Rush - Presto (1989)

100% mee eens.

mwah plaat met mwah hoes

Daar is ie dan; mijn favoriete plaat van Rush, en ook gelijk hun best geproduceerde plaat.

Alles staat perfect in balans. Het commentaar over deze plaat vind ik trouwens bijzonder, want eigenlijk gaat Rush hier toch veel meer richting de basis dan op voorgaande platen? Goed, de band rockt nog niet zo hard als op Counterparts, maar de synthesizers en electronische drumpads hebben het pad geruimd, voor een toch wat meer rockend geluid. Voor Rush-begrippen is dit nogal een basic-plaat, en dat gaat ze eigenlijk erg goed af.

We horen weer gitaar, een riffje hier, een slagje daar, een kort solo zo nu en dan. In elk geval is er weer gitaar. De basgitaar is niet meer irritant overal doorgeen aan het manouvreren maar heeft wat body, wat een basgitaar natuurlijk moet hebben.

Deze plaat 'packs punch' zoals dat in lelijk amerikaans gesteld wordt. En daarbij staan hier toch echt degelijke liedjes, liedjes die een kop, een staart en ook een torso hebben. Rush zou echter Rush niet zijn als ze niet ook hier hun draken op hebben weten krijgen. Zelfs een machtige producer als Rupert Hine heeft dat niet weten te behoeden. Zo kan ik niets met de titelsong, Warpaint en Superconductor.

Ik geloof zelfs dat één van Geddy's favoriete songs hier op staat: The Pass. En toevallig ook een favoriet van mij. Over favorieten gesproken, deze plaat herbergt ook de mooiste song die Rush ooit heeft gemaakt: Available Light.

Leuk aan Hine-producties is dat hij zelf ook vaak meespeelt en meezingt (Superconductor). Hij wist precies wat hij aan het doen was met deze plaat. Het klinkt zo ontzettend gebalanceerd. Hij laat de heren best wel losgaan op de instrumenten (Show Don't Tell, Chain Lightning, Red Light, Anagram) maar weet ook de teugels strak te houden en de beste man (samen met Steven W. Tayler, zijn rechterhand) weet hij hoe een goede eindmix moet klinken.

Geddy heeft volgens mij ook nog nooit zo goed geklonken als hier. Zijn stem heeft meer body en klinkt niet iel en schel.

Wat Neil Peart betreft; ik vind hem helemaal niet zo een aangename drummer. Ik vind dat hij veel te hard hakt en alles dicht timmert. Dit is de eerste (en samen met Counterparts) enige plaat waar ik zijn drumspel erg kan waarderen. Hij speelt hier subtiel en je kunt ook in deze subtiliteit horen hoe goed hij zijn rudimenten beheerst. Het op het eerste gehoor simpele drumwerk is moeilijker dan al die omogelijke drumfills die hij eerder door de muziek heensmeerde. Wat dat betreft heeft hij goed geluisterd naar Rupert Hine (ook een drummer).

Wie, Portnoy? Die is weer terug bij DT heh

Oh ja, hij ook. Nu luister ik gelukkig nooit naar Dream Theater.

Ik zou best een lijstje kunnen maken van nodeloos alles dichttimmerende drummers, maar Peartnoy is een goede aanvoerder van die lijst.

ps: leuk dat je mijn uitgebreide stuk toch gelezen hebt.

Ik moest me ook even door een stel jaren '80 Rush-recensies heenworstelen die vrijwel perfect antigecorreleerd zijn aan mijn mening erover, maar als je dan aan het eind in elk geval Available Light op waarde geschat ziet worden...

Mijn opmerking over Aimee Mann moet toch ook wel in goede aarde gevallen zijn?

Dat zeker wel, al ben ik niet bekend met het groepswerk van 'Til Tuesday. Wel met een aantal van haar soloalbums.

Vandaag weer eens opgezet. Als ik door de lichtvoetige productie heenluister, hoor ik strak gemusiceerde nummers met erg goede melodieën en dito teksten. Gewoon een heel degelijk Rush album dat zich wat aan de periferie van hun oeuvre bevindt. Heerlijk van genoten.

Nee Phil Collins is het??? Kom zeg Neil Peart de drummer die fantastische tempo wisselingen drumt 7 x live gezien en de beste in zin genre

Eén van de beste...

Voor het visuele artikel:
Mooiboy Music - Rush - The Pass (Presto, 1989)

Rush’s drummer en tekstschrijver Neil Peart heeft over van alles en nog wat teksten geschreven. Van sciencefictionverhalen tot het leven in de suburbs en van de ontwikkeling van de atoombom tot liefdesliedjes zonder gebruik te maken van al te veel clichés. Niet voor niets is hij één van mijn favoriete tekstschrijvers binnen het genre, hij weet je altijd tot denken aan te zetten of diep te raken. Met misschien wel het meest emotionele Rush nummer, namelijk ‘The Pass’, snijdt hij een taboeonderwerp op een hartverscheurende manier aan.

Al bijna 16 jaar is Rush mijn favoriete band. De energie, het gevoel, de muzikaliteit en diepe teksten maken dat er nog altijd zoveel te ontdekken valt in hun muziek. ‘Vapor Trails’ was destijds mijn eerste kennismaking met ze, een plaat die ik nog steeds diep koester. Inmiddels bestaan ze niet meer, maar in de bijna 50 jaar dat dit Canadese trio muziek heeft gemaakt hebben ze 20 (inclusief een cover EP) platen uitgebracht die allemaal net even wat anders klinken qua sound. Of je nu iets zoekt wat heavy, poppy of juist meer uitgesponnen is, het geluid van de band bleef zich ontwikkelen terwijl je altijd kon horen dat het Rush was. Gelukkig heb ik de mannen twee keer live mogen zien, waarvan het concert in 2011 mijn eerste echte grote concert was. Daar heb ik nog steeds hele dierbare herinneringen aan. ‘Presto’ is een wat minder bekende en niet zo’n populaire plaat maar heeft met het aangrijpende ‘The Pass’ één van hun allerbeste nummers in huis.

Peart besloot uit onbegrip om met ‘The Pass’ een nummer te schrijven over zelfdoding onder jongvolwassenen. Om dit zorgvuldig aan te pakken en om te voorkomen dat de tekst bol zou komen te staan van clichés, deed hij uitgebreid onderzoek naar verschillende tragische situaties en verhalen van nabestaanden. Zanger en bassist Geddy Lee en gitarist Alex Lifeson zijn er perfect in geslaagd om de emotie van de tekst uit te drukken in muziek die zowel wanhopig als hoopvol klinkt. Lifeson speelt een eenvoudige maar enorm doeltreffende solo waarmee hij laat zien dat een goede gitaarsolo niet per se uit een waterval van noten hoeft te bestaan. Met name de refreinen zijn weergaloos, Lee’s zang in combinatie met de muziek zorgen keer op keer voor een passende emotionele climax. Choosing light over darkness.

Peart omschreef het doel van het nummer als om het ‘romantische imago’ van zelfdoding te ontkrachten. Het is niet eervol of een heldendaad om uit het leven te stappen, maar een tragedie met zoveel leed voor nabestaanden. Peart is realistisch en rijkt je geen directe oplossing voor je problemen aan, maar laat je in ieder geval zien waar deze niet te vinden is. Het leven is niet altijd makkelijk, maar sluit jezelf niet af voor hulp van je vrienden of familie. Gelukkig heeft Peart zelf ondanks de verliezen en mentale inzinking die hij een kleine 10 jaar na het schrijven van ‘The Pass’ zou krijgen, het licht kunnen laten winnen van de duisternis. Ik kan mensen zijn boek ‘Ghost Rider: Travels on the Healing Road‘ van harte aanbevelen. Het is inspirerend om te lezen hoe de man na zoveel leed zichzelf heeft kunnen herpakken. Voor iemand die zelf ook wel eens met zulke issues worstelt betekent dit nummer ontzettend veel voor mij. Het geeft levenskracht en wil om door te zetten, ook op de momenten dat je even niet meer door de dichte mist heen kunt kijken.

Gelukkig is ‘Presto’ verder energiek en luchtig genoeg om niet in een grafstemming te blijven hangen, al heeft de plaat best wel zijn melancholische momenten. De wat lichte, weeïge productie zal daar ook wel de nodige invloed op hebben en past daar wat mij betreft perfect bij. Voor veel mensen is het een punt van kritiek, maar ik heb eigenlijk geen moeite met hoe ‘Presto’ klinkt. Het contrasteert wat mij betreft mooi met hun meer bombastischere jaren 80 albums en het zwaardere geluid wat vanaf ‘Counterparts’ terug zou komen. Het is daarmee één van hun meest toegankelijke albums uit hun carrière geworden. ‘Presto’ betekende eveneens weer een transitie naar een ander geluid. Na hun vorige plaat ‘Hold Your Fire’ vond Lifeson het inmiddels door keyboard en synthesizers gedomineerde geluid wel welletjes en stuurde aan op een meer gitaar georiënteerde sound. Er zijn nog genoeg toetsen gespeeld door Lee te horen op het album, maar wel duidelijk meer als een ondersteunend instrument. Lifeson is daarmee meer aanwezig maar door het wat lichtere gitaargeluid zeker niet dominant. Hij weet als geen ander hoe de muziek in te kleuren met mooie gelaagde gitaarpartijen. Lee en Peart blijven een innovatieve ritmesectie die hier en daar zelfs wat funky uit de hoek komen. Voor mij als bassist valt hier weer flink te genieten van hun fantastische spel.

Kant A is wat mij betreft goud en kan zich zo meten met de vorige fantastische platen die ze gemaakt hebben. ‘Show Don’t Tell’ opent spannend, een tikkeltje ruig en funky. Heerlijke bas solo ook! Grappig om te lezen dat dit nummer nog de nummer 1 positie in de Amerikaanse rockhitlijsten heeft behaald. Van ‘Chain Lightning’ kan ik nog steeds kippenvel krijgen. Het intro, de tekst, (de gebroken gitaarakkoorden in) het refrein, het is één en al magisch voor mij. Ook ‘War Paint’ weet een gevoelige snaar te raken met een mooi refrein en emotioneel outro. ‘Scars’ is één van de weinige bijna dansbare nummers van de band. Experimenteel met focus op ritme, maar wat mij betreft zeker geslaagd met wederom een rake tekst (en een sequencer in plaats van een basgitaar). Ook titelnummer ‘Presto’ is sterk gearrangeerd en heeft een ontroerende tekst. Overigens het enige nummer van het album wat ik live heb mogen zien. Het nummer zou enkel tijdens de ‘Time Machine Tour’ van 2010 en 2011 live gespeeld worden.

Tot zover eigenlijk gewoon een perfecte plaat, maar op de tweede helft staan ‘Superconductor’ en ‘Anagram (For Mongo)’, wat ik dan weer twee van Rush’s slechtste nummers vind. Er valt muzikaal en tekstueel best wel wat te genieten, maar de nummers zijn voor Rush begrippen flauw en gewoon niet goed genoeg. ‘Hand Over Fist’ is een degelijke track maar ook té standaard om echt Rushwaardig te zijn. Gelukkig is de oproep tot de aanpak van klimaatverandering ‘Red Tide’ fantastisch. Sterk gearrangeerd en het is smullen van nog wat orgelpartijtjes in het refrein. Ook ‘Available Light’ is prachtig, een hoopvolle afsluiter met een mooi emotioneel zingende Lee.

Alhoewel ik Presto niet een van de beste Rush platen vind (al zegt dat meer over hun andere platen), is het er toch eentje die ik vrij vaak uit de kast pak. Het zal toch wel de licht melancholische toon zijn die mij zo aanspreekt, verpakt in frisse toegankelijke nummers. Er valt zeker nog een hoop moois te ontdekken na hun ‘gouden periode’.

Mooi stuk hoor! En echt helemaal zoals ik het album ook ervaar. De zinsnede al zegt dat meer over hun andere platen slaat de spijker ook aardig op de kop mijns inziens. Binnenkort als heruitgave op vinyl verkrijgbaar. Samen met Roll the bones, Counterparts en Test for echos. Mooie vooruiztichten!

Ook van presto sinds kort de remaster aangeschaft. Echt een grote verbetering. De oude was niet best geproduceerd en klonk flinterdun dun waar het laag helemaal was dicht gedraaid. De remaster haalt het laag weer terug en klinkt ook voller met meer diepte. Echt een verbetering. Rush heeft helaas nooit beste producers gehad en hadden het beter gewoon zelf kunnen doen. Net als Roll the Bones remaster is dit echt een grote verbetering. Presto blijft een fantastisch mooi album met topklasse songs. Voor €5,95 zeker aanschaffen die remaster series!!

Ehm.... Terry Brown?

Ja ik wou zeggen....WTF??! Ik had laatst Permanent waves opstaan in de auto en m'n mede-passagier had geen idee wie of wat het was. Z'n reactie toen ik zei dat het album uit 1979/80 kwam; dat meen je?!? Het klinkt alsof het 5 jaar geleden is gemaakt. Dát, beste mensen doet goede productie!

Rupert Hine was ook geen pannekoek toch?
Prima staat van dienst en zelf ook een muzikant.

Gebeurt wel eens meer een productie die niet fijn uit pakt.
Queen werkte al een poosje met Roy Thomas Baker en dat was een prima match. Op een gegeven was hij even uit beeld, maar kwam weer terug toen Queen Jazz (1978) ging opnemen.
Dat is ook niet bepaald een geweldige productie.

Soms gebeurt dat wel eens. Presto is best een aardig album, maar het klinkt inderdaad wel heel dun.

Mooi hoe woorden ertoe doen. Bij de 1 klinkt het dun, bij de ander helder. Daar zit in beide gevallen een kwaliteitsoordeel bij.
Het is deels ook een periode dingetje. Iets van die tijd. Er zat in de oorspronkelijke productie dan weer minder compressie dan de albums na Roll the Bones.
Voor mij hoort het geluid bij dit album. Het is ook zo'n beetje mijn kennismaking met de band.

Bekende naam maar ben niet onder de indruk van die produkties. Enige echt goed geproduceerde album van Rush is Snakes and Arrows...

En waarom is dat wel goed en tevens het enige?
Het is een behoorlijk volle productie, die lang niet iedereen prettig vindt. Ik vind het wat onrustig.

Oef… smaken verschillen, zullen we maar zeggen. Jij vindt de productie van Vapour Trails vermoedelijk ook wel te pruimen?

Bij de oorspronkelijke Vapour Trails zijn de mix en compressie dramatisch slecht. Bij de remix is er veel hersteld, maar het blijft matig. Gelukkig vind ik de muziek wel heel goed, maar daar behoor ik tot een minderheid .

Vapour trails heb ik, als vrijwel enig studio-album van Rush, overgeslagen qua aanschaf. Ik heb die remix wel beluisterd, en inderdaad, het is een verbetering ten opzichte van het origineel, maar het blijft een uiterst magere productie, waar ik helaas niet doorheen kan luisteren. Onbegrijpelijk dat een geroutineerd gezelschap als Rush het zover kon laten komen qua geluidskwaliteit, maar wellicht zijn de prive-omstandigheden van destijds als excuus aan te voeren voor het feit dat ze er niet voor de volle 100% bij waren.

Ze lijken ervan geleerd te hebben bij het opnemen van de opvolger Snakes & Arrows. Dat vind ik een prima plaat, die ik geluidstechnisch wel beluisterbaar vind. Maar een topper is het in dat opzicht zeker niet, naar mijn mening. Het blijft een dichtgesmeerd eindresultaat, dat nauwelijks ademt: heel druk en vol. Kan ik niet zo goed tegen.

On topic: deze discussie begon natuurlijk met de productie van het onderhavige album, Presto dus. Ik ben het met andere posters eens dat dit album qua geluid bijna het tegenovergestelde is van VP en S&A. Het is heel open geproduceerd, maar heeft ook een soort luchtigheid die het resultaat heel 'licht' laat klinken: bijna geen bas, en de gitaren staan veraf in de mix. Ik vind het te preferen boven de latere albums, maar het mag wel ietsje vetter. Toegegeven: de remaster is in dat opzicht een merkbare verbetering ten opzichte van de originele CD (ik heb de Amerikaanse Atlantic-versie, geen idee of dat nog wat uitmaakt to.v. andere versies).

Tja, uiteindelijk vind ik eerdere albums als Hemispheres, Moving pictures en Permanent waves het beste klinken (Terry Brown dus), en zeker ook de trits mid-jaren tachtigplaten die ze met Peter Collins opnamen: Signals, Grace under pressure en Power windows. Met name die laatste twee klinken fantastisch naar mijn mening. Ook qua muziek hebben ze dat niveau helaas nooit meer gehaald. Maar het blijft een persoonlijke beleving, en ook je apparatuur kan een rol spelen.

Puur muzikaal valt er overigens genoeg te genieten op Presto. Dat staat buiten kijf.

De originele vapor trails is qua produktie ronduit verschrikkelijk! Ongelooflijk dat Rush dit album niet zelf heeft geluisterd voordat deze gereleased was. Gelukkig is de remix wel erg goed. Maar het blijft een rauwe plaat. Maar dat heeft wel wat die energie.