Rush - Power Windows (1985)

Weer een album waarbij de waardering groeit. Ik dacht dat de goede jaren tachtig platen wel ophielden met Moving Pictures, maar na Grace Under Pressure valt op dat ook Power Windows erg leuk is. De grote lp-hoes sprak me al langer aan, maar hier staan een aantal echt leuke songs op, zoals de energieke opener en het machtig gezongen Territories. Ik weet wel dat Rush met Hold Your Fire een kant opgaat die straks even slikken zal zijn, maar Power Windows doet het gelukkig erg goed. Zo goed dat ik heb getwijfeld aan 4,5*. Het gitaarwerk mag er ook absoluut wezen. Misschien moet ik dit album nog wat vaker gaan draaien, want hoewel ik veel complimenten uitdeel, kan ik me zo niets herinneren van het aandeel van Neil Peart. Dat kan ook niet helemaal de bedoeling zijn.


Tussenstand:
1. A Farewell To Kings
2. Permanent Waves
3. Hemispheres
4. 2112
5. Moving Pictures
6. Fly By Night
7. Power Windows
8. Grace Under Pressure
9. Caress Of Steel
10. Signals
11. Rush

Neil Peart hoor je toch duidelijk terug in Mystic Rhythms?
Misschien wel te blikkerig, maar toch wel aanwezig.

En in Manhattan Project toch ook wel.
Misschien wat bedacht, maar wel op en top Peart.

Volgens mij verschilt Hold your fire niet zo heel erg veel ten opzichte van Power windows. In mijn beleving verleggen ze op Presto de koers pas weer behoorlijk in een andere richting.

Tekstueel op en top Peart. Verder dynamisch drumwerk, maar wellicht wat meer in dienst van.

De stijgende lijn vanaf Signals wordt met Power Windows voortgezet. Ik blijf moeite houden met de - in mijn oren - te gepolijste sound van de band in de jaren '80, maar de nummers zijn stuk voor stuk erg sterk. Als ik dan een topnummer als Territories vergelijk met de liveversie op het livealbum Clockwork Angels Tour, dan mist de studioversie de kracht die het live wel heeft. Tegelijk zingt Geddy Lee op Power Windows sterker dan ooit, en al helemaal sterker dan in zijn nadagen.

Score: 82/100

Op het eerste gehoor is dit een gladde, typisch Amerikaanse, jaren 80 AOR plaat. Na meerdere luisterbeurten komt echter de virtuositeit bovendrijven. De composities blijven het zwakste punt van dit album en de stem van Lee helpt hier niet bij. Muzikaal is het echter fantastisch. Vooral de bas vind ik steengoed.

Jammer dat ze uit elkaar zijn 7(!) x live aan het werk gezien. 7 x één groot feest.

Die vind ik interessant. Waar baseer je dat op?

Mijn mening.
Zoals gezegd zijn het gladde, typisch Amerikaanse, jaren 80 AOR producties die net even anders worden uitgevoerd waardoor ze dat niveau ontstijgen.

Dus is producer Peter Collins de boosdoener. Ik kan daar wel in meegaan. De eerste 8 albums produceerde Terry Brown = minder glad....

Ja, maar... productie en composities zijn toch wat anders?

Volgens mij ook. Ik mag aannemen als je de composities zwak vindt dat je er geen 4 pingels aan gaat hangen, toch ? Ik neem aan dat Funky Bookie dan ook de productie zwak vindt, en niet de composities. Zoals hij wel in zijn eerste berichtje schrijft.

Ik zeg niet dat de composities zwak zijn, maar dat ze het zwakste punt van de plaat zijn. De productie is inderdaad ook behoorlijk aan de gladde kant. Wat ik bedoel met de composities, is puur het liedje. De liedjes zijn niet onderscheidend, maar worden door sterke muzikanten omhooggetild.
In die op het oog voorspelbare composities zit een aantal verrassingen, maar daarmee wordt het liedje nog niet briljant.
Misschien geen goede uitleg, maar veel beter lukt me niet.

De liedjes niet onderscheidend? Tjonge...

Dat laatste, daar kan ik ook niet zoveel mee. Maar ik kan me wel voorstellen dat iemand vindt dat de kwaliteit van die 'liedjes' wat ondersneeuwt in de drukke jaren-tachtigproductie. Destijds vond ik die productie juist zo geweldig aan dit album, en een toegevoegde waarde ten opzichte van de 'naakte' nummers. Tegenwoordig vind ik die mid-jaren-tachtig CD's van Rush soms juist wat blikkerig klinken, te weinig bas met name.

Op dit album valt het allemaal nog wel mee overigens. Het totaalgeluid is vet en vol, ondanks de dominerende keyboards en het wat schelle geluid. Het album schiet heerlijk uit de startblokken met The big money en ook Territories is een erg goed nummer. Toch was het op het randje, want op opvolgers Hold your fire en (vooral) Presto sloeg deze benadering wat te ver door. Vooral Presto heeft wel heel weinig lage tonen en krijgt daardoor een heel 'airy' geluidsdecor.

Maar kwalitatief zijn de jaren tachtig-albums van Rush over het algemeen prima te verhapstukken en doen ze maar weinig onder voor hun beste werk uit de jaren zeventig, ook al was dat een heel ander geluid. Ten opzichte van het jaren zeventig-werk vind ik Geddy Lee bovendien aanmerkelijk beheerster gaan zingen. Dat vind ik echt een groot pluspunt.
Dit album staat voor mij op gelijke hoogte met Grace under pressure en daarmee vind ik het een van hun beste albums vanaf Signals (zeg maar de keyboard-periode).

Door het overlijden van Neil Peart heb ik deze week weer eens veel Rush geluisterd. Power Windows is voor mij het Piece of Mind van Rush, een album dat ik weinig luister. Als ik het album dan opzet is het altijd een klein feestje. Ik ben altijd een liefhebber van de keyboards periode van Rush geweest en dit album doet het bij net zo goed zijn broertjes uit dezelfde periode.

Deze staat op mijn verlanglijstje van 2020. Volgens de berichten hier op MM , moet deze DE moeite zijn.

Zelfs het gitaarwerk klinkt hier ook goed op..

Power Windows is voor mij het Rush album uit hun synth periode waar ik het vaakst naar luister en waar ik ook het meeste plezier aan beleef. De productie mag dan clean en afstandelijk zijn, toch zit er een soort melancholie in de muziek en teksten die mij enorm aanspreekt. Bovendien is de instrumentatie enorm rijk, zodat er bij elke luisterbeurt wel weer wat te ontdekken valt.
Natuurlijk is de kwaliteit van de nummers weer fantastisch. Ik denk dat Power Windows de laatste Rush plaat is die van begin tot eind geweldig is. Hierna werd het toch wat minder allemaal. Natuurlijk heeft Rush na deze plaat nog genoeg goede nummers gemaakt, maar geen plaat meer die van begin tot eind echt goed was.

Ook niet Rush' laatste album Clockwork Angels? Dat vind ik een HELE puike plaat. Wat mij betreft het beste Rush album na Power Windows.

Mwha... deze is top, maar Counterparts die veel later is gemaakt toch zeker ook. Kwestie van smaak.

TONYLUNA Blind aanschaffen deze. Ik volg Jelle verder helemaal.

En Clockwork Angels

Op weg naar het werk maar weer eens geluisterd , klinkt natuurlijk erg 80s met die synths maar dat deert niet ,een heerlijke plaat . Manhattan project , wat heerlijk wakker worden

Ja dit Power windows is naar mijn bescheiden mening fenomenaal! Weer heel anders in vergelijking met de ook al geweldige voorganger Grace under pressure. Vangt op een geweldige manier de tijd waarin het is gemaakt. Het gitaarwerk van Lifeson is ontzettend knap en spitsvondig. Hij creëert de meest mooie klanken en effecten uit z'n instrument waardoor de nummers een heerlijke vibe krijgen. In eerste instantie denk je dat alles uit synths komt maar na tig keer luisteren en ontdekken blijkt dat er toch ook heel veel uit Lifeson's gitaar komt. Hij heeft op dit album (maar ook op Hold you fire) een prachtige sound te pakken. Het drumwerk hoeven we ons nooit druk om te maken. Dat is op welk Rush album dan ook een top attractie!

Ik vind Clockwork Angels een prima plaat, maar die nummers blijven voor het grootste deel minder goed hangen bij mij.

Clockwork Angels wordt met elke luisterbeurt beter en hetzelfde kan ik zeggen van Power Windows. Ik heb inmiddels verhoogd naar 5 sterren en momenteel is het gewoon mijn favoriete Rush plaat. Luister alleen maar eens naar het instrumentale middenstuk van Big Money. Daar gebeurt zo ontzettend veel moois. En eigenlijk is er in elk nummer wel zo’n moment te vinden waarin vooral in ritmisch opzicht (zowel drums als bas) heel veel interessants gebeurt. Maar ook de synthesizers en andere elektronische geluiden op deze plaat vind ik echt fantastisch (de synth melodie op Grand Designs, dat is toch pure magie...). En dan moet ik ook de gitaar nog even noemen. Want hoewel die niet echt op de voorgrond staat op deze plaat tovert Alex Lifeson wel degelijk prachtige dingen uit zijn instrument op deze plaat.

Power Windows hoor ik erg graag. De synths staan soms wel heel erg hard, maar zolang er goede songs mee worden gemaakt maakt me dat niet zoveel uit. 'Marathon' en 'Territories' vielen deze luisterbeurt op als hoogtepunten.

Topalbum. Ik luister het ook heel graag en met regelmaat. De tekst van Territories is tijdloos:

"The whole wide world
An endless universe
Yet we keep looking through
The eyeglass in reverse
Don't feed the people
But we feed the machines
Can't really feel
What international means
In different circles
We keep holding our ground
Indifferent circles
We keep spinning round and round"

Sinds Moving Pictures laat ook Alex Lifeson zich weer van zijn beste kant horen...en dat is top!