0
Casartelli (moderator)
geplaatst: 12 november 2013, 09:23 uur
Casartelli schreef:
Rush bewonderde The Police wel. Dat was op Moving Pictures (Witch Hunt) en Signals (Digital Man) ook wel al duidelijk.
Rush bewonderde The Police wel. Dat was op Moving Pictures (Witch Hunt) en Signals (Digital Man) ook wel al duidelijk.
Scherp
Vital Signs natuurlijk...
0
geplaatst: 26 november 2013, 22:24 uur
Neal Peart schreef:
Ik vind de heren hier zoekende en minder uit de verf komen.
Ik vind de heren hier zoekende en minder uit de verf komen.
Het leuke van Rush is dat ze eigenlijk altijd aan het zoeken zijn
Juist daar waar ze niet zo zoeken, vind ik het minder worden. Rush is the ultimate progressieve rockband, met de nadruk op de bijvoegelijke betekenis van progressief!
0
geplaatst: 27 november 2013, 07:51 uur
@Leptop dat mag altijd natuurlijk, maar het ene album pakt mij meer (A Farewell to Kings, Hemisphere, Moving Pictures) dan de ander ( Roll the Bones, Vaport Trails). Dan past Grace under Pressure er mooi middenin 
0
geplaatst: 17 januari 2014, 07:53 uur
Ozric Spacefolk schreef:
Ik vind met name de reggae invloeden van Sodom ook doorklinken in Rush en Police
Ik vind met name de reggae invloeden van Sodom ook doorklinken in Rush en Police
Klopt en voor een band als RUSH had dit van mij niet gehoeven. Sterker daardoor vind ik dit geen sterk album in de zin van: Moving Pictures, AFTK en Hemispheres
0
Ozric Spacefolk
geplaatst: 17 januari 2014, 10:41 uur
Neal Peart schreef:
Klopt en voor een band als RUSH had dit van mij niet gehoeven. Sterker daardoor vind ik dit geen sterk album in de zin van: Moving Pictures, AFTK en Hemispheres
(quote)
Klopt en voor een band als RUSH had dit van mij niet gehoeven. Sterker daardoor vind ik dit geen sterk album in de zin van: Moving Pictures, AFTK en Hemispheres
Sodom is Thrashmetal. Het was een grap.
0
geplaatst: 17 januari 2014, 16:39 uur
Ik las eigenlijk de reggae invloeden die wel degelijk aanwezig zijn....als het van Sodom of Gomorra is, dat interesseert mij minder
0
Ozric Spacefolk
geplaatst: 17 januari 2014, 16:45 uur
Ik ben geen reggaeliefhebber per sé, maar invloeden van reggae in rock, jazz, blues en zelfs metal, moedig ik aan.
Super. Ik vind overigens deze hapklare poprock van Rush vele malen beter te beluisteren dan de pretentieuze progrock waar ze eerst mee aan kwamen.
Erg knap, maar ik kan er niet naar luisteren.
Super. Ik vind overigens deze hapklare poprock van Rush vele malen beter te beluisteren dan de pretentieuze progrock waar ze eerst mee aan kwamen.
Erg knap, maar ik kan er niet naar luisteren.
0
geplaatst: 28 oktober 2014, 20:39 uur
Wat een kanjer is deze plaat toch jongens! Iedere compositie is van hoog niveau en grote klasse. Lyrics zijn als altijd behoorlijk beschouwend en reflecterend op het tijdsbeeld, van midden jaren '80 in dit geval. Milieuvervuiling, koude oorlog, uitdagingen en gevaren van de ontluikende digitalisering, etc. Geddy is prima bij stem, hij haalt niet meer zo hoog uit, en is daarmee zeer prettig om naar te luisteren. Mijn waardering voor dit album blijft maar stijgen en ik luister tegenwoordig verdomme meer naar de 'latere' Rush platen, de meer poprock georiënteerde platen zoals Ozric ze zeer terecht omschrijft, dan naar 'klassieke' prog albums als 2112, Farewell to Kings, Hemispheres en Moving Pictures. Topband! Topalbum! Halfje erbij...
0
geplaatst: 28 oktober 2014, 21:26 uur
Daar ben ik het wel redelijk mee eens. De periode 80/87 is wat mij betreft Rush op zijn top.
0
geplaatst: 4 november 2014, 22:06 uur
iggy schreef:
De periode 80/87 is wat mij betreft Rush op zijn top.
De periode 80/87 is wat mij betreft Rush op zijn top.
De spijker op zijn kop! Rush in de was in de jaren 80 op zijn best.
1
geplaatst: 4 november 2014, 22:15 uur
Tony schreef:
Wat een kanjer is deze plaat toch jongens! Iedere compositie is van hoog niveau en grote klasse. Lyrics zijn als altijd behoorlijk beschouwend en reflecterend op het tijdsbeeld, van midden jaren '80 in dit geval. Milieuvervuiling, koude oorlog, uitdagingen en gevaren van de ontluikende digitalisering, etc. Geddy is prima bij stem, hij haalt niet meer zo hoog uit, en is daarmee zeer prettig om naar te luisteren. Mijn waardering voor dit album blijft maar stijgen en ik luister tegenwoordig verdomme meer naar de 'latere' Rush platen, de meer poprock georiënteerde platen zoals Ozric ze zeer terecht omschrijft, dan naar 'klassieke' prog albums als 2112, Farewell to Kings, Hemispheres en Moving Pictures. Topband! Topalbum! Halfje erbij...
Wat een kanjer is deze plaat toch jongens! Iedere compositie is van hoog niveau en grote klasse. Lyrics zijn als altijd behoorlijk beschouwend en reflecterend op het tijdsbeeld, van midden jaren '80 in dit geval. Milieuvervuiling, koude oorlog, uitdagingen en gevaren van de ontluikende digitalisering, etc. Geddy is prima bij stem, hij haalt niet meer zo hoog uit, en is daarmee zeer prettig om naar te luisteren. Mijn waardering voor dit album blijft maar stijgen en ik luister tegenwoordig verdomme meer naar de 'latere' Rush platen, de meer poprock georiënteerde platen zoals Ozric ze zeer terecht omschrijft, dan naar 'klassieke' prog albums als 2112, Farewell to Kings, Hemispheres en Moving Pictures. Topband! Topalbum! Halfje erbij...
Kijk het is maar waar je mee kennis hebt gemaakt. Mijn kennis making was A Farewell to Kings en ik kocht blind Hemispheres en Moving Pictures. Ja sorry, maar dit niveau hebben ze - let wel IN MIJN OGEN - nooit meer gehaald. Jeetje wat een topper die Lifeson.....
1
Ozric Spacefolk
geplaatst: 5 november 2014, 09:54 uur
Je hebt het iedere keer over niveau.
Ik vind dat nogal vreemd. Alsof het niveau van het muzikantschap anders is.
De productie, songwriting, composities, overall sound zijn wezenlijk verschillend. En de één neigt meer naar het ene en de ander naar het andere.
Maar het niveau van Rush blijft toch gewoon hoogstaand, lijkt mij.
Ik vind dat nogal vreemd. Alsof het niveau van het muzikantschap anders is.
De productie, songwriting, composities, overall sound zijn wezenlijk verschillend. En de één neigt meer naar het ene en de ander naar het andere.
Maar het niveau van Rush blijft toch gewoon hoogstaand, lijkt mij.
0
geplaatst: 5 november 2014, 11:09 uur
Neal Peart schreef:
Kijk het is maar waar je mee kennis hebt gemaakt. Mijn kennis making was A Farewell to Kings en ik kocht blind Hemispheres en Moving Pictures..
(quote)
Kijk het is maar waar je mee kennis hebt gemaakt. Mijn kennis making was A Farewell to Kings en ik kocht blind Hemispheres en Moving Pictures..
Zeker ook kennis gemaakt d..m.v. de Kees Baars recensie in OOR.
Ik denk wel dat zo'n eerste liefde mee telt in de beoordeling van de latere albums, de muziek van Rush in de jaren '70 was ook anders dan op de latere albums, misschien speelt dat ook mee.
0
geplaatst: 5 november 2014, 11:52 uur
Rudi S schreef:
Ik denk wel dat zo'n eerste liefde mee telt in de beoordeling van de latere albums, de muziek van Rush in de jaren '70 was ook anders dan op de latere albums, misschien speelt dat ook mee.
(quote)
Ik denk wel dat zo'n eerste liefde mee telt in de beoordeling van de latere albums, de muziek van Rush in de jaren '70 was ook anders dan op de latere albums, misschien speelt dat ook mee.
Vaak is dat inderdaad zo. Mijn eerste kennismaking was ook een jaren '70 Rush plaat. Maar vandaag de dag luister ik liever naar de periode 80/87 dan naar de periode 75/78. Komt ook wel door Geddy zijn stem.
0
geplaatst: 5 november 2014, 22:33 uur
Ik kom pas kijken als Rush adept. Ben met Moving Pictures, Farewell en Hemispheres begonnen en dacht er daarmee ook wel zo'n beetje te zijn. Inmiddels bezit ik 9 Remastered CD's van de mannen, waar deze Grace een steeds hogere plek in de pikorde inneemt, net als bijvoorbeeld Counterparts, en dat gaat ten koste van de hier alom geprezen goud, zilver en brons van Rush, hoewel ik daar dus kennis met Rush mee maakte.
Ze blijven mij verrassen met hun constant schrikbarend hoge niveau en hoe ze daar toch iedere keer weer een iets andere invulling aan geven. Ik herhaal het nog maar eens.... Briljante band.
(lelijke hoes trouwens. Kan er echt niks mee... Gelukkig heb ik daar uiteindelijk doorheen gekeken en het gaat tenslotte om de muziek)
Ze blijven mij verrassen met hun constant schrikbarend hoge niveau en hoe ze daar toch iedere keer weer een iets andere invulling aan geven. Ik herhaal het nog maar eens.... Briljante band.
(lelijke hoes trouwens. Kan er echt niks mee... Gelukkig heb ik daar uiteindelijk doorheen gekeken en het gaat tenslotte om de muziek)
0
geplaatst: 6 november 2014, 08:06 uur
@ oke Tony ieder zijn gedachte /mening hier over. Komt misschien ook nog bij dat ik ze vanaf eind jaren zeventig tot pakweg 2 jaar geleden 7 x LIVE heb gezien. De eerste keren man...die Lifeson ging bij la villa Strangiato compleet als een beest te keer. Werelds.
En die Lifeson zie / hoor ik niet meer terug helaas.
En die Lifeson zie / hoor ik niet meer terug helaas.
0
Casartelli (moderator)
geplaatst: 6 november 2014, 10:48 uur
Tony schreef:
(lelijke hoes trouwens. Kan er echt niks mee... Gelukkig heb ik daar uiteindelijk doorheen gekeken en het gaat tenslotte om de muziek)
(lelijke hoes trouwens. Kan er echt niks mee... Gelukkig heb ik daar uiteindelijk doorheen gekeken en het gaat tenslotte om de muziek)
Het is een wat vaag plaatje, maar de hoes ademt voor mij nucleaire dreiging en dat past toch wel in het tijdsbeeld. Minder fraai dan de hoes van Power Windows, maar fraaier dan die van Signals (waar ik op mijn beurt dan weer niks mee kan).
0
geplaatst: 6 november 2014, 15:13 uur
De hoes past hier wonderwel erg goed bij de muziek op het album, ja. Goed opgemerkt.
0
geplaatst: 16 oktober 2015, 17:01 uur
Experience to extremes – experience to extremes... Voor mijn gevoel is dit album de companion piece van/bij Signals : zelfde periode, vergelijkbare arrangementen en sound, en met acht nummers onderverdeeld in vijf sterke en drie mindere tracks. De goede nummers zijn van hetzelfde zeer hoge niveau als op de voorganger, maar de drie mindere (Distant early warning, The body electric en Red lenses) laten me vrij koud, vandaar de iets lagere totaalscore – ik twijfel tussen ***½ en **** (hoewel dit voor mij als Rush-liefhebber toch ook wel een verplichte plaat is). Hoogtepunten zijn voor mij Afterimage (intens, ritmisch lekker afwisselend, heerlijke gitaarlijnen bij "I feel the way you would") en Red sector A (met een prachtige tekst over een precair onderwerp dat je niet dagelijks in de pop/rockmuziek tegenkomt).
0
geplaatst: 17 oktober 2015, 12:12 uur
BoyOnHeavenHill schreef:
Experience to extremes – experience to extremes... Voor mijn gevoel is dit album de companion piece van/bij Signals : zelfde periode, vergelijkbare arrangementen en sound, en met acht nummers onderverdeeld in vijf sterke en drie mindere tracks. De goede nummers zijn van hetzelfde zeer hoge niveau als op de voorganger, maar de drie mindere (Distant early warning, The body electric en Red lenses) laten me vrij koud, vandaar de iets lagere totaalscore – ik twijfel tussen ***½ en **** (hoewel dit voor mij als Rush-liefhebber toch ook wel een verplichte plaat is). Hoogtepunten zijn voor mij Afterimage (intens, ritmisch lekker afwisselend, heerlijke gitaarlijnen bij "I feel the way you would") en Red sector A (met een prachtige tekst over een precair onderwerp dat je niet dagelijks in de pop/rockmuziek tegenkomt).
Experience to extremes – experience to extremes... Voor mijn gevoel is dit album de companion piece van/bij Signals : zelfde periode, vergelijkbare arrangementen en sound, en met acht nummers onderverdeeld in vijf sterke en drie mindere tracks. De goede nummers zijn van hetzelfde zeer hoge niveau als op de voorganger, maar de drie mindere (Distant early warning, The body electric en Red lenses) laten me vrij koud, vandaar de iets lagere totaalscore – ik twijfel tussen ***½ en **** (hoewel dit voor mij als Rush-liefhebber toch ook wel een verplichte plaat is). Hoogtepunten zijn voor mij Afterimage (intens, ritmisch lekker afwisselend, heerlijke gitaarlijnen bij "I feel the way you would") en Red sector A (met een prachtige tekst over een precair onderwerp dat je niet dagelijks in de pop/rockmuziek tegenkomt).
Als Between the Wheels niet bij je favorieten stat heb je het album nog niet voldoende geluisterd.
0
geplaatst: 17 oktober 2015, 12:18 uur
Een keer of dertig, maar ongetwijfeld nog niet voor de laatste keer... 
0
geplaatst: 5 november 2015, 10:51 uur
horned_reaper, nog even terugkomen op Between the wheels en waarom ik dat niet als favoriet heb aangevinkt : mijn voornaamste probleem met dat nummer is dat Neal Peart bij het begin van de refreinen (bijvoorbeeld op 1:29, vlak vóór "Wheels can take you around") opeens ontzettend met z'n bekkens in de weer gaat. Ik dacht eerst dat hij een soort disco-effect met z'n hi-hat produceerde, maar als ik er nog eens naar luister lijkt hij steeds (en veel te vaak) op een bekken te meppen (misschien in de mix teveel naar voren gehaald?), en dan het hele refrein door totdat ze bij "...and another lost generation" aankomen. Ik vind dat een uitgesproken lelijk geluid dat voor mij een flink deel van het plezier in dat nummer weghaalt: zo krijgt een zeer spannend en verwachtingsvol couplet steeds weer een vervolg dat ik echt slecht en goedkoop vind klinken.
0
Ozric Spacefolk
geplaatst: 5 november 2015, 10:56 uur
BoyOnHeavenHill schreef:
horned_reaper, nog even terugkomen op Between the wheels en waarom ik dat niet als favoriet heb aangevinkt : mijn voornaamste probleem met dat nummer is dat Neal Peart bij het begin van de refreinen (bijvoorbeeld op 1:29, vlak vóór "Wheels can take you around") opeens ontzettend met z'n bekkens in de weer gaat. Ik dacht eerst dat hij een soort disco-effect met z'n hi-hat produceerde, maar als ik er nog eens naar luister lijkt hij steeds (en veel te vaak) op een bekken te meppen (misschien in de mix teveel naar voren gehaald?), en dan het hele refrein door totdat ze bij "...and another lost generation" aankomen. Ik vind dat een uitgesproken lelijk geluid dat voor mij een flink deel van het plezier in dat nummer weghaalt: zo krijgt een zeer spannend en verwachtingsvol couplet steeds weer een vervolg dat ik echt slecht en goedkoop vind klinken.
horned_reaper, nog even terugkomen op Between the wheels en waarom ik dat niet als favoriet heb aangevinkt : mijn voornaamste probleem met dat nummer is dat Neal Peart bij het begin van de refreinen (bijvoorbeeld op 1:29, vlak vóór "Wheels can take you around") opeens ontzettend met z'n bekkens in de weer gaat. Ik dacht eerst dat hij een soort disco-effect met z'n hi-hat produceerde, maar als ik er nog eens naar luister lijkt hij steeds (en veel te vaak) op een bekken te meppen (misschien in de mix teveel naar voren gehaald?), en dan het hele refrein door totdat ze bij "...and another lost generation" aankomen. Ik vind dat een uitgesproken lelijk geluid dat voor mij een flink deel van het plezier in dat nummer weghaalt: zo krijgt een zeer spannend en verwachtingsvol couplet steeds weer een vervolg dat ik echt slecht en goedkoop vind klinken.
Is gewoon een crash of crash-ride, is een bekende techniek, die eigenlijk wel heel erg vaak in de prog rock//metal maar ook in punkrock en rock//metal en eigenlijk gewoon in bijna alle muziek wordt toegepast. Dat je dat bij deze song opvalt en verder nooit ergens anders, vind ik opmerkelijk.
Zie ook hier: Drumming along to "Between the Wheels" by Rush (top view) - YouTube
0
geplaatst: 5 november 2015, 11:11 uur
Ozric Spacefolk schreef:
Is gewoon een crash of crash-ride, is een bekende techniek, die eigenlijk wel heel erg vaak in de prog rock//metal maar ook in punkrock en rock//metal en eigenlijk gewoon in bijna alle muziek wordt toegepast. Dat je dat bij deze song opvalt en verder nooit ergens anders, vind ik opmerkelijk.
Zie ook hier: Drumming along to "Between the Wheels" by Rush (top view) - YouTube
(quote)
Is gewoon een crash of crash-ride, is een bekende techniek, die eigenlijk wel heel erg vaak in de prog rock//metal maar ook in punkrock en rock//metal en eigenlijk gewoon in bijna alle muziek wordt toegepast. Dat je dat bij deze song opvalt en verder nooit ergens anders, vind ik opmerkelijk.
Zie ook hier: Drumming along to "Between the Wheels" by Rush (top view) - YouTube
Het is een china waar hij op slaat. En persoonlijk geniet ik er juist van
Het geeft wat extra power.
0
Ozric Spacefolk
geplaatst: 5 november 2015, 11:17 uur
horned_reaper schreef:
Het is een china waar hij op slaat. En persoonlijk geniet ik er juist van Het geeft wat extra power.
(quote)
Het is een china waar hij op slaat. En persoonlijk geniet ik er juist van
Het geeft wat extra power. De jongen in de video slaat op een china-cymbal inderdaad, maar weet niet of Peart dat ook doet.
Het zal inderdaad zo zijn, want china's hebben minder lange decay, een crash dat geeft nogal wat herrie als je daar op blijft rammen. Stoner en punkbandjes houden daar van.
Ik let eigenlijk nooit zo enorm op de drummetjes van meneer Peart, dat ik weet hoe vaak hij het doet. Uit mijn hoofd, wel in het eindstuk van Subdivisions. Daar is het zelfs minder subtiel.
0
geplaatst: 5 november 2015, 11:41 uur
Ozric Spacefolk schreef:
Dat je dat bij deze song opvalt en verder nooit ergens anders, vind ik opmerkelijk.
Nou, wat me hier opvalt is niet het bekkengebruik, maar het lelijke effect dat het harde en zelfs overheersende geluid ervan in het totaalbeeld geeft. Er staat op YouTube ook een liveversie uit de Snakes and arrows-tour die veel gelijkmatiger (en dus in mijn oren aangenamer) klinkt, maar bij de studioversie lijkt het net alsof er bovenop de mix steeds "psj psj psj" is geplakt.Dat je dat bij deze song opvalt en verder nooit ergens anders, vind ik opmerkelijk.
0
Ozric Spacefolk
geplaatst: 5 november 2015, 11:46 uur
BoyOnHeavenHill schreef:
(quote)
Nou, wat me hier opvalt is niet het bekkengebruik, maar het lelijke effect dat het harde en zelfs overheersende geluid ervan in het totaalbeeld geeft. Er staat op YouTube ook een liveversie uit de Snakes and arrows-tour die veel gelijkmatiger (en dus in mijn oren beter) klinkt, maar bij de studioversie lijkt het net alsof er bovenop de mix steeds "psj psj psj" is geplakt. Ik weet uit ervaring, dat als je éénmaal ergens aan ergert, het alleen maar meer gaat opvallen.
Bijvoorbeeld als iemand een cracker eet, en kraakt tijdens het kauwen. Als je je daaraan gaat ergeren, dan klinkt het kraken als donderslagen.
0
geplaatst: 5 november 2015, 11:49 uur
Klopt... en in muziek kun je dat geluid dan ook niet níét meer horen (of het moet na járen draaien zijn weggesleten, zoals ik soms bij een bepaalde plaat denk: "Vroeger vond ik hier één slecht nummer op staan, maar welk nummer was dat ook al weer?").
* denotes required fields.