Editors - In Dream (2015)

ik het precies het tegenovergestelde van hoe mr fool dit album beleefd. Ik kan er geen goed nummer op vinden, het is duffe meuk, ik wordt er helemaal kriegel van. Met moeite met verandering heeft het niets te maken. Ik heb gewoon moeite met vervelende muziek en dit is een heel vervelende plaat geworden, helaas.

Bij mij heeft het ook niets te maken met een eventuele stijlverandering want ik vond hun derde album erg goed. Ik vind het allemaal veel te kitscherig klinken. De muziek van Editors riep altijd een bepaalde emotie bij me op en dat doet dit album verre van. Hooguit ergenis.

Als ik sommige users zou geloven, dan zou dit een verschrikkelijke plaat zijn.
Zo ervaar ik het totaal niet. Tot nu toe vind ik het zelfs erg lekker.

Begin het album steeds beter te vinden, sterker nog, samen met de laatste worp van Saybia zaterdag aangeschaft.

Mensen met een eigen mening zijn ook moeilijk voor sommige mensen.

Muziek is gelukkig persoonlijk. Ik neem het hier ook niemand kwalijk dat er ook liefhebbers van dit album zijn.

Maar voordat dit een welles-niettus discussie word: heb het nog eenmaal geprobeerd (het kan altijd zijn dat ik het de eerste twee maal niet goed gehoord heb) en het album vanmiddag beluisterd in de auto. Op weg naar huis, zonnetje in de auto, dakje open. Helaas hielp ook dat niet. Ik blijf dus bij mijn eerdere mening: dit album laat ik links liggen.

Ik bedoelde het niet zo kritisch als het misschien overkomt.

Wat ik bedoel is dat er meer artiesten zijn, die hun stijl veranderen, en daardoor veel kritiek krijgen.
Ik ervaar dat altijd heel anders. Voorbeeld: ik ben een groot fan van Prince. Als de man bijvoorbeeld een track opneemt waar veel House invloeden inzitten, dan zou dat normaal mijn ding echt niet zijn. Echter ben ik zo geinteresseerd in zijn stem en muziek, dat het dus toch interessant voor me wordt. Hetzelfde is nu eigenlijk aan de hand met dit album (en ook het 3e album) van de deze heren. Als je van de 1e 2 albums kan genieten, kan ik me niet voorstellen dat de stem van de zanger je toch niet mee trekt in dit album wat iets anders klinkt. Wil niet zeggen dat je 't goed moet vinden, maar zo slecht als velen het hier doen voorkomen, geloof ik gewoon bijna niet.

Sorry Lennon: ik zat er misschien wel te dicht op zojuist. Ik vind een 'change-of-style' helemaal niet verkeerd. Zo vond ik hun eerdere uitstapje naar electro-pop wel goed. Papillon is echt een wereld-nummer.

Maar de spanning van dat album hoor ik hier gewoon niet terug. Ik vind het allemaal wat te simpel: de nummers zelf, de productie en zo kan ik wel even doorgaan. Ik had echt heel erg naar dit album uit gekeken, maar ik kan er echt helemaal niets mee.

Ik vind al hun albums goed.
Bij de eerste zaten nog veel Joy Division invloeden, die waren bij hun tweede al stukken minder.
Je hoort een band die nog steeds voor de uitdaging gaat.
Ze hadden er ook net als Interpol voor kunnen kiezen om te stagneren en steeds vrijwel het zelfde album te maken.
Ook daarvoor zijn blijkbaar genoeg liefhebbers.

Dit album is gewoon goed georkestreerd sentiment - ik schreef bijna vals ervoor, maar da's niet nodig. Dit album bevat de nodige climaxen - de eerste track; na 4 minuten; de tweede na ca 1 minuut en ik kan nog wel even doorgaan. Dit album is vele malen de extasemis ide ook wordt gelezen in Marco Borsato's De meeste dromen zijn bedrog - voor mij toonbeeld van een melodramatische hyperbool: symboliek die wordt aangegeven met knipperende neonlichten, metershoge borden boven de weg: hierheen voor symboliek. Imo: overdaad schaadt.

Ik hou meer van het kleine gebaar, de opwaaiende zomerjurk ipv exposed frontal nudity. Dit album zwelgt in bombast en bovendien heb ik ook nog eens moeite met - ja hoor, daar is ie weer - de ozo trendy afgeknepen ballen-zang (contratenor-stem) van Tom Smith. We worden ondertussen doodgezongen door al die te strakbroekzingende mannen. Was een redelijke fan van The Weeknd, maar sinds die veel gedraaid wordt, sinds op het What's New in 2015 topic, ook veel afgeknepen koorknapen zingen, ben ik in toenemende mate contra de contra-tenor.

Vraag me te kiezen tussen deze en de laatste worp van New Order, is het voor mij de keuze between a rock and a hard land.

De eerste drie van Editors volstaan voor mij; daarmee hebben ze "geschiedenis geschreven" - dit is max. een bijlage en die sla ik meestal over (behalve als ze verklarende termen of bibliografie bevatten).

Ik ken Editors pas vanaf deze plaat, en had de naam wel horen vallen, maar was niet geinteresseerd of met andere dingen bezig (prog of AOR of iets anders...)

Maar ik wilde met mijn vriendin wel eens naar Editors, blijken ze in de Heineken Music Hall te spelen, 3 dagen achtereen. En ook nog eens uitverkocht. En dan zie ik ook nog eens dat ze op deze site op Nr. 1 staan.

Zo bekend bij iedereen, zo onbekend bij mij. Nu snap ik het sentiment van veel users makkelijker. De band is doorgebroken, en dat doet pijn. Zie ook de reactie bij Chvrches.

Dan ben ik wel benieuwd welke andere geweldige act ik moet volgen. Want Editors en Chvrches, daar moet ik niet wezen. Mag Saybia wel?

Nee, ouwe meuk en vergane glorie

De spijker op zijn kop. Ik had eerst ingezet op 3* en moet er toch een 0,5* aan toevoegen. Het is allemaal niet slecht (behalve The Law) en het album luistert lekker weg maar het raakt me nauwelijks.
No Harm is een uitermate spannende openingstrack maar duurt m.i. net een minuut te lang om deze spanning vast te houden. Ocean of Night doet me gewoon denken aan Coldplay, punt.
Forgiveness is een typisch Editors nummer en zou op ieder voorgaand album gepast hebben. Salvation heeft een bombast die mij in ieder geval wel aanspreekt. Daarna wordt het voor mij wat lastiger om echt te genieten. Het wordt me te poppy en te glad. All The Kings vind ik nog redelijk te pruimen en Marching Orders idem dito. The Law met Goswell vind ik echt ruk.
Waar Mjuman nog aankomt met New Order wil ik de mensen die een duistere synthplaat zoeken graag deze aanbevelen No One Can Ever Know

Schrikbarend slecht openingsnummer.. En net als het Nederlands elftal, komen ze daar niet meer overheen. Editors plaatst zich, sinds lange tijd, niet voor het EK!

hahaha, mooie vergelijking!!
Ik vind het juist de verademing en een absolute verbetering ten opzichte van hun vorige twee - in mijn ogen stuurloze - albums. Wat een fraaie sfeer hangt er over de plaat.
De nieuwe bondscoach heeft de boel aardig vlot weten te trekken bij Editors. Hopelijk kunnen we die metafoor doortrekken richting Oranje...

De 1e persing op vinyl is in goud kleur verkrijgbaar . Iets wat oranje in 2016 niet gaat halen in ieder geval.

Grandioos optreden - by the way - daar in dublin; bijna het hele nieuwe album gespeeld.

Vooralsnog kan ik deze opvolger van 'The Weight of Your Love' goed waarderen. Geen enkel nummer springt er echt bovenuit, maar de algemene sound die de Editors neerzetten staat me wel aan, en een zwakke worp zit er ook niet echt tussen.

Gelukkig had ik geen idee waar jullie het over hadden, maar ik zag het Jeugdjournaal en het EK gaat niet door?
Gossie, jammer voor de voetballiefhebbers maar ik maak een klein vreugdessprongetje.

Wat dat betreft is deze plaat inderdaad wel raak!

Sorry maar het EK gaat gewoon door, 2016 in Frankrijk.

Dan begrijp ik het verkeerd. Maar bij DWDD hebben ze ook allemaal droeve gezichten dat het niet doorgaat. Wat snap ik dan niet?

Het ek gaat wel door maar zonder Nederland.

Nog even de vergelijking doortrekken: was er bij deze plaat ook sprake van een nieuwe bondscoach (producer)? Ik vind hem namelijk zoveel frisser klinken dan de voorgangers....

Denk dat je vanaf morgen een borstrock moet gaan dragen, de vroege kou zorgt wellicht voor de frisheid. Hier klinkt het als een volgestampte HMH en daar is nix fris an.

hahaha, ik heb hem inderdaad vanmorgen op de fiets naar het werk geluisterd. Zal hem nog eens luisteren met de voetjes voor de open haard

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Editors - In Dream - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Dat de Britse band Editors zich vanaf haar debuut The Back Room nadrukkelijk heeft laten inspireren door de grote postpunk bands uit de late jaren 70 en vroege jaren 80 valt niet te ontkennen.

Waar de meeste soortgenoten van de Britten inmiddels een jaar of tien eindeloos dezelfde plaat blijven maken, durft Editors zich echter te ontwikkelen.

Het leverde tot dusver vier prima platen op, waarop afwisselend een fraai gereproduceerd postpunk geluid, grootse stadionrock en elektronische muziek was te horen.

Ook op plaat nummer 5 laat Editors weer horen dat het zich durft te ontwikkelen en graag nieuwe wegen inslaat. Het levert een plaat op die bij de fans van het eerste uur mogelijk niet direct in goede aarde zal vallen. Ik moest zelf overigens ook flink wennen aan het nieuwe Editors geluid.

Invloeden van Joy Division en Echo & The Bunnymen, die de vorige platen van Editors domineerden, zijn nog altijd aanwezig, maar de Britse band citeert dit keer ook nadrukkelijk uit de wat minder donkere en bij vlagen zelfs kitscherige 80s pop.

Het levert een geluid op dat anders klinkt dan we van Editors gewend zijn. Het is een minder groots en bij vlagen zelfs redelijk ingetogen geluid, wat vervolgens gecontrasteerd wordt door bijna aanstekelijke 80s pop. Bij oppervlakkige beluistering is In Dream een plaat die je makkelijk aan de kant schuift, maar wanneer je er wat dieper in duikt is het toch weer een Editors plaat vol mooie momenten.

De donkere stem van Tom Smith wordt hier en daar prachtig gecombineerd met de zoete vocalen van voormalig Slowdive zangeres Rachel Goswell, de instrumentatie zit vol prachtige accenten die kriskras door de geschiedenis van de popmuziek schieten, de orkestratie is af en toe heerlijk pompeus en Editors slaagt er boven alles ook dit keer in om songs te schrijven die iets met je doen.

De band doet dat dit keer net iets anders dan op de vorige platen, maar na enige gewenning ben ik ook deze keer weer om. Erwin Zijleman

O.k. het is in het begin even schrikken, maar het komt écht goed.
Een zeer sterk album, dat soms zelfs aan Ultravox en Depechte Mode doet denken.
Je moet maar durven, minder gitaar meer toetsen.
Knap staaltje van deze gasten.

Wat blijf jij dit geduldig uitleggen....

De stemming op en rond dit album is nog steeds aardig verdeeld.

Het is op z'n minst een polariserende plaat, dat kan ik wel met West eens zijn. Editors is in ieder geval een band die bij elk album een ander geluid laat horen. Niet altijd mijn ding, maar wel altijd interessant. Het is dat dit jaar Sufjan Stevens echt een meesterwerk heeft afgeleverd, ander had dit album meegedongen voor de no. 1 positie in mijn jaarlijstje.

Ik ben redelijk conservatief ingested als het om elektronische geluidjes gaat. Ik hou wel van keyboard geluiden en zo (mijn Pink Floyd liefde mag bij enkele users inmiddels wel bekend zijn...), maar elektronische drumbeats en vreemde bliepjes en dergelijke zijn minder aan mij besteed. Ik mijd het genre electronic dan ook.

Ik heb dit album toch vaker dan gemiddeld moeten beluisteren om te kunnen bepalen wat ik ervan vind. Enerzijds prettige melodieën, en vooral ook goed gezongen. Hij brengt veel meer variatie in zijn stem dan mijns inziens op zijn vorige albums. Behalve dat hij veel gebruik maakt van falset, heb ik ook het idee dat hij zijn middenstem beter kan vinden dan eerder. Het is niet alleen de lage borststem wat hij op vorige albums vooral deed naar mijn mening. Ik moet daarbij zeggen dat ik vooral hun tweede album draai, de rest niet of nauwelijks.

Opvallend vond dat ik bij sommige nummers de melodië bijna gelijk kon meeneuriën. Maar bij de opvolgende luisterbeurten konden die melodieën mij toch nog steeds prima bekoren. Hoewel de hoeveelheid elektronica die erin zit mij vaak in de weg staat, is dat bij dit album bijna niet het geval. Enkel bij de nummers Our Love en All the Kings is het wat tè naar mijn smaak.

Onderhuidse spanning kan ik ook voelen bij dit album. Niet enkel bij No Harm, maar regelmatig bemerk ik dit. Ik vind het enorm interessant hoe dit album zich bij mij presenteert. Het blijft mij boeien. Wellicht is er bij mij een smaakverbreding op komst.
In mijn beleving zijn Ocean at Night en Foregiveness nog het meest nummers zoals op hun eerste twee albums. Wat ik knap vind is dat Editors niet blijft hangen in hetzelfde. Ze evolueren hun stijl, zeg maar. Ik kan dat wel waarderen, omdat ik vind dat de kwaliteit van hu muziek blijft staan en ik simpelweg omdat ik dit beter trek dan ik vooraf had gedacht.

Dit alles wil niet zeggen dat ik stijl achterover ben gevallen. Ik vind het een boeiend album, maar het is niet zo dat ik dit dan ook een fenomenale plaat vind. Maar wel boeiend en ook mooi.
Voor nu 3,5 ster.

Edit: De rijke arrangementen zorgen voor een behoorlijke bombastische sound. Dat bevalt me wel. Het doet me in de verte ook een beetje denken aan X&Y van Coldplay, qua bombastiek dan. Dat is ook het enige album van Coldplay dat ik draai.

berichten verwijderd.