Rush - Presto (1989)

De arrogantie zeg....pfffff

Maar Neal is ditmaal wel spraakzaam. Athans voor zijn doen .

En...een waarheid als een koe (althans wat mij betreft
(leuk dat we hebt kunnen vinden Mindscapes

Idd een beetje arrogant....

Ik heb de heren ook diverse keren live gezien en heb ook alle albums. Ik ken de muziek nu meer dan 20 jaar en sta ermee op en ga ermee naar bed. Net als jij denk ik. Dus dit lijken mij slechte argumenten om jouw mening hier te objectiveren.

Waarom schrijf ik POPROCK album? Omdat ik vind dat hier sprake is van een mix tussen pop en rock en dat uitgevoerd op een voor Rush bekende wijze. Dat de productie lichtvoetig is, kan leiden tot een nog vriendelijker geluid dan we bekend zijn van Rush, maar dat plaatst dit album wel aan de buitenkant van het oeuvre, en dus buiten de grauwe middelmaat. Niks mis mee wat mij betreft. Het geeft aan dat Rush durft te experimenteren binnen hun eigen ontwikkelde genre en dat is nu juist 1 van de redenen waarom ik ze zo waardeer!

Er wordt genoeg geboden op deze langspeler qua Rush geluid, Show don't tell, Red Tide, Available Light zijn zo maar eens wat voorbeelden van nummers met diversiteit, urgentie en lekkere breaks. Hoor jij dit dan niet als zodanig Peart? Ik ben erg benieuwd naar jouw argumenten waarom je deze CD Rush onwaardig vindt, want mij is dat niet duidelijk geworden.

Beste Leptop. Beluister de nummers eens en draai er dan direct de topalbums achteraan. Ik vind dit werk TE poppy en TE gladjes
Dit album haalt het niet bij: A Farewell to Kings en Hemispheres, waar Alex nog echte solo's speelt en nu zich beperkt tot uithalen (helaas). Daarnaast is de invloed van producer veel te sterk. Superconcuctor en ook Riptide zijn gewoonweg een Rupert Hine nummer, die op zijn soloalbums niet mistaan. Daar moet RUSH zich niet voor lenen.

Okay, fair enough.

Zelf vergelijk ik geen Rush albums met elkaar die uit andere tijden stammen. Dat waren namelijk andere tijden en Rush gaat met zijn tijd mee. Dus maken ze keuzes qua geluid en muziek. Op dat moment. Momenteel dus dichtgesmeerde stevige rock met een jonge producer die furore heeft gemaakt met o.a. de Foo Fighters. In de jaren '70 de lang gesponnen nummers met literaire thema's, in de jaren tachtig synthyrock met zelfs reggae invloeden, later meer mainstream, zelfs grunge invloeden etc. Ondanks die variatie, en wellicht zelfs dankzij, blijft Rush mijn favoriete band. Ook albums met weinig gitaarsolo's, waaronder met name Vapour Trails denk ik de meest uitgesprokene, kan ik heel goed pruimen. Er zijn dan andere elementen in de muziek die het album bijzonder maken. En als je Alex die nummers dan live ziet spelen, valt telkens weer op dat zijn invloed, ondanks de afwezigheid van solo's, precies 1/3 is van het geheel. En dat is knap.

Dit album is zo ontzettend veel beter dan de opgeklopte, pretentieuze bombast van de platen uit eind jaren zeventig.

De pop van Rush vanaf Signals tot en met deze plaat spreekt mij veel meer aan. En stiekem vind ik Counterparts een van de beste Rush-platen.

Strak gespeeld, goed geschreven songs. De productie is goed en erg belangrijk: de zang van Geddy werkt me veel minder op de zenuwen.

The Pass is maar één van de vele geweldige songs op deze plaat. Overigens heb ik Rush nog nooit live gezien.

Dan tel je eigenlijk niet mee he Orzic .

Maar even serieus. De eind jaren zeventig platen vind ik dan weer stukken beter dan Presto. Maar omdat Rush door de jaren heen zo verandert is kan ik me goed voorstellen dat er ook mensen zijn die deze periode/cd weer interessanter of beter vinden.
Het oude verhaal he een kwestie van smaak dus.

Uiteindelijk is het een kwestie van smaak inderdaad. Ik denk wat songgerichter dan anderen, denk ik.

Ik vind de King Crimson ten tijde van Beat/Discipline ook stukken leuker dan de jaren zeventig-King Crimson.
Wil ik overigens niet mee zeggen, dat het één beter is dan de ander. Misschien heb ik mij verkeerd uitgedrukt. Het één spreekt mij gewoon meer aan dan het ander.

Rupert Hine heeft de twee best verkochte platen van Saga geproduceerd. Hij kan prima overweg met symfo/prog. Zijn solowerk neigt ook naar symfo hier en daar.

[quote]Ozric Spacefolk schreef:


Rupert Hine heeft de twee best verkochte platen van Saga geproduceerd. Hij kan prima overweg met symfo/prog. Zijn solowerk neigt ook naar symfo hier en daar.[/quote]

Klopt, maar hij drukt (te) veel zijn eigen muziekstempel op die albums.
RUSH heeft altijd met Terry Brown gewerkt. Ook Max Webster (ook afkomstig uit Canada) heeft met die man gewerkt en die perste er tenminste topproducties uit in het hardrock genre. Niet dat poppy-achtige nogmaals IK vind dat niet bij RUSH passen.

O ja ook Roll the Bones bekruipt mij dat zelfde gevoel enne.....de producer heet ook Rupert Hine
(toeval?? ik dacht het niet)

Je moet ook absoluut blijven vinden wat je zelf wilt.

Zal wel raar zijn als ik je wil overhalen om Presto te gek te vinden.

Maar jij deed overkomen alsof jij de grootste fan bent en derhalve degene die wel even bepaalt welke Rushplaten nu wel en niet goed zijn.

Amen!

Ik ben inderdaad een superfan, maar hoef dan niet automatisch alles top te vinden..

Ik ben kritisch ook over RUSH ( ik ben geen ja en amen fan). Albums als Presto, Roll the Bones en Vaport Trails zijn niet direct aan mij besteed, maar zitten uiteraard wel in mijn collectie

Nu geldt voor mij toevallig ook dat ik Roll the Bones overall een minder album vind. Maar dat is wel minder poppy dan Presto. En de stevigere Rush albums vind ik meestal erg goed, zoals de laatste als een goed voorbeeld. Dus ik denk dat voor mij geldt dat ik toch ook de nummers zelf beoordeel op een album en niet alleen de productie.

Helaas een dieptepunt in hun oevre opgevolgd door het even mindere album Roll te Bones.
kan gebeuren

Tot mijn grote verdriet heb ik moeten constateren dat in binnen- en buitenland de cd speciaal zaken als sneeuw voor de zon aan het verdwijnen zijn . Gelukkig zijn er de tweede hands beurzen en rommelmarkten waar in grote bakken vele cd's voor een habbekrats worden aangeboden . Vanmorgen, voor het sporten, fietste ik langs een dergelijke rommelmarkt in mijn woonplaats. Daar stond een dame achter een verkoopkraam met op de plank kratten vol tweede hands cd's, alles voor slechts € 1 per cd . Tussen al die cd's werd ook "Presto (1989)" te koop aangeboden. Op eerdere berichtgeving van Rush kenners afgaande die het kennelijk allemaal weten was ik altijd in de veronderstelling dat "Presto (1989)" één van de slechtere Rush cd 's is. Maar ja nu voor € 1, daar kon ik "Presto (1989)" niet voor laten liggen........ Nu, na twee keer draaien van "Presto (1989)" kan ik mij eigen wel voor m'n kop slaan . Waarom heb ik dit album altijd links laten liggen "Presto (1989)" is een heerlijke cd waarop Rush een fris geluid laten horen. Ik geeft direct 4****.

ps. In bovenstaand bericht worden "Presto (1989)" en "Roll the Bones (1991)" door Neal Peart als twee dieptepunten van Rush aangemerkt. Het moge duidelijk zijn dat ik het daar dus hartgrondig mee oneens ben!

Tjonge wat een wisselende en kleurrijke bespiegelingen rond dit album zeg. Om eerlijk te zijn ken ik dit album van Rush niet. En dan die hoes, met die konijnen uit de hoge hoed.
Toch maar eens gaan luisteren, Rush en 'pop'?

Presto affakkelen omdat het een poprockalbum zou zijn en dan wel vijf sterren aan Power Windows geven, zegt mij meer over de incoherentie van de argumenten dan over het album zelf.

In mijn beleving heeft Rush geen slechte albums in haar catalogus. Wel veel afwisseling. Een thrashband is het nooit geweest dus in die zin is hardheid nooit een doorslaggevende factor geweest in mijn Rushbeleving.

Presto is een ander hoofdstuk uit de late jaren 80 kronieken. Het sluit allemaal uitstekend aan bij Hold Your Fire. Het is lichtvoetig, catchy maar tegelijkertijd ook verdomde vernuftig. Knap album van een knappe band.

Kom Edwynn, boter bij de vis: punten?

ja waar blijven je punten? Gelukkig hebben we allenmaal een verschillende smaak...

Vooruit. Punten. Voor wie dat belangrijk vindt.

Maar natuurlijk verschillen smaken. Het is alleen dat Presto net zo 'pop' is als Hold Your Fire en Power Windows. En dat ik Presto op die eigenschap afrekenen derhalve wat gek vind.

Over vernuftig gesproken. De songs op deze plaat zitten moeilijker en ingewikkelder in elkaar dan die van bijvoorbeeld Hold Your Fire. Ik vind ook dat deze plaat meer finesse heeft dan de poplulaire Counterparts, die eigenlijk veel simpeler van opzet is.

Dat vind ik ook. Presto heeft enkele ogenschijnlijk lichtvoetige nummers, maar schijn bedriegt. Counterparts rockt echter stevig vanaf het begin, maar is daardoor zeer coherent als geheel.

Nog even over het Rupert Hine-bashen: ik las dat Alex en Geddy juist kozen voor Hine omdat ze liefhebbers waren van The Fixx, en andere bands uit de New Wave.
Ze wilden juist deze sound. Dus Hine treft geen blaam. Hij deed precies wat hem gevraagd werd.

Als de intenties goed waren, kan het resultaat nog wel tegenvallen...

Absoluut. Ik zeg ook nergens en nooit dat je een plaat niet of wel goed mag vinden. Ik vind het gewoon leuk om te beseffen dat Rush ook gewoon een New Wave plaat wilden maken, daar Hine vooruit kozen, en met deze plaat kwamen.
Klinkt ook allemaal veel logischer dan dat Hine iets heeft gedaan waar de band niet achter zou staan.

Door wie wordt Rupert Hine dan gebashst?

Ze speelden op dit punt natuurlijk ook al een jaar of tien met new wave invloeden en waren ook al eens een paar maal van producer gewisseld. Na Hold Your Fire vonden ze kennelijk zelf ook dat ze op een wat dood spoor zaten en wilden ze wat rigoureuzer veranderen.

Ik kan het achteraf allemaal plaatsen, maar ik vind het resultaat naar Rush-maatstaven dus inderdaad aan de teleurstellende kant. En te oordelen naar hoe weinig de band deze nummers nog op concerten speelt, vermoed ik dat ze er zelf achteraf ook niet zo content mee waren. Aan de verkoopsuccessen zal het in elk geval niet gelegen hebben.

Dat idee krijg ik altijd een beetje als ik liefhebbers/kenners hoor/lees.
Dat Hine de band een té glad geluid meegeeft.