Riverside - Love, Fear and the Time Machine (2015)

De Poolse progressive rock band Riverside heeft vanaf het eerste album Out of Myself uit 2003 de luisteraars in de greep gehouden van hun fraaie muzikale composities. Het zesde album Love, Fear and the Time Machine gaat over veranderingen die je doormaakt als je een belangrijke beslissing in je leven neemt. Frontman Mariusz Duda is de man achter de ideeën en neemt het concept mee in de muzikale richting van het album.

Het album opent met de klanken van het hammondorgel in Lost (Why Should I Be Frightened by a Hat?). De warme zang van Mariusz sleept je mee in een terugblik op je leven tot op heden. Je mist de vrijheid die je ooit had en de levensvragen komen binnenrollen. De rivier aan gedachten kronkelt in een uiterst fraaie melodielijn. Je verliest het bewustzijn in het gitaarspel van Piotr. Bij vlagen grimmig, maar vooral schitterend in het creëren van oogverblindende muzieklandschappen. Under the Pillow opent met een gitaarriff die je angst inboezemt. Je gezicht verwaterd langzaam, terwijl je in de spiegel kijkt. De pijn die je voelt lijkt je voor altijd te achtervolgen. Een stem roept om op te staan en een andere weg in te slaan. De gitaren drijven het volume op als de stemmen van je verleden binnendringen. Het drumritme van Kozieradzki vindt zijn weg naar de achtergrond als Michał tekeer gaat op zijn hammond orgel. #Addicted drijft met de klanken van de keyboards verder de brei aan gedachten binnen. De verslaving aan de sociale wereld van het internet begint zijn tol te eisen. Het nummer gaat met zijn gitaarritme de kant van The Cure op. Deze band was een belangrijke inspiratie voor Mariusz zijn ideeën.

There’s a mask upon my face
I can’t live without
So you won’t recognize me
When I am in the crowd
I lost my calmness in the world
Where everything is searchable

Caterpillar and the Barbed Wire bouwt zich op met een herhalend loopje op de basgitaar. De druk van het tegenhouden van je gevoelens neemt toe wanneer de klankenregen van de keyboards op je neerdaalt. Mariusz vindt met zijn emotievolle zang de weg naar het heden en het verleden. Terwijl de muzikale impact toeneemt flitsen de gedachten terug naar de persoon die je ooit liefhad. Het geheel van gitaren, synths en percussie bouwt zich op in een sferische en kleurrijke wereld. Saturate Me drijft naar de kracht van het album Rapid Eye Movement. De indringende klanken van het hammondorgel worden in combinatie met de sferische keyboardtonen door Michał tot een fijn geheel gesmeden. Het gitaarritme van Piotr is meeslepend en gaat in op de onzichtbaarheid van je bestaan. Je zelfvertrouwen zakt en je verstopt je voor de buitenwereld. De online wereld heeft je opgeslokt en blind gemaakt voor de belangrijke personen om je heen. De emoties vinden hun weg wanneer je weet dat een belangrijke verandering je leven voorgoed zal veranderen. De schoonheid van de muziek toont het jarenlange samenspel van de bandleden. De klanken van de akoestische gitaar vormt het perfecte einde van het nummer. Afloat begint op een uiterst melancholische manier met de klanken van de gitaar. De emoties nemen de vrije loop wanneer Mariusz met zingen begint. De band bevindt zich ergens tussen de krachten van Anathema en Steven Wilson in. Terwijl de akoestische gitaar samen met de sfeervolle onderlaag van het hammondorgel het nummer diepzinniger maakt, probeer je de pijnlijke gedachten te verdrijven en een nieuwe wereld in te stappen.

Dream on, my pain
My scar my thorn
You’ve been a part of me
Let me stay afloat

Discard Your Fear opent met een gestage opbouw op de drums van Kozieradzki. Wanneer het basritme tevoorschijn komt begeven Joy Division en The Cure zich onder ons. Het toegankelijke nummer slaagt erin het verleden zijn plek te geven. De angst voor de toekomst begint langzaam om te slaan in positivisme. Je voelt de levenskracht terugkomen wanneer je rust vindt in de constante gedachtestroom. Op Towards the Blue Horizon is de rust teruggevonden en de verloren persoon een plekje gegeven in je bestaan. In het zonlicht komen nog eenmaal de gedachten terug aan het kleurrijke verleden dat jullie samen hadden. De onzekerheid keert echter terug wanneer de gitaren opdoemen en de inslag van de drums heviger wordt. Bij vlagen klinkt het geheel wat vlakker in het nummer dan wat we van de mannen gewend zijn. In Time Travellers wordt je overtuigd dat er hoop is en dat het einde nog lang niet is gekomen. De weg die je gebracht heeft waar je bent wordt door de akoestische klanken van de gitaar van alle emotie voorzien. Het keyboard en het opgaande volume van de gitaren duwen je terug naar de tijd waarin je voelt dat de wereld een plek was om van te genieten en in verder te kunnen leven. Afsluiter Found (The Unexpected Flaw of Searching) opent je ogen en sluit de droomwereld van de gedachten af. Het vertrouwen komt terug en je ziet het leven weer zitten. De warmte van de opkomende zon laat je weer openbloeien en brengt je terug in de huidige maatschappij. Nog één keer bundelt de kracht van de instrumentatie zich als een samenspel van het gehele album. De schoonheid en innerlijke kracht heeft de weg naar de oppervlakte gevonden en heeft de toekomst voor je opengesteld.

Cut off from the dream
Where the sky meets water
Beneath forgotten stars
I feel like a child
Found in waking life

Love, Fear and the Time Machine is met zijn tragische atmosfeer en het melancholische geheel het meest toegankelijke album van Riverside. De kracht van de band blijft behouden en Mariusz weet de muzikale koers positief te vertalen op het album. Het kleurrijke geheel mag dan een vlakker geluid kennen in enkele gitaarsolo’s, nergens doet dit af voor het indrukwekkende geheel. Riverside vindt de weg naar nieuwe hoogtes in de warme klanken, poëtische teksten en aangrijpende gedachten. De band weet zich hierdoor te positioneren in de bovenlaag van dit muzikale jaar.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Mooi album, zij het wel aan de erg rustige en soms wat gezapige kant. Gelukkig steken de meeste songs wel erg aangenaam in elkaar, met pakkende melodielijnen en fraaie refreintjes. Het engels van zanger/ bassist/ songschrijver Mariusz Duda wordt ook steeds beter, iets dat op vorige albums nogal eens een minpuntje bleek. Ik hoop wel dat de band op een volgend album weer wat steviger uit de hoek komt, want die stijl bevalt mij toch meer. De bonusschijf met vijf sfeervolle instrumentale tracks is overigens een leuk extraatje.

Waar Lunatic Soul altijd de rustig zweverige uitlaatklep voor Marius vormde, gold Riverside altijd al de hardere kant. Echter hebben ze met Shrine of New Generation Slaves die twee dichter bij elkaar gebracht en er een werkelijk fenomenaal album mee neer gezet. Diezelfde koers voeren ze nu op dit album nog verder door, alleen wel meer in de richting van Lunatic Soul.

Een ramp is dat zeker niet, de dromerige muziek hakt er prima bij mij in, hier en daar is de oude Riverside nog wel te horen maar de harde kant lijkt echt te verdwijnen. Sfeer en gevoel vieren hier hoogtij en dat resulteert in een waar feest. Veel meer woorden ga ik er niet aan toevoegen, opnieuw leveren ze een geweldig album af, misschien niet even goed en sterk als de vorige maar zeer zeker een van de toppers van dit jaar.

De Day Session (de opvolger van de Night Session) is ook zeker de moeite waard. Toch heeft die niet dezelfde impact als Night Session, de donkere electronic stijl van wist mij meer te grijpen dat de lichtere stijl die hier is (ook wel logisch natuurlijk, Night & Day). En terwijl ik dit zo tik bedenk ik me dat daar die halve punt blijft liggen voor dit album, de sfeer. Ach echt jammer is het niet want dit album staat al een tijd lang op repeat en zal dat ook nog wel even blijven staan

4,5*

Wat is dit goede muziek zeg!
Het begint bijna Folk achtig met Lost (Why Should I Be Frightened by a Hat?), en vervolgens gaat het op een prettige manier helemaal los.
Voor mij komt het binnen als symfonische rock, waarbij het gitaarspel ook regelmatig aan jaren 90 grunge doet denken, al overheerst die hier niet; genoeg ruimte voor sfeervolle begeleiding.
Degene die blijkbaar is voor die vette gitaarsound; Piotr Grudziński is dus afgelopen jaar overleden; daar stond mij vaag wel iets van bij, maar heb me toen niet verder in deze band verdiept.
Eigenlijk had ik totaal andere verwachtingen, omdat iemand mij laatst het Tool achtige 02 Panic Room van Rapid Eye Movement tipte; ook geen verkeerd nummer trouwens.
Dezelfde week tipte de Poolse vader van een vriendin van mijn oudste dochter ook al Riverside, dus voelde ik mij min of meer verplicht om mij in deze band te verdiepen.
De zang zweeft regelmatig wat naar a-ha, een totaal andere band, maar wel een naam die in mij opkomt.
Misschien is dit voor mij wel een goede ingang om mij meer aan dit soort bands te wagen; Porcupine Tree - In Absentia beviel mij ook al goed, en naar een band als Anathema ben ik ook wel nieuwsgierig naar.

Naar de volle ***** verhoogd, want de emotionele ondertoon, de grote variatie en vooral de enorme melodieuze rijkdom zorgen ervoor dat ik dit ook meer dan drie jaar na de release nog altijd blijf draaien. Echt een prachtige plaat, met Time travellers voor mij als hoogtepunt.