Rush - Power Windows (1985)

Ja, goed shirt!

Halfje erbij!

De sterren zijn voor Marathon en Emotion Detector

Albumperiode nummer drie is dit natuurlijk met album nummer drie van de vier: Power Windows. Ik heb eens de berekening gedaan en dit zijn mijn gemiddeldes: 3,625 sterren voor de eerste periode, 4,375 sterren voor de tweede periode en maar liefst 4,625 sterren voor de derde periode (Signals, Grace Under Pressure, Power Windows en Hold Your Fire).

“Waarom schat je deze periode hoger in dan de vorige, want die bevat toch ook niets anders dan een reeks geweldige albums?” Die vraag is mij hier (en elders) al vaak gesteld, het heeft te maken met mijn beleving want Grace Under Pressure was lang geleden mijn kennismaking met Rush en een aanzet om Rush te beleven. Waar beleving de kop opsteekt, verdwijnt objectiviteit naar de achtergrond. Het kan, het mag. Wie gaat mij tegenhouden? Niemand.

De jaren tachtig waren ook mijn quasi definitief afscheid van popmuziek en een beginnende voorzichtige verkenning in de wereld van Hard Rock en Heavy Metal en heel zeker de NWoBHM stroming. Dat waren mooie tijden want, zoals Neil Peart vermeldt in Grand Designs: “Like a rare and precious metal beneath a ton of rock, it takes some time and trouble to separate from the stock.” In dat opzicht heb ik nooit meer achterom gekeken, maar vele jaren later kweekte ik ook een genegenheid voor Jazz en Klassieke Muziek, nooit mijn “roots” vergetende.

Die jaren tachtig zijn nog altijd mooie tijden want het heeft een groot deel van mijn muziekbeleving gevormd. Geboren in 1969 waren het ook de schooltijden met zijn ups en downs in de Latijn-Griekse afdeling van het Onze-Lieve-Vrouwecollege in mijn Oostende maar het was ook mijn gelukkige, onbekommerde jeugd waarvoor ik nog altijd Pa (RIP) en Ma Spamalot (niet te stoppen op tram 89, even hout vasthouden) bedank om dat geborgen thuisgevoel en de occasionele sponsoring om een album te kopen. Dankbaarheid!

We verwelkomen nieuwe producer, de Brit Peter Collins, en wat zet hij een mooi, zuiver en messcherp geluid neer. Op de ons bekende sites kun je zijn loopbaan overlopen maar één album moeten jullie toch ook kennen: Operation: Mindcrime van nog zo'n gekoesterde groep van mij, Queensrÿche, althans tot en met Promised Land. Allicht is hij ook medeverantwoordelijk voor de vaak orkestrale invulling van een aantal nummers. Marathon, iemand?

Muzikale invulling: dik in orde. De teksten: wat denk je? Lees nog nog eens aandachtig de teksten van The Big Money, Grand Designs en Territories, om er maar drie te noemen. De onderwerpen blijven bijna veertig jaar na datum zo actueel, zo herkenbaar. Was Neil Peart zo visionair of is het mensdom zo voorspelbaar? Voer voor de filosofen (of voor de andere stamgasten en uw dienaar in mijn stamcafé). Afsluiter Mystic Rhythms heb ik ook vele malen gehoord, het zit mooi in elkaar maar toch houdt iets daarin mij af van de volle lap, vaak het laatste nummer als experiment of als voorbode. Nog altijd geen idee, na al die jaren. Vergeving.

Sinds “zijn” heengaan beleef ik in januari telkens een verlangen om heel veel Rush te draaien. Komt dat vanuit mijn onderbewuste? Geen idee, ik ken iets van psychologie (twee jaar Rechten in de universiteit van Gent destijds met Professor Ghijsbrecht). Bewust ben en blijf ik van het belang van Rush in mijn teder, kwetsbaar rondlopen op deze aardkloot. Dit is opnieuw een geweldig album van een groep die altijd maar vooruit bleef kijken, zich onderdompelde in toenmalige muzikale stromingen en er waanzinnig veel mee deed. They did it again.

Weer een mooi verhaal en heel herkenbaar met geboortejaar 1972. En van de week nog heerlijk meegebruld met Territories en had exact dezelfde gedachten Sir Spamalot

Ik vind het een fijne plaat, toch weet deze mij niet zo te pakken als andere platen dat wel kunnen doen. Het zit muzikaal allemaal uitstekend in elkaar en ik geniet ook heel erg van de zang, maar ik kan er niet helemaal in opgaan.

Wat mij het meest bevalt aan deze plaat zijn dat de drums iets minder overheersend zijn. De gitaar lijkt hier wel totaal afwezig te zijn, terwijl Geddy er wel voor heeft gezorgd dat hij zowel op bas, synthlicks als zang lekker overheerst.

Ik vind het een kille productie hebben die ook nog eens wordt overheerst door veel te veel synths, strijkersarrangementen en weet over de hele lengte niet te boeien.

Big Money, Manhattan Project en Mystic Rhythms vind ik de beste songs hier. Verder dan die drie kom ik echt niet.

Lekkere Rush plaat, vooral geschikt voor progfanaten met een zwak voor de 80s en synthesizer sounds. Heerlijk!

Als je 90125 van Yes een top plaat vind (zoals ik) dan smaakt dit Power windows je minstens zo lekker. Totaal anders dan wat Rush in de jaren 70 deed natuurlijk maar dat was de kracht van de band.

We zijn 2 jaar verder. Wat was Neil Peart toch een klasbak zeg. De teksten op dit album zijn, net als de productie, messcherp.

The Big Money...
Sometimes building ivory towers
Sometimes knocking castles down
Sometimes building you a stairway
Lock you underground
It's that old-time religion
It's the kingdom they would rule
It's the fool on television
Getting paid to play the fool

Grand Designs...
So much style without substance
So much stuff without style
It's hard to recognize the real thing
It comes along once in a while
....
So much poison in power, the principles get left out
So much mind on the matter, the spirit gets forgotten about

Territories...
In every place with a name
They play the same territorial game
Hiding behind the lines
Sending up warning sign

Zomaar een paar zinsneden, hoe actueel.

Net weer naar deze plaat geluisterd met koptelefoon en wat is dit goed zeg. De composities zijn ongeëvenaard en met headphones hoor je pas hoe goed de balans tussen de instrumenten eigenlijk is. Want naast de synthesizer krijgt ook gitaar van Alex Lifeson veel ruimte. En de bas, oh mijn god de bas.... Nou ja, het is wel duidelijk denk ik. Dit is momenteel mijn favoriete Rush plaat. De actuele songteksten helpen alleen maar mee om deze plaat nog meer te waarderen.

Helemaal eens met Sir Spamalot!
Geweldige plaat, zowel muzikaal als tekstueel. Inhoudelijk nog steeds actueel.

Op 29-05-2025 ben ik bij het optreden van La Villa Strangiato in Ommen geweest, waarbij dit album centraal stond. Geweldig optreden, waarbij opnieuw bleek dat (ook) deze plaat van Rush de tand des tijds prima heeft doorstaan. En La Villa Strangiato een top (cover) band is met uitstekende musici.

Blijkbaar een nogal frustrerend album voor gitarist Alex, die hard moest vechten om zijn gitaarpartijen erin te krijgen. Geddy Lee beschrijft de situatie met Alex destijds via een directe dialoog uit zijn boek (My Effin' Life) als volgt: hij vroeg Alex naderhand waarom hij zich destijds zo buitengesloten voelde. Alex antwoordde daarop dat ze tot die tijd altijd met z'n drieën als een hechte band in de studio zaten te schrijven en op te nemen. Peter Collins bracht echter een heel andere methode mee en huurde externe muzikanten in (zoals keyboardprogrammeur Andy Richards). Alex gaf toe: "Ik zat drie weken lang in mijn kamer. Al die sounds klonken weliswaar cool, maar voor mij was dat niet wie wij waren. Dat nam ik jullie kwalijk. Ik vroeg me af: wat doe ik hier eigenlijk?
Ik ben het boek van Geddy aan het lezen.. Maar dat moge duidelijk zijn. Vandaar de wijsheden.

Aangezien Alex nou niet bepaald een koekenbakker is, moet die hele periode van dat synth-era voor hem niet de meest uitdagende zijn geweest. Of juist wel? Wel sterk van hem dat hij niet uit de band gestapt is.

Hoewel de verschillen miniem zijn, vind ik Power Windows net ietsje pietsje beter dan zijn voorgangers. Maar dat kan per maand verschillen, ha! Geddy Lee zit op deze plaat met verdomd veel lekkere basloopjes te strooien zeg. De synths zijn op deze plaat nog prominenter aanwezig en dat geldt ook voor de elektrische drums. Over het algemeen ben ik daar niet zo kapot van, maar hey: die worden bespeeld door The Professor... Rond deze tijd zal boyke ook wel gewend geraakt zijn aan al dat synthgeweld. Zou ook wel tijd worden ook, ha. En als Alex uit zijn hokkie mocht komen, staat hij ABSOLUUT zijn mannetje, hè hè.
Verder nog iets te zeiken? Nou vooruit, ik had deze plaat liever analoog gehoord. Voor de rest staan er vrijwel alleen maar sterke nummers op, met dito teksten. Ditmaal wat minder zwaar dan zijn voorganger. Hooguit Emotion Detector vind ik minder. En fuck, wat is Manhattan Project toch geweldig gezongen. Vooral die rustigere stukjes !

Viereneenhalve pingel voor deze plaat!

Ja dit is me een kneiter van een plaat! Ik heb dat van Alex ook wel gelezen maar ik dacht daarvoor altijd dat hij in deze periode juist helemaal uit z'n dak moet zijn gegaan omdat het gitaarwerk zo anders is als wat hij hiervoor deed. Effecten en sounds zijn echt compleet anders. Altijd gedacht dat hij zich als een kind in de snoepwinkel moet hebben gevoeld om al die nieuwe dingen onder de knie te krijgen en een weg in te vinden. Bleek dus toch niet het geval Voor mij veranderd het niks want dit blijft voor mij één van hun beste albums.

Ik kan Alex wel een beetje begrijpen hoor, want zijn gitaar partijen werden met de plaat steeds minder. ( Neen La villa Strangiato als voorbeeld)

Niet minder, anders. Kwestie van smaak. Ik houd heeeeel erg van de Villa solo, maar de stijl die hij hier heeft gevonden, is erg passend en bijzonder goed gecomponeerd. Klasbak!