Duran Duran - Paper Gods (2015)

Ik heb het geluk dat ik vandaag de 12 tracks van het album mag ontvangen.... 1e indruk is niet verkeerd, maar ook niet een Wow gevoel.. (verwachting was erg hoog, en ben wat teleurgesteld)

Echter rees bij mij al bij het horen van de 4 eerder vrij gegeven nummers de vraag wat Roger Taylor heeft bij gedragen aan dit album, want het gros is gewoon een drum computer. Ik hoor erg weinig echte drums op dit album.
Conclusie is dus dat het een elektronisch klinkent album is geworden... en ik hou van elektronisch, maar het is me op dit album iets teveel.....

Paper Gods kende we al een week of 2, en ik vind het een van de sterkste nummers van dit album. Mooie bas, mooie opbouw, en erg mooi instrumentaal tussenstuk. Wat meteen te horen is (en dat was in juni ook al erg goed te horen) is dat Simon erg goed bij stem is, en mooie hoge tonen haalt. Een fijne toevoeging in het Duran Duran oevre

Last Night in the City is een song met Kiesza (ken haar niet) maar de 1e tonen doen al meteen een conclusie trekken: dit nummer is gemaakt om een hit te scoren. Wat het mooi maakt is wederom de zang van Simon, zonder dat zou ik dit nummer echt niet eens aandacht geven. Geen hoogtepunt...

You Kill Me with Silence gelukkig volgt er meteen wel weer een enorm hoogtepunt. Ook al bekend sinds een paar dagen. Wat een mooi nummer is dit. Wederom de zang van Simon die dit nummer extra feeling geeft.

Pressure Off de single deed me eerst echt niet zoveel, maar werd in de loop der tijd een heuze oorwurm, die me toch erg goed beviel. Wederom gemaakt om een dikke hit te scoren. Dit is redelijk gelukt, want in NL werd het top song bij radio 2, en komt nog steeds vaak voorbij. Jammer dat er geen begleidende clip was.

Face for Today is een aardig up-tempo nummer, maar weer erg elektronisch. Dat gaat me toch wat dwars zitten na 5 nummers.

Danceophobia Helaas weer een nietzeggend nummer. Te glad gestreken, te makkelijk... het doet me niks...

What Are the Chances? Het 4e nummer wat vorige week vrij kwam. We worden bij het intro op het verkeerde been gezet, want het Chris Rea-achtige intro (van Frusciante) doet hopen op een niet elektronisch nummer, maar schijn bedriegt. Echter is dit nummer wel sterk genoeg, en maakt de Duran Duran liefhebber in mij weer blij

Sunset Garage Een vrolijk deuntje. Het refrein is een beetje als pressure off, met wat oh-oh erin.. zal vast een meezinger moeten worden tijdens de tour. Ik vind het wel een typisch Duran Duran nummer.

Change the Skyline klinkt bij de 1e noten als een Yazoo nummer. Elektonische 80's sound. Dat is overigens niet verkeerd. Verder maakt 't nummer niet echt veel indruk. Op dit nummer doet ene Jonas Bjerre mee... ik weet niet wat ie doet, maar het lijkt erop dat ie mee zingt op 't refrein.. ik vind t niks toevoegen.

Butterfly Girl eindelijk een nummer waar een echte drum in lijkt te zitten.. Het klinkt wat funky, en ik vermoed dat good old Anna Ross hier de medevocalen op doet. Echter wordt ze niet vermeld. Dat krijg je als je "maar" achtergrond zangeres bent. Ze heeft een grote rol. en het klinkt echt leuk. Ja, dit is een lekker nummer!

Only in Dreamseen dromerig nummers (de titel voorspelde al zoiets, die overloopt naar een funky sound. En dat is lekker. Even wat minder elektronisch

The Universe Alone is een erg mooie afsluiter! Kan niet anders zeggen. Mooi, typisch Duran Duran, met een mooi refrein zoals alleen Simon ze kan schrijven.
Het einde van het nummer is vreemd. Het lijkt of je boxen opgeblazen zijn. Dat is een vrij irritant geluid, en ik snap het effect ook niet zo in het nummer. Gelukkig komt het wel weer goed.. (ik hoop eigenlijk dat t een fout is in mijn exemplaar, maar ik vermoed dat 't niet zo is)

Ik mis echt de 'echte" drums van Roger Taylor.. en ik vind het wat vreemd dat ze niet te horen zijn. Kan me niet voorstellen dat de man op een houtje heeft gebeten. Het komt echt over als een Rhodes/leBon project waar John soms op mee mocht doen. Dom Brown zal een heel kleine rol hebben gespeeld, want gitaar zit er echt amper in. Af en toe een slag gitaar, en de solo van Frusciante, maar spectaculair is 't niet te noemen.

Eind conclusie na 1e luisterbeurt: Paper gods had beter Plastic Gods kunnen heten.

Ik ben gematigd enthousiast. Niet zo als met All you need is now. De 4 eerder vrij gegeven songs zijn samen met The Universe Alone en Only in Dreams wel de 6 hoogtepunten te noemen.

Positief is de mooie zang van Simon, negatieve is toch het te gladde geluid (te plastisch), en soms echt teveel gericht op een dikke commerciele hit te scoren....

Ik ga nog geen sterren geven... eerst nog een paar keer luisteren,.

Verrassend en vernieuwend.
Alleen "Last night in the city" is wel erg fout.
Gaaf dat John Frusciante meedoet!
Mijn favoriete tracks: "The universe alone", "Face for today" en "What are the chances".
De 3 bonus tracks nog niet gehoord.

Ik heb hem nu een paar keer al in het geheel beluisterd en kan niet zeggen dat ik heel erg enthousiast ben. All You Need Is Now (vorige album) was veel coherenter dan Paper Gods. Op Paper Gods staan gewoon wat nummers die ik niet bij Duran Duran vind passen (Danceophobia - de ondergrens van wat Duran Duran ooit heeft uitgebracht, Last Night In The City) . De drums vind ik erg slap en teveel uit een computertje komen. Nick Rhodes duidelijk aanwezig en in de hoofdrol dankzij de electronica-insteek van het album. Gelukkkig nog wel genoeg hoogtepunten: What Are The Chances (John Frusciante! yes), Pressure Off (Classic Duran), Butterfly Girl, Only In Dreams, The Universe Alone (eeuwig zonde dat er opeens emotieloze drums worden gebruikt, want dit zou verder echt het hoogtepunt kunnen zijn, geweldig eind!). Hopelijk mag Mark Ronson met Nile Rodgers volgend album produceren, want dat bevalt me beter dan dat overgeproduceerde bliep-bliep wat ik op dit album veelal hoor. Al met al 3,5 ster. Hiervoor heb ik de bonustracks buiten beschouwing gelaten, waarvan Northern Lights er bovenuit steekt.

Als echte fan vol verwachting uitgekeken naar dit album.
Na het puike AYNIN had ik er wel weer zin in.
En dan is het toch een beetje een tegenvaller.
Ik heb het idee dat er teveel geprobeerd wordt met hype's mee te gaan,
waardoor een aantal liedjes juist niet de Duran-vibe hebben.
Is het een slecht album dan ?
Zeker niet.
Simon is zelfs zeeeer goed bij stem, maar er staan helaas ook wel een paar missers op.
Het album opent sterk met Paper Gods, wat een geslaagd experiment is geworden.
Last night in the city wat erop volgt hoort gewoon niet bij DD thuis, skippen dus.
Dan volgt het eerste hoogtepunt, You kill me with silence, waar je een zweem van The Chauffeur/The man who stole... in hoort.
Klasse.
Pressure Off, redelijk, singlemateriaal, maar niet mijn stijl.
Dan volgt Face for Today waar ik op een of andere manier (nog) niet in kan komen, misschien moet deze nog groeien maar ik ben er nog niet kapot van.
Dan Danceophobia .... what the hell where u thinking ???
Skip (and erase)
Gelukkig gaat men dan verder met What Are the Chances ? wat ik het sterkste nummer
van dit album vindt.
Heerlijk nummer.
Sunset Garage vind ik te makkelijk en te vergeetbaar.
Change the Skyline .. eh ... nee ... skip.
Butterfly Girl ook weer te makkelijk.
Only in Dreams, hier had ik hoge verwachtingen van maar valt me zwaar tegen.
The Universe Alone redelijk, moet bij mij nog wat groeien denk ik.

De bonus tracks zijn aardig maar niet speciaal.

Uiteindelijk ... wel een aardig albim met een paar uitschieters .;.. had er alleen meer van verwacht.
Maar de goede nummers zijn dan wel weer echt klasse nummers (What are the chances en You kill me).
Voorlopig 3,5 sterren.

Paper Gods opent met een prima stukje soul, wat eventjes wennen is, maar op het moment dat het begint te pakken, komt er het beeld van de dansende mummies van Daft Punks clip van Around The World op mijn netvlies.
Duran Duran probeert hip te zijn.
Op zich niks mis mee, al denk ik niet dat ze met Paper Gods een nieuw publiek zal scoren.
Simon Le Bon klinkt verfrissend en absoluut niet uitgeblust.
Ook tijdens hun optreden bij de Tonight Show van Jimmy Fallon zag je een energieke Le Bon, met geen kilo te veel, en ook John Taylor er duidelijk zin in had.
De achterhoede miste alle uitstraling, voor Roger Taylor en Nick Rhodes had het volgens mij niet echt meer gehoeven.
Toch is Paper Gods een prima album.
Het heeft het herkenbare Duran Duran geluid, maar dan in een eigentijds jasje.
Als ik het dan moet vergelijken met ouder werk, dan denk ik dat deze het meeste nog in de buurt van Big Thing komt, op Pressure Off na uiteraard, want dat is gewoon Notorious in de mix (wel een goede single trouwens, al hadden ze dat stukje tussendoor als Simon zijn teen stoot en auw auw auw zegt, weg mogen laten).
Mis ik dan nog iets bij Paper Gods?
Jazeker, het heeft te weinig pit.
Eigenlijk hoort er zo af en toe een scheurende gitaar voorbij te komen.
Andy Taylor zou het geheel wel kunnen perfectioneren.
Eigenlijk ben ik over dit album meer te spreken dan voorganger All You Need Is Now, die wist mij niet te overtuigen op The Man Who Stole a Leopard na.

Verbazingwekkend. In 2010 was All You Need is Now een daverende verrassing. Het beste 80'er jaren album dat ze vroeger nooit gemaakt hebben. Zelfs nog beter dan Rio. En nu dit?

Paper Gods is meer eigentijds bedoeld maar faalt daarin jammerlijk. De productie is vlees nog vis, rommelig. De nummers missen samenhang en zijn, op wat uitzonderingen na, van bedenkelijke kwaliteit. Pas na 50 minuten klinkt een nummer dat echt goed is: The Universe Alone.

Een plaat om snel te skippen. Pluspuntje nog: Simon le Bon (bijna 57) heeft nog altijd een puike stem.

Bij de eerste indruk van dit album was ik teleurgesteld en zou ik maar 2,5 sterren geven, maar na een paar luisterbeurten heb ik toch verhoogd met 3,5 sterren, want de nummers die ik goed vindt, zijn wel heel sterk en dat zijn Northern lights, You kill me with silence, What are the chances, Paper gods en The universe alone zijn echte toppers. Sunset garage en Valentine stones vindt ik wel een van hun mindere nummers ooit gemaakt.

Na de flinke remonte met All You Need Is Now, was dit toch weer een flinke tegenvaller...

Zo gerustgesteld, - wat zeg ik: BLIJ ZELFS! - ik was met All You Need Is Now, zo ontgoocheld ben ik met deze worp van Duran Duran... Aie aie...

De spuuglelijke hoes nodigde al helemaal niet uit, maar goed het draait ten slotte om de muziek. Laat die nou ook iets te vaak flink tegenvallen op dit album en iets te vaak aanschurken bij bubbelgum danceable muzak.

Last Night in the City zou ik best kunnen hebben, mocht het in een ander jasje zitten denk ik en minder geforceerd pogen aan te knopen bij de tijdsgeest. An sich best een leuke melodie, dat wel....

Gelukkig wordt het absoluut nooit zo erg als Red Carpet Massacre....
Maar toch, ik luister dit album zelden volledig en enkel nog die nummers die ik wel écht goéd vind, en dat zijn er toch een paar...Enfin drie... in een hippe bui misschien vier of vijf?

Tussen de overdaad aan goedkope beats en keys en geforceerde 'kijk we zijn helemaal mee met onze tijd'-momentjes staan er toch nog enkele lichtpuntjes, échte Duran Duran-esque parels zelfs op Paper Gods, En die redden hier de meubelen. oef!!

En dan heb ik het vooral over You Kill Me With Silence, What Are The Chances en The Universe Alone ... Oh, ook Sunset Garage vind ik best wel leuk eigenlijk, jawel...

Wat de andere liedjes betreft: geef mijn portie toch maar aan Fikkie! Graag gedaan, Fikkie!
(Red Massacre Carpet bespaar ik Fikkie, ik ben géén onmens ten slotte!)