima ondersteuning van zijn vrienden, maar met zijn andere oude vrienden, heeft hij wel beter gepresteerd.

Interessant en meeslepend album, maar (vooralsnog) niet op het niveau van Pink Floyd. Roger Waters is niet echt een goede zanger, maar hij heeft gewoon iets waardoor ik graag naar hem luister. Hij heeft hier goede muzikanten om zich heen verzameld, waarvan Eric Clapton natuurlijk het meest in het oog springt. Hij drukt af en toe iets te veel z'n stempel op de muziek, maar geeft dit album daarentegen ook vaak iets extra's. Fankvankesteren omschreef het verhaal al mooi.

Het album vergt meer dan 1 luisterbeurt om het op zijn waarde te schatten. Complex, mysterieus en meeslepend.

Deze ken ik niet Maar ik ken de opvolger(die is middelmatig vond)en natuurlijk Amused(die ik geweldig vond) is deze dan iets voor mij? En lijkt het meer op Pink Floyd zoals The final cut en The Wall of meer zoals ATD?

Tjonge wat vlieg jij in een snel tempo door de albums heen van de div artiesten. Ik vraag mij af of alles wel goed bij jou valt. Je neemt de tijd haast niet om alles even te laten bezinken. Zo snel als Usain Bolt de honderd meter loopt, zo snel vlieg jij hier door de muziek heen. Van Rush naar Ten Years After, en van daar weer naar dit album. Ik zou het gewoon rustig aan gaan doen, en de div albums gewoon meer tijd geven, vooral om erachter te komen of het echt wat voor je is. Vat dit niet als kritiek op hoor, maar als goede raad. Jij bent nog piepjong, en hebt je hele leven nog de tijd om alles goed te doorlopen en te beluisteren.

Dat ik vraag naar diverse albums wil niet zeggen dat ik alles ook al geluisterd heb. En ik luister ong. 6 uur per dag muziek ik heb ongeveer 4 luisterbeurten nodig om het helaam goed te laten bezinken. En als ikeen paar albums van een artiest luister en naar een andere artiest wil moet ik eerst weer een paar dagen wachten waardoor ik zin heb om muziek te ontdekken. Als ik albums die ik nog niet beluisterd heb alvast in huis heb hoef ik tenminste niet ongeduldig te wachten tot het nieuwe album pas weer op de mat ligt.

Niet lullig bedoeld hoor ricardo, maar ik snap ook niet zo goed waarom mensen er soms moeite mee hebben als je drie albums van een artiest achter elkaar draait.

Mensen weten niet hoe vaak je een plaat al gedraaid heb en zeggen dan 'gaat het niet te snel?'. Als het te snel gaat kom je er vanzelf wel achter dat je voor je eigen gevoel geen goede stem + commentaar kan geven.

Sowieso moet de één een album 10x horen, en de ander 2x. Anders is er altijd nog de mogelijkheid om een stem aan te passen, toch?

Anyway heeft iemand ook echt info over dit album want wegaan een beetje of-topic

Ik zou zeggen lees dit topic even goed door. Op de 4 pagina's hier staat genoeg, en ook voldoende vergelijkingsmateriaal met The Wall, The Final Cut en Amused To Death.

Deze heb ik ook maar gekocht voor maar 6 euro in de uitverkoopbakken bij Van Der Veen in Assen. nog steeds heb ik nog nooit een noot gehoord van deze cd , omdat ik nog meer cd's gekocht heb vandaag. tzt horen jullie van mij, wat ik ervan vind.

Deze plaat klinkt erg goed, maar ik vind hem zoals ik al gedacht had wel minder goed dan The Final Cut, die plaat is intenser dan deze, en vooral oprechter. Deze vind ik dan iets gemaakter. van de albums: Animals, The Wall, The Final Cut, deze en Amused To Death vind ik deze na 2 volledige luisterbeurten wel het minst goede album, en deze vind ik ook al erg goed. Het gitaarspel van Clapton is erg goed verzorgd en past perfect bij de muziek vind ik. Vooral het gitaarspel in de titeltrack vind ik ronduit subliem. Dat nummer had ik ook al eens eerder gehoord overigens.

Dit album heb ik de laatste dagen veelvuldig gedraait. Het enigste nummer wat mij echt raakt en die ik echt goed vind is de titeltrack, met de rest heb ik gewoon weinig tot niets mee. The Final Cut en Amused To Death vind ik gewoonweg een paar klassen beter dan deze prul plaat. Ik heb al eens eerder gezegd dat deze voor mij overbodig zou zijn. En het is ook nog zo, want ik denk dat ik hem niet veel zal gaan afspelen. Na 2 luisterbeurten dacht ik dat dit een goede plaat was, vergisingkje dus, en het bovenstaande bericht van mij was een grote vergissing.

Jeetje wat een lage stemmen zie ik hier. Ik vind dit echt het masterpiece van Roger Waters met Amused To Death natuurlijk vlak daarna. Alles klopt aan deze plaat en met name de subtiliteiten in het geheel vind ik geweldig.

Ik kan me herinneren dat de show in Ahoy in 1984 (met Eric Clapton) destijds nogal kil was en dat de helft van de projecties niet werkte.

Als plaat vind ik deze in zijn geheel echter geweldig.

Ricardo als jij nou eens die prut uit je oren haalt.......... "The Pros and Cons of Hitchhiking (1984)" is een fantastisch album dat, kwalitatief gezien, kan wedijveren met de allerbeste Pink Floyd albums.

...dan hoort hij nog steeds dat elke Pink Floyd-plaat geinspireerder klinkt dan dit werkje.

Eens met ricardo en freitzen. Dit is een prima album, met een leuk concept, maar echt geen topplaat. Vrijwel elk Pink Floyd album uit de periode 1967-1983 is minstens één klasse beter dan dit album.