Editors - In Dream (2015)

Ik blijf het een matig album vinden, dat meer neigt naar stadionrock dan naar de nu wave waarmee Editors ooit hun reputatie vestigden op Lowlands en in de kleinere zalen.

Dat de Editors eerste week november 3 dagen achtereen in de HMH staan, zegt mij voldoende. The public gets what the public wants

Heb m'n stem ook verlaagd naar 2,5* - jammer wat ooit heel goed begon, vertoont nu na het derde album eenzelfde dalende lijn als Coldplay.

Hmh is geen stadion. Als het stadion rock was hadden ze de arena wel een keer gevuld ofzo.

Daar gaat je theorie

HMH heeft een capaciteit van 6000 personen - lijkt me meer dan aanwezig in menig eredivisiestadion en dan ook nog eens drie dagen achtereen. Maar ik geloof dat je het wel wilt gaan begrijpen ...

Ik vind het een zeer goed album zoals al hun vorige , de ene wat beter dan de andere ... maar ze draaien tenminste niet op " automatische piloot " zoals zoveel andere bands , het enigste waar ik echt niet tegen kan dat is hoe sommige mensen zijn van attitude , ze ontdekken een nieuwe band en vinden hen supersensationeel na een paarplaten worden ze door diezelfde " kenners " met de grond gelijk gemaakt omdat die " muzikale snobs " dringend op zoek zijn naar de nieuwste hype en geen respect tonen om op een eerlijke manier het doen en gaan artiesten beoordelen ... daar heb ik een hekel aan en dat is ook de reden waarom ik een tijd nie meer op mume zat , ook omdat ik een zware depressie heb gehad van bijna 4 jaar !!! nu ben ik terug en hopelijk kan ik de draad weer opnemen , ik heb wel nog altijd de muziek gevolgd maar dat was dan ook nog het enigste , laat me duidelijk zijn , dit is niet hun beste album maar mensen die hier 1 of anderhalve ster aangeven , daar heb ik weinig of niks aan ... dit gezegd zijnde tot later eens ...

Wegdromend album. Net als het vorige album heerlijke, donkere muziek met hier en daar een uitschieter

4 jaar depressie, beaster1256? Dat is een behoorlijke tijd. Hoop dat je helemaal genezen bent. Hoe dan ook, welkom terug!

Goedemorgen beaster1256: wat een lange depressie. Nog veel sterkte met de laatste loodjes en erger je vooral niet teveel. Geniet van de mooie muziek zou ik zeggen, nu het weer goed kan.

Dat je een band na enkele albums minder boeiend gaat vinden kan best gebeuren inderdaad door de nieuwe wegen die of door luisteraar of band worden ingeslagen. Maar een band de rug toekeren omdat ze 3 x een HMH vullen én dus niet vanwege de nieuwe muziek, dan ben je een gekkert mjuman.

Persoonlijk ben ik vooral liefhebber van The back room en In this light. Hun vorige album was totaal niet mijn ding maar op deze verrassen ze mij wel diverse keren. Een nette 3.5

Ik deel je gevoel een beetje. Ik had het er met mn vriendin over, hoe dat inderdaad zo lijkt.
Op het moment dat een band de Heineken Music Hall uitverkoopt, is het commercieel en kut.

Ik denk altijd maar: sommige mensen gunnen hun favoriete bands geen succes...

Welkom terug!

Dank je wel .............. Ozric ...

Het blijt uiterst merkwaardig dat mensen zonder echt begrip van de inhoud van een bericht, zich vervolgens in uiterst suggestieve vaagpraat allerlei vooroordelen aanmatigen en vervolgens conclusies trekken die nergens opslaan, zowel beneden als boven de staatsgrens.

Ik vind dit een matige album, vanwege: de overdaad aan bombast, het hippige gebruik van de kopstem, het geringe innovatieve/creatieve gehalte. Voor mij had dit album afkomstig kunnen zijn van menig andere band (met Smith als inhuurvocalist); het heeft geen eigen karakter. Het gaat ahw op in menig gelijkklinkend alternatief (Coldplay was al genoemd, niet door mij overigens). Iets wat te weinig eigen smoel heeft en bijgaand door een breed publiek (niet te afwijkend graag) wordt gewaardeerd: daarom verwees ik naar 3* HMH in november.

Graag niet meer smispelen en zeuren.

Ik uitte enkel een gevoel, dat ik heb.

Gebaseerd op de vaakte dat ik lees dat een band in verval raakt, wanneer ze bekender worden.
Je hoeft het niet persoonlijk aan te trekken. Nergens voor nodig.

Je mening over deze plaat is duidelijk. Niet de mijne, maar ik snap je punten van kritiek.
Toevalligerwijs zijn de door jouw aangestipte minpunten, waarschijnlijk pluspunten voor mij.
Al moet ik zeggen, dat ik deze even hoog heb zitten als het debuut. De andere plaat ken ik (nog) niet.

Even terug naar het album:
Heb in een groep een test gedaan:
Eerst ongemerkt de hoogtepunten van the Weight ofyour Love en daarna In Dream integraal.
De reacties op het nieuwe album waren veel beter. Die wilde ze op de repeat.
Voor wat het waard is....

berichten verwijderd, de onderonsjes graag via privéberichten.

Erg zwakke en gezichtsloze plaat. Op het eerste gehoor verrassend want ze slaan een andere weg in. Weg zijn de gitaren en die drive die de nummers altijd zo'n aparte swing gaf. Er voor in de plaats kwam de suggestie van sfeer en intimiteit. Maar zelfs na een keer of 10 luisteren kan ik weinig persoonlijks of karakteristieks in de nummers ontdekken. Achter die façade van grootse verstildheid hangt een groot vacuüm. Het is geen beklemmende stilte maar een echte leegte. De nummers zijn een, excusez le mot, nepdecor waarin de zanger iets met ons wil delen maar de juiste woorden en geluiden maar niet lijkt te vinden. Het geheel klinkt daardoor als een cliché van geposeerde smart. Jammer, want de band had altijd wel iets. Dat lijkt nu compleet verdwenen terwijl ze met dit album juist een poging deden dat speciale te benadrukken. Alsof ze er in doken en er dwars doorheen vielen.

Wow, mooi gezegd! (en dat is niet cynisch bedoeld)

Al twee dagen geen reacties meer


Je typerigen doen me denken aan het essay "Paradox over de toneelspeler" (1780) van Denis Diderot, een humorvol filosoof wars van cliché 's en pathetiek. De paradox kan bondig worden omschreven: 'De acteur staat heftig vorm te geven aan verbeelding en emotie maar is ondertussen omgeven door pure nep. Neem de armzalige veertiger die Romeo moet spelen. Hij beklimt voorzichtig - anders scheurt het bordkarton - het balkon en spreekt een vol kwartier gepassioneerd tegen een overrijpe actreutel, die een jonge deerne moet voorstellen en bovendien uit haar mond stinkt. Na een gewaande toneelnacht met de diva, wordt de veertiger namelijk geacht lyrisch te spreken over het gezang van de leeuwerik, dat vanuit zijn ooghoeken waarneembaar, in de coulissen wordt voortgebracht door een toneelknecht'. Maar dit terzijde.

Dit album heb ik welgeteld één keer, uit pure nieuwsgierigheid vanwege plaats 1(?) op de rotatielijst, op mijn gemak beluisterd. Het smaakt niet naar meer. Ik werd muzikaal niet verrast noch emotioneel geraakt. En een groeier lijkt het me ook niet. Dus laat maar waaien. Geen rating.

Wat een creatieve armoede is The dream. The Back Room net nog even gedraaid, wat een klasseplaat vergeleken met deze één ster verzameling niemendalletjes. De heren zijn duidelijk eendagsvliegen gebleken en dat vind ik jammer! Hun concert in de HMH van een aantal jaren geleden vond ik trouwens in één woord fantastisch!

Je hebt het goed recht om dit een slecht album te vinden, maar dit is gewoonweg feitelijk onjuist. De band heeft meerdere albums die goed gewaardeerd worden, meerdere hits(Racing Rats, An End Has a Start en Papillion waren in ieder geval meermaals op de radio te horen) gescoord etc. Eendagsvliegen they aint.

Edit: Uiteraard is het weer een ander verhaal als je enkel vindt dat ze hun debuut nooit overtroffen hebben. Voor dit album zou ik geneigd zijn het met je eens te zijn. Ik vind dit album persoonlijk nog beter dan het debuut en An End Has a Start.

Eendagsvliegen niet maar het aantal stemmers op hun albums daalt hier op MuMe wel aanzienlijk met de jaren. For what it's worth....

Dan nog zijn het vele honderden stemmen per album. En nu alweer een hele tijd op 1 in de rotatielijst. De band is zo populair als wat, kom op nou.

Eéndagsvlieg, weinig stemmen op Musicmeter.

Kom op jongens, wat een suggestiviteiten, allemaal weer.
De band verkoopt drie avonden achter elkaar de Heineken Music Hall uit. Dus aan populariteit geen gebrek. Ook kan de band het prima af zonder die tientallen Musicmeter-users. Ze zullen geen traan laten om het handjevol users hier, die de plaat niets vind.

Ik vind het persoonlijk een sterke plaat, ook in vergelijking met eerder materiaal.
Over dat ééndagsvlieg-verhaal; de term wordt verkeerd gebruikt. En overigens a-ha scheen in de States als one-hit wonder gezien te worden. Terwijl ze in de top 20 best verkopende artiesten aller tijden staan.

Maar goed, ieder gebruikt zijn termen zoals hij//zij het goed schikt.
Het overtreffen van een debuutplaat schijnt een euvel te zijn. Ik maak me er amper druk om, want dan ik net zo goed enkel debuutplaten kopen en de rest laten liggen. Dat is ook een beetje zonde.

Ik ga mijn oren maar weer eens lekker verwennen, met deze heerlijke plaat.

dat geleuter over oude nummers als munich etc. Wat geweest is, is geweest. das bloody 10 jaar geleden ! vergelijk 'love love me do' en 'strawberry fields' ook maar eens

Tja.. als je een een hele mooie vrouw hebt gedate en die relatie gaat voorbij en er komt weer een nieuwe. ..ga je ook niet blijven vergelijken neem ik aan?

Gewoon genieten van t moment. En als t niks is lekker links laten liggen, maar stop met klagen

Hear, hear.... Zo mag ik het horen.

Een plaat niet leuk vinden is natuurlijk helemaal mogelijk en daar is veel ruimte voor.
Maar continu een plaat afkraken omdat het niet is zoals een andere plaat vind ik vervelend worden.

Er zitten nogal wat linguïstische bollebozen op deze site merk ik. Wordt hier elk woordje gewogen op zijn betekenis of gaat het over de inhoud: de muziek? Het feit dat een band populair is, wil dat ook zeggen dat ie goed is? Een flinterdun argument.

Kereltje, je zit op een discussiesite. Je kunt verwachten dat mensen met je *shock* in discussie gaan als ze het niet eens zijn met jouw argumentatie. Wat je zei: "eendagsvlieg" klopte simpelweg niet. Een kritisch betoog zoals die van John Self wordt wel degelijk gewaardeerd.

Heb je het nu tegen mij?

Ik voerde het argument slechts aan om de moniker ''ééndagsvlieg" van de tafel te vegen.
Dat een populariteit en artistieke waarde niet inherent zijn aan elkaar, heb ik nooit beheerd.

Volledig eens, Ozric. Lezen is ook een vak...