Riverside - Love, Fear and the Time Machine (2015)

Prachtig artwork. Heel benieuwd naar deze!

Aparte hoes, heel ander kleurgebruik van hun dan hun vorige albums! Als dit wordt voortgezet in de muziek dan wordt dit weer genieten!! Als grote Riverside fan kijk ik hier weer erg naar uit.

Op de website meer duidelijkheid waar dit album over gaat ( niet zeker of ik de hele tekst mag kopieren vandaar deze link ). En hopelijk wordt de laatste zin werkelijkheid :
”I would like this album to be one of those that one day simply becomes your best friend.”

RIVERSIDE - OFFICIAL WEBSITE - riversideband.pl

Holy moly, holy smokes!!!!

Ik kijk ook uit naar deze plaat. Voorlopig kan deze nog niet besteld worden via InsideOut maar wel op de Poolse Mystic website. Enkel de cd versie wel te verstaan.

Is dat voor dit? RIVERSIDE - STUDIO RAPORT - riversideband.pl

( zie 2e video bij 18 april ) Love, Fear and The Guitar Machines en daaronder bij 24 maart Love, Fear and The Bass Machines

Discard Your Fear is hier alvast te beluisteren

Ik was alweer vergeten dat er een nieuw album uitkwam totdat ik op de single gewezen werd. Klinkt best lekker zo op het eerste gehoor.

Ik heb de lyric video van "Discard Your Fear" toegevoegd.

Hier kijk ik erg naar uit! In oktober komen ze naar Zwolle. Kaartjes zijn al aangeschaft!

Een release om ontzettend naar uit te kijken. Een van mijn favoriete progbands van de laatste jaren. Zou overigens Mariusz zijn Lunatic Soul albums wel eens live willen horen spelen. Tot nu toe speelt de band volgens mij het solowerk van hun frontman niet live.

Ben benieuwd naar het nieuwe album van Riverside. Vorige maand in de cultuurpodium boerderij in Zoetermeer speelde ze Lost en Discard Your Fear en die twee nummers stemde me al positief.

Net de eerste draaibeurt achter de rug. Mariusz en kompanen hebben weer een heerlijk album afgeleverd.

Track 3 #Addicted ontbreekt hier nog + bonustrack Promise op vinyl. Correcties heb ik doorgegeven.

Eerste luisterbeurt toont aan dat ze nog wat meer naar de rustige, melodieuze kant opgegaan zijn. Het valt ook op dat in de productie de wat stevigere stukken wat meer uitgevlakt zijn. Vergt zeker nog een aantal luisterbeurten om dit album volledig te doorgronden. De muzikale omslag gaat in geleidelijke stappen, maar de invloed van Mariusz speelt hierbij een grote rol.

Gisteren de LP binnengekregen, samen met de nieuwe Iron Maiden.... Maiden heeft even voorrang gekregen (oude liefde roest niet maar ga hier dit weekend ook eens goed voor zitten.

Ik noteer zelfs 5 bonustracks, waardoor de plaat bijna anderhalf uur duurt. Best een lange zit. Een eerste luisterbeurt stemt goed

Haha ik kom net van de platenwinkel met exact dezelfde aankopen Hier eerst Riverside bij gebrek aan een aangesloten cd speler (net verhuisd) en ik moet zeggen dat hij toch verdomd goed klinkt, jawel. En ik zit nog niet halverwege kant B. Die harde stukken klinken inderdaad wat vlakker, het geheel staat in dat opzicht redelijk ver van ADHD. Metalloopjes als in Saturate Me klinken daardoor soms wat flauwtjes. Het drukt de pret echter allerminst, wat een knappe melodieën en composities alweer. Mariusz is toch een eindeloos vat vol inspiratie. Enige dingetje blijft dat de teksten (altijd geweest) vaak inwisselbaar zijn (abstracte uitdrukkingen rond emoties als angst liefde gemis en mind and soul shizzle en zo). Hier ga ik nog van genieten. En daarna... UP THE IRONS! (en Riverside's vorige nog eens doornemen, al te lang geleden).

Net als een aantal hierboven ben ik eerst de nieuwe Maiden-plaat gaan draaien. Zojuist de schijf van Riverside afgespeeld en het valt me allerminst tegen. Hier ga ik de komende tijd ook nog een mooi aantal draaibeurten aan besteden. Daarna volgt het oordeel.

Eerste volle luisterbeurt zit er op inclusief 2x de 2e cd Day Session en ik zonder aarzeling naar 4,5*

Prachtig sfeervol album met een flink aantal nummers die als favoriet kunnen eindigen.
Maar nu sprongen voor mij vooral de nummers Caterpillar and the Barbed Wire en Saturate Me eruit dus voorlopig valt de keuze daarop.

Day Session is een fraaie instrumentale toevoeging en ik raad indereen aan voor de versie met deze cd te gaan. Vooral de eerste 3 nummers daarvan vind ik uitzonderlijk mooi en nr 3 zou zomaar een favoriet kunnen worden.

Tracklist Day Session :
1. Heavenland ( 05.00 ) klinkt hemels als een koor maar met een donker randje!
2. Return ( 06.50 )
3. Aether ( 08.44 gitaren en bas deden mij direct denken aan Moonloop van Porcupine Tree
4. Machines ( 03.54 )
5. Promise ( 02.44 )

Sfeervol is het eerste dat me te binnen schiet als ik de nieuwste van Riverside moet beschrijven. Mooi, bij vlagen wat duister en dromerig op de wijze die we van Riverside kennen. Wel klinkt het ondanks de kwaliteit wat vlak, sommige nummers lijken inwisselbaar en wat dynamiek of variatie had geen kwaad gekund. Al kan het zijn dat pas na herhaaldelijke beluistering de nuances en verschillen opvallen. Mariusz legt zijn stem als een deken over de muziek en rukt je even weg uit de zorgen van alledag. Wederom een heerlijke cd.

Het album heeft hier zijn eerste twee luisterbeurten gehad. Riverside laat zich wat meer van zijn ingetogen kant horen. Het lijkt er op dat Duda zijn 'Lunatic Soul'-kant wat meer de ruimte heeft gegeven binnen Riverside.
Een intrigerende plaat, maar vind het geen gemakkelijke plaat. Mooie stukken genoeg, maar als het geheel krijg ik er na twee keer nog geen vat op. Nu heb ik dat wel vaker met dergelijke muziek, dus eerst nog maar wat meerdere malen luisteren voor ik met het weloverwogen oordeel en de beoordeling kom, want heb het gevoel dat ik nog niet alle lagen van dit album tot me doorgedrongen zijn.

Jeetje, wat komt er in 2015 toch veel moois uit. Klinkt tot nu toe heerlijk, maar ja ik had ook weinig anders verwacht. Zowel Opeth als bij Riverside, die na een wat harder verleden nu meer de melodieuze, progressieve kant opgaan, voegen zich bij mij in het rijtje favoriete bands

Het is inderdaad een druk jaar en al helemaal een drukke start van september. Riverside is de volgende in het rijtje "grote bands" die met nieuw materiaal komen. Zo op het eerste gehoor erg sfeervol met minder ruimte voor de gitaar. Ik moest meerdere malen aan Anathema en Steven Wilson denken bij het beluisteren. Ga hier straks nog even heel goed voor zitten met een koptelefoon en een biertje (tijdens het schilderen van een deur is het toch anders luisteren) 4 sterren om te beginnen.

Dat zijn mooie kritieken. Kan niet wachten om het album te luisteren. Mariusz is inderdaad een creatief baasje.

Die opener is fantastisch.. De dreiging van het gitaarwerk. Dat wordt dan weer zo teniet gedaan met het mooie reffrein.

De Poolse progressive rock band Riverside heeft vanaf het eerste album Out of Myself uit 2003 de luisteraars in de greep gehouden van hun fraaie muzikale composities. Het zesde album Love, Fear and the Time Machine gaat over veranderingen die je doormaakt als je een belangrijke beslissing in je leven neemt. Frontman Mariusz Duda is de man achter de ideeën en neemt het concept mee in de muzikale richting van het album.

Het album opent met de klanken van het hammondorgel in Lost (Why Should I Be Frightened by a Hat?). De warme zang van Mariusz sleept je mee in een terugblik op je leven tot op heden. Je mist de vrijheid die je ooit had en de levensvragen komen binnenrollen. De rivier aan gedachten kronkelt in een uiterst fraaie melodielijn. Je verliest het bewustzijn in het gitaarspel van Piotr. Bij vlagen grimmig, maar vooral schitterend in het creëren van oogverblindende muzieklandschappen. Under the Pillow opent met een gitaarriff die je angst inboezemt. Je gezicht verwaterd langzaam, terwijl je in de spiegel kijkt. De pijn die je voelt lijkt je voor altijd te achtervolgen. Een stem roept om op te staan en een andere weg in te slaan. De gitaren drijven het volume op als de stemmen van je verleden binnendringen. Het drumritme van Kozieradzki vindt zijn weg naar de achtergrond als Michał tekeer gaat op zijn hammond orgel. #Addicted drijft met de klanken van de keyboards verder de brei aan gedachten binnen. De verslaving aan de sociale wereld van het internet begint zijn tol te eisen. Het nummer gaat met zijn gitaarritme de kant van The Cure op. Deze band was een belangrijke inspiratie voor Mariusz zijn ideeën.

There’s a mask upon my face
I can’t live without
So you won’t recognize me
When I am in the crowd
I lost my calmness in the world
Where everything is searchable

Caterpillar and the Barbed Wire bouwt zich op met een herhalend loopje op de basgitaar. De druk van het tegenhouden van je gevoelens neemt toe wanneer de klankenregen van de keyboards op je neerdaalt. Mariusz vindt met zijn emotievolle zang de weg naar het heden en het verleden. Terwijl de muzikale impact toeneemt flitsen de gedachten terug naar de persoon die je ooit liefhad. Het geheel van gitaren, synths en percussie bouwt zich op in een sferische en kleurrijke wereld. Saturate Me drijft naar de kracht van het album Rapid Eye Movement. De indringende klanken van het hammondorgel worden in combinatie met de sferische keyboardtonen door Michał tot een fijn geheel gesmeden. Het gitaarritme van Piotr is meeslepend en gaat in op de onzichtbaarheid van je bestaan. Je zelfvertrouwen zakt en je verstopt je voor de buitenwereld. De online wereld heeft je opgeslokt en blind gemaakt voor de belangrijke personen om je heen. De emoties vinden hun weg wanneer je weet dat een belangrijke verandering je leven voorgoed zal veranderen. De schoonheid van de muziek toont het jarenlange samenspel van de bandleden. De klanken van de akoestische gitaar vormt het perfecte einde van het nummer. Afloat begint op een uiterst melancholische manier met de klanken van de gitaar. De emoties nemen de vrije loop wanneer Mariusz met zingen begint. De band bevindt zich ergens tussen de krachten van Anathema en Steven Wilson in. Terwijl de akoestische gitaar samen met de sfeervolle onderlaag van het hammondorgel het nummer diepzinniger maakt, probeer je de pijnlijke gedachten te verdrijven en een nieuwe wereld in te stappen.

Dream on, my pain
My scar my thorn
You’ve been a part of me
Let me stay afloat

Discard Your Fear opent met een gestage opbouw op de drums van Kozieradzki. Wanneer het basritme tevoorschijn komt begeven Joy Division en The Cure zich onder ons. Het toegankelijke nummer slaagt erin het verleden zijn plek te geven. De angst voor de toekomst begint langzaam om te slaan in positivisme. Je voelt de levenskracht terugkomen wanneer je rust vindt in de constante gedachtestroom. Op Towards the Blue Horizon is de rust teruggevonden en de verloren persoon een plekje gegeven in je bestaan. In het zonlicht komen nog eenmaal de gedachten terug aan het kleurrijke verleden dat jullie samen hadden. De onzekerheid keert echter terug wanneer de gitaren opdoemen en de inslag van de drums heviger wordt. Bij vlagen klinkt het geheel wat vlakker in het nummer dan wat we van de mannen gewend zijn. In Time Travellers wordt je overtuigd dat er hoop is en dat het einde nog lang niet is gekomen. De weg die je gebracht heeft waar je bent wordt door de akoestische klanken van de gitaar van alle emotie voorzien. Het keyboard en het opgaande volume van de gitaren duwen je terug naar de tijd waarin je voelt dat de wereld een plek was om van te genieten en in verder te kunnen leven. Afsluiter Found (The Unexpected Flaw of Searching) opent je ogen en sluit de droomwereld van de gedachten af. Het vertrouwen komt terug en je ziet het leven weer zitten. De warmte van de opkomende zon laat je weer openbloeien en brengt je terug in de huidige maatschappij. Nog één keer bundelt de kracht van de instrumentatie zich als een samenspel van het gehele album. De schoonheid en innerlijke kracht heeft de weg naar de oppervlakte gevonden en heeft de toekomst voor je opengesteld.

Cut off from the dream
Where the sky meets water
Beneath forgotten stars
I feel like a child
Found in waking life

Love, Fear and the Time Machine is met zijn tragische atmosfeer en het melancholische geheel het meest toegankelijke album van Riverside. De kracht van de band blijft behouden en Mariusz weet de muzikale koers positief te vertalen op het album. Het kleurrijke geheel mag dan een vlakker geluid kennen in enkele gitaarsolo’s, nergens doet dit af voor het indrukwekkende geheel. Riverside vindt de weg naar nieuwe hoogtes in de warme klanken, poëtische teksten en aangrijpende gedachten. De band weet zich hierdoor te positioneren in de bovenlaag van dit muzikale jaar.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Mooi omschreven Hugo.

Heb hem vandaag bij de platenboer opgehaald en de eerste luisterbeurt zit er inmiddels op. Nog geen uitschieters voor mij, afgezien van de bonus cd dan werkelijk fantastisch dromerige muziek weer. Hij klinkt erg goed.

Inderdaad heel mooi omschreven Hugo.

Ga ik eens doorlezen terwijl ik het album luister, wie weet komt het album dan nog meer tot leven.

Heb je trouwens ook Day Session gehoord; ook benieuwd wat je daar van vindt.

Bedankt allebei . Ja ik heb de Day Session ook, maar niet in de recensie meegenomen omdat deze los staat van het album. Sluit eigenlijk aan als de tegenkracht van de Night Session van Shrine Of New Generation Slaves. Misschien dat ik deze binnenkort nog behandel.

Eerste luisterbeurt (Spotify) erop zitten en aangenaam verrast. Een heerlijk relaxed album voor Riverside begrippen. Schurkt (zo nu en dan) wat meer tegen de Lunatic Soul stijl aan en dat bevalt me wel. Heb de rustige nummers van Riverside altijd top gevonden en ben enorm gecharmeerd van de solo-albums van Mariusz. Wel het typerende geluid wat me altijd in de band heeft getrokken (liefhebber van het eerste uur) Moet het album nog eens op m'n thuisset luisteren voordat ik ga scoren. Gaat goed komen.

Zo, na de nieuwe 'Maiden bijkans grijs gedraaid te hebben nu de nieuwe Riverside voor het eerst een slinger gegeven. Da's even wennen want behalve muzikaal is dit productioneel ook echt een tegenpool van eerstgenoemde LP. Alsof je van de Duitse autobahn weer de grens over NL inrijdt, zeg maar.....

Eerste indruk is dat het geheel wat vlak overkomt. Toch hoor ik ook de potentie van het album. Even wennen aan het tempo en dan maar eens gaan oordelen.