Rush - Grace Under Pressure (1984)

De afstand met de proggy hardrock van weleer werd na Signals wel erg groot. Maar dat boeit niks want Rush komt met Grace Under Pressure tot een bijzonder boeiende synthese tussen rock en pop en staat zo met beide benen heel stevig in 1984. Toevallig heb ik en een zwak voor Rush en een zwak voor popmuziek uit die tijd. Veel bombast, een tikje melodramatisch maar ook heel sfeervol en uiteraard met uitstekende muzikale invulling zoals je dat van Rush mag verwachten.

Grace Under Pressure verveelt geen moment en krijgt van mij de volle mep.

Geen volle mep vanwege het irritante Red Lenses maar voor het overige deel ik de mening van voorganger Edwynn.

Weer een heerlijke plaat. Het begint gelijk op een hoog niveau met 'Distant Early Warning'.Dit hoge niveau word in mijn ogen vastgehouden t/m 'The Body Electric'. Daarna zakt het album in mijn ogen iets af. Tenminste, voor Rush begrippen dan. Want slecht word het daarna zeker niet. Dikke 4 sterren van mij voor opnieuw een meesterwerk van deze geweldige band.

Ik vind Grace Under Pressure één van de betere Rush-platen en dat juist omdat het zo anders is dan wat hiervoor uitkwam. Lekker 80s geluid ook. Mijn favoriete nummer is The Enemy Within met die lekkere off-beat ritmes.

Erg mooi nummer inderdaad! The-CrY

Zelf vindt ik Between the Wheels denk ik het mooiste nummer van dit album.... voornamelijk door het heerlijke refrein en de prachtige gitaar solo! Heerlijke sfeer heeft dit album.

Ja, Between the Wheels is inderdaad ook prachtig! Heerlijke gitaarriff.

Eigenlijk vind ik alleen Red lenses een iets minder nummer. Maar die is dan nóg prima trouwens. Komt omdat de rest van zo'n belachelijk hoog niveau is denk ik...

Dit album is weer een fraai vervolg op Signals. Bijna alle nummers zijn van een hoge kwaliteit. Alleen Kid Gloves vind ik wat minder. Beste songs wat mij betreft: Distant early warning, Afterimage en The bOdy electric.
Ik geef 4,5*

Nee. Het eerste nummer doet me niets. Vreemde (beetje achterhaalde) clip over de koude oorlog en de angst voor een nucleaire oorlog.

Dan zet ik de plaat liever op vanaf het stevige Afterimage.

Leuk om de reggaemomentjes op deze plaat te tellen.
Ze vegen (naar mijn mening) hier de vloer aan met The Police.

Dat deden ze wat mij betreft al met Vital Signs op Moving Pictures. DEW vind ik ook geweldig. Een album met een heerlijke opener en een fantastische afsluiter. Daartussenin is het ook steevast genieten.

Wat is DEW?

Ik denk the (de) enemy within.

Distant Early Warning ???

Ohja, natuurlijk

Oh, ik dacht een elpee. Ik zat al te zoeken.

Tja, nee, dat nummer sla ik meestal over. Ik vind 'm niet zo leuk.

op deze plaat komen de synthesisers vreemd genoeg heel goed tot hun recht. 1:distant.. is goed2:klinkt dreigend 3:datzelfde geldt voor red sector a(deze 2 nummers klinken alsof de 3de wo om de hoek staat); the enemy is krachtig; body electric is wat minder ;kid gloves klinkt goed;red lenses is goed;between.. is nummer 3 in het "het einde is nabij"verhaal. weer zo dreigend. op power windows klonken alle synthesiserpartijen opeens misplaatst; wat ging er verkeerd?

Niks! Dat kwam pas bij Test for echo en vooral Vapor trails...

Ik ken dit album toch als een bijzonder sterke Rush plaat, waar hun woede en frustratie (en voornamelijk die van The Professor) bijzonder tot uiting kwam. Aan dit album gaat een voorgeschiedenis vooraf waarover hier al berichten staan (onder andere van mij). Enkel Red Lenses wil maar niet wennen, de rest is volgens mijn tere oortjes subliem.

Ik kan ook niet wennen aan Red Lenses, enkel de instrumentale break vind ik wel geslaagd.

Sterk vervolg op Signals en het tweede album uit de "Denim haakt af"-periode volgens Muziekkrant Oor.
Geen symfonische hardrock meer (zoals dat vroeger zo mooi heette), maar fraai gearrangeerde rockmuziek met toch een scherp randje en waarin de synthesizers niet storen.
Stuk voor stuk sterke nummers zonder echte uitschieters naar boven of naar onderen, waarbij bij mij Red Sector A, Afterimage en Between The Wheels net een streepje voor hebben.
Geddy Lee zingt weer een stuk minder hoog en ik vind dat beter passen bij deze soort muziek.
Kortom, geweldige plaat weer van dit drietal dat zowat altijd garant stond (en nog steeds staat) voor kwaliteit.
Op vinyl en 4,5*

Dibbel: mooie samenvatting. Zelf geef ik 4 punten, maar op sommige momenten tikt de cd 4,5 aan. Met Between the Wheels als groot 'wow` moment tijdens de liveshows.

De Ska van Enemy Within werkt wel heel aanstekelijk, als doet het me vermoeden dat Rush zich hier liet beïnvloeden door The Police.

Ik ben niet echt bekend met het werk van The Police, maar wat ik ken lijkt hierop.

Wat ik me afvraag, dat nummer heet "The Enemy Within (Part I of "Fear")". Is er eigenlijk ook een Part II of "Fear"?

Ik heb ooit eens op Musicmeter alle songs van de trilogie staan invullen, maar die zijn weggehaald.

Het antwoord is: ja, er zijn drie songs van de drieluik "Fear". The Weapon op Signals is part I en Witch Hunt van Moving Pictures is part III. Pas in 2002 is er een vierde deel bij gekomen, en toen werd het dus een vierluik.

Rush bewonderde The Police wel. Dat was op Moving Pictures (Witch Hunt) en Signals (Digital Man) ook wel al duidelijk.

Er zijn ook wel overeenkomsten. Beiden een trio, beiden een zingende basserd, beiden een drumheld en beiden een gitarist die wat op de achtergrond staat.

Net zoals Motörhead en Sodom eigenlijk.

Ik vind met name de reggae invloeden van Sodom ook doorklinken in Rush en Police

Ik vind de heren hier zoekende en minder uit de verf komen. De nummers vind ik gewoonweg minder sterk in de wetenschap wat ze wel kunnen. ja ik ben kritisch, maar dat is niet verboden.