Editors - In Dream (2015)

Afgezien van de liedjes op nummer 7 en 9, is dit een heel aardig album geworden. "In Dream" zal echter geen potten gaan breken, want daarvoor zingt meneer Smith soms net iets te hoog met zijn over het algemeen mooie donkere stem en deze falsetstem heeft bij mij hetzelfde effect als nagels over een ouderwets schoolbord.

Ieuuuuw...

Mijn toppers zijn: Ocean of Night, Forgiveness en Salvation. Vooral het laatst genoemde nummer is erg mooi.

Editors komt met een plaat die deels terug grijpt op het wat zwaardere en donkerder geluid uit hun begintijd, met daarnaast wat lichtere stukken en een synthesizer en/of een piano die een mooie rol speelt. Een soort Editors mengelmoes is dit In Dream geworden.

No Harm was al een tijd bekend. Wat is dit toch een mooi gedragen nummer, met een opvallende synth en sterke zang van Tom. In het verlengde hiervan maar dan met piano i.p.v. synth ligt het ook al zo mooie Ocean of Night. Forgiveness heeft een zware bas en lekker ritme. Strijkers horen we op Salvation, samen weer met een piano. De mooie gedragen coupletten worden afgewisseld met een wat (te) pompeus refrein. Life Is A Fear is een heerlijk uptempo nummer met een lekkere beat en melodie. Hier hoor je een 80's sound in terug.

Dat hoor je ook wel in The Law, een prachtig donker duet met zangeres Rachel Goswell, zeg maar in de rol die Kate Bush ooit had. De 80's beat keert terug in Our Love, een erg lekker donker uptempo nummer, ja inderdaad: geschikt voor de dansvloer. Een opvallende synth leidt ons wat springerig door All The Kings, een hele aardige popsong. At All Cost is juist langzaam en triest: een fraai nummer.

Marching Orders was ook al eerder te horen en daar moest ik even aan wennen. Inmiddels vind ik het een juweel van een nummer. Het is een erg mooie afsluiter van een afwisselend album met toch die typische Editors sound, vol met goede tot geweldige songs. Een deel klinkt wat populairder en meer in het verlengde van de vorige plaat, een deel sluit meer aan bij het donkerder somberder werk van vroeger. Ik vind het een mooie geslaagde combinatie.

Voor het vijfde album In Dream trok het vijftal van Editors zich terug uit het stadse leven om in de Schotse Hooglanden nieuwe nummers te schrijven. De rustige setting bleek uiteindelijk zo inspirerend dat ze de nummers er ook opnamen. Op het album zoeken de mannen, onder leiding van Tom Smith, meer naar de experimentele elektronische kant van het bandgeluid en het album kan dan ook worden gezien als de opvolger van In This Light and on This Evening.

De droom begint met het sferische muzieklandschap dat zich op No Harm ontvouwd. De drummachine draaft je op het rustige ritme in slaap. Tom zoekt zijn weg in zijn afwisselende vocale bereik. De synths worden halverwege bijgestaan door de jaren tachtig klanken van de gitaren. In de opkomende keyboardgeluiden wordt het kwaad weggedreven en de leugens uit een andere wereld versterkt. Met Ocean of Night vindt het pianospel zijn weg terug in de donkere klanken. Slowdive’s zangeres Rachel Goswell zorgt voor de vocale ondersteuning in het refrein. De nachtelijke sferen worden versterkt door het percussiegebruik van Ed en de synths en keyboards van Elliott en Russell. De exotische aandrang zorgt voor de warmte die de zon bij opkomst uitdraagt. Op Forgiveness zet de elektronische klankenregen zich voort op de gitaarklanken van Joy Division. De synthpop vindt zijn weg naar de hoogtijdagen, maar kent een krachtiger geluid van de drums en gitaren.

Wake up walk on, you are alone
The world you´re in is too heavy
But soak your skin in love and sin
Before the light comes fading

Salvation opent met de orkestrale klanken die een weg zoeken naar de verlossing. De rust in de stem van Tom blijft behouden, totdat hij het leed niet meer kan verdragen. De bombast van drums, piano en beats komen samen wanneer de vrijheid in de muziek van de strijkers wordt gevonden. Met Life Is a Fear gaat de band terug naar het tijdperk van de synths. Papillon is nooit ver weg in de droomwereld die steeds meer van het gewone leven afdrijft. De angst om te falen in het leven brengt de rust van de droom teweeg. Je belandt zachtjes op de grond wanneer de vlucht van gedachten wegebt. Op The Law zorgen de drumcomputer en de synths voor de opkomst van het elektronische tijdperk. Rachel Goswell zorgt met haar zang voor de terugkeer van de shoegaze. De wet van je bestaan wordt door jezelf gevormd en krijgt de kans om zichzelf zijn kleur te geven. De keyboards en gitaren houden het ritme in bedwang en zorgen voor de positiviteit in je leven.

I’m wide and I’m ten feet tall
Tell me my failings, take my call
Sinking my teeth into someone new
Be my angel, just look at you

Met Our Love worden sterke herinneringen aan Bronski Beat’s Smalltown Boy opgeroepen. Het nummer maakt zich gedurende het refrein los van de jaren tachtig en voert zich in diepere extase. De hoge zang van Tom zoekt de weg in de falsetto. Het krachtige gitaarwerk is totaal verdwenen en het elektronische tijdperk heeft de macht in handen genomen. De pakkende beat van All the Kings laat het nummer diep je gedachtestroom in dalen. In de donkere kant van de droom bevindt zich de eenzaamheid van een verbroken liefde. De samenkomst van klanken vormt zich op de hartslag en laat je in alle ontroering achter. Ian Curtis doemt op wanneer Smith zich vastbijt in At All Costs. De synths vormen een ondergrond van stilte die zich over het nummer heen drukt. Zijn roep naar de verlossing uit de droomwereld doet de sfeerlandschappen opnieuw tentoonspreiden. Het slotnummer en tevens langste nummer van het album Marching Orders laat je uit de droom ontwaken. De song voert je vanuit het donker naar het licht, waarin de mens zoekt naar een weg om altijd maar meer te krijgen dan de wereld aankan. De band ontwaakt ook uit de elektronische wereld en laat het piano- en drumspel toe in de rockende muziek. De beats snellen zich nog één keer vastberaden door de klanken heen om je samen met de synths weer de droomwereld in te voeren.

I used to write down my dreams
Now they’re gone when my eyes open on you
Well even though you’ve fucked up
There’s still the makings of a dreamer in you

Editors zoekt op In Dream een weg door de synthpop van de jaren tachtig en voegen daar de invloeden vanuit de elektronische muziek aan toe. De dromerige sfeerbeelden die de band wilt scheppen worden hierbij niet in elk nummer met evenveel overtuiging gebracht. Waar de muzikaliteit soms effectief toewerkt naar de momenten van ontlading, blijven andere nummers teveel aan de oppervlakte van de muziek uit het verleden. Toch weet de band in zijn meer verfijnde klanken en met de toevoeging van Rachel Goswell zich staande te houden binnen hun muzikale ontwikkeling.

3,5*

Afkomstig van Platendraaier.

De critici en Editors zullen wel nooit vrienden worden:

Album 1: geweldig fantastisch! (Maar écht een debuutalbum met wel heel veel Joy Division/Interpol invloeden)
Album 2: het debuut was beter (Maar veel betere nummers én breder publiek)
Album 3: Wat is dit?! (Maar gelukkig niet copy-paste én grootste hit: Papillion))
Album 4: Wat is dit 2.0?! U2-aspiraties? (Maar commerciëel uiterst succesvol album en dito-tour)
Album 5: Modern Talking?! 80's pastiche! (Maar gewoon een erg goed album...)

Editors is zo'n band dat albums maakt naar gelang hun gemoedstoestand. En doen dat erg goed. De échte luisters zetten dát Editors-album op waar ze nu zin in hebben. Soms is dat het debuut en andere keer The Weight of Our Love.

Niet teveel gaan vergelijken, dan vergal je alleen maar je luisterplezier in het nieuwe album.

En morgen naar het Paard van Troje!

In Dream is beslagen ruiten muziek.
De condens maakt het lastig om naar buiten te kijken.
Vingers vormen zich een weg door het vochtig en kil aanvoelend glas.
Tekenen twee woorden.
De pijn en het verdriet zit van binnen, en vervaagd in een paar secondes.
No Harm.
In Dream sluit meer aan bij In This Light and on This Evening.
Ocean of Night is positivisme, bijna Simple Minds achtig.
Forgiveness is alsof Bryan Ferry al zijn bedrogen geliefdes troostend toe zingt.
The Law wordt ondersteund met percussie welke we vooral van Depeche Mode kennen.
Rachel Goswell in de rol van Vrouwe Justitia.
Editors in de biechtstoel bij Our Love.
Vanwege het geflirt met de boys van Bronski Beat.
At All Cost heeft het serene kerkelijke van Sigur Rós, waarbij Tom gelukkig niet zo ver de hoogte in gaat als Jonsi.
In Dream klinkt bijna sacraal.
Ondanks de trieste ondertoon is dit voor mij hun meest toegankelijke album geworden.

Ik ken de band vanaf de 1e cd, die ik destijds erg goed vond. Echter vind ik nu In this light and on this evening hun beste plaat, en luister de 1e 2 albums eigenlijk niet meer. Blijkbaar vind ik hun elektronische uitstapjes veel interessanter, dan de wat meer gitaar georienteerde. Natuurlijk zijn die niet slecht, maar dit ligt me wat meer. verveelt minder snel voor me. Toen ik dus vernam dat er weer een elektronische plaat aan zat te komen, klonk dat veelbelovend. En gelukkig stelt de plaat me niet teleur.

Ik heb de vinyl versie (1e uitgave is in "goud" vinyl) en deze is erg mooi vorm gegeven. Mooie gatefold hoes, leuk gekleurd vinyl en 6 zwart wit foto's (art pics) van de bandleden, en een download card. Zo hoort het.

No Harm (5:06)
De opener is lekker mysterieus, en de 1e sound bevalt me meteen. Ik weet wat ik verwacht, en wat ik nu hoor is precies dat. Wat mooi dat Tom Smith meteen laat horen waar hij toe in staat is. Lage en hoog, het wordt allemaal gebruikt in dit nummer. Dromerig, zweverig zou ik het willen omschrijven. De opener zet de toon! Mooi!

Ocean of Night (5:05)
Het intro doet me denken aan een Elton John song. Er volgt een semi up tempo beat die mijn wenkbrauwen wat doet fronzen. Meteen gaan mijn gedachten naar Coldplay's sky full of stars. Gelukkig klinkt dit nummer na het refrein minder goedkoop, want er komt een heel lekkere bas in. Het nummer is aardig, maar doet me minder. Lijkt gemaakt om als single uit gebracht te worden, want het klinkt vrij toegankelijk.

Forgiveness (3:44)
Dit nummer neigt wat meer naar de Editors zoals velen ze graag horen. Mooie zware drum. Nummer neigt tot lekker meezingen. Zal live waarschijnlijk ook wel goed werken.

Salvation (5:02)
Mooi begleid door violen (of zijn het synths?) horen we weer een sfeervol nummer wat lekker zweeft. Maar dan wordt je wakker gemaakt in het refrein! SALVATION! Wow... wat mooi zeg! Een van mijn favoriete nummer op het album!

Life Is a Fear (4:24)
Een goedkoop drum beatje opent het laatste nummer van kant a. De piano doet denken aan de oude U2 songs. In het refrein horen we een bel. Dit nummer is het meest 80's georienteerd van het hele album. En dat mag, want het klinkt lekker!

The Law (4:51)
Rachel Goswell ken ik niet, maar ze is een mooie toevoeging op dit nummer. Het is lekker traag, en lijkt vast te zitten in een slechte droom waar je wel harder wil, maar niet harder kan... Mooie sfeer in de song.

Our Love (5:18)
Verassend dit. Gezongen met de kopstem, en hij komt er mee weg, want het klinkt gewoon heel erg ok! De sound van de beat doet me wat denken aan Donna Summer. Een populaire sound in het disco tijdperk. Het zweverige synth geluid wat er bij het refrein bijkomt maakt het echt een heel erg mooi nummer

All the Kings (4:53)
Aanstekelijke beat en melodielijn vanaf het begin. Ik vind de zang hierbij ook erg mooi. In het frein is goed te horen dat de zanger meer in zijn mars heeft dan de mooie lage stem. De stem is wel het geheime wapen van deze band. Leuk nummer, wat

At All Cost (4:54)
Het mooie piano intro, en daaropvolgende rustige intro klinkt mooi.. en daar is ie weer, de mooie zang. Mooi hoe het elektrische gitaartje meetikt als ritme in dit nummer. Mooi ingetogen nummer...

Marching Orders (7:45)
De afsluiter is ook de moeite waard. Wordt mooi rustig op gebouwd, en als alle instrumenten dan bij elkaar komen moet ie lekker hard! Wederom vind ik de zang erg mooi, en dat geeft zoveel meer aan het totaal plaatje mee!. Mooi bombastische afsluiter van dit erg mooie album...

Conclusie is dat ik toch echt meer van de synth Editors houdt. De andere albums liggen stof te happen, waar deze en "in this light" nog regelmatig een draaibeurt krijgen.
Ik vind dit minstens net zo goed als "in this light" (het is iets vrolijker, dat wel) en daarom begin ik gewoon met 4 volle sterren!

Dan was jij het dus die voor me stond in het Paard en de beleving van sommige nummers en gitaargeluid opving en verorberde voordat ik het kon ontvangen .
Ook ik stond links vooraan en ik verwacht niet dat mensen die moeite voor een kaartje doen en dus Editors fan zijn bij een concert negatief gaan reageren op nieuwe nummers....
De cd was twee weken geleden al illegaal te downloaden vandaar dat sommige aanwezigen (ook ik) de nummers al kenden en dus konden luisteren hoe ze live zouden klinken te opzichte van de cd.
En dan vielen mij "Ocean of Night" en "Life is a Fear" flink tegen, de overige nummers waren live goed.
In november in de HMH een nieuwe stem ronde.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Editors - In Dream - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Dat de Britse band Editors zich vanaf haar debuut The Back Room nadrukkelijk heeft laten inspireren door de grote postpunk bands uit de late jaren 70 en vroege jaren 80 valt niet te ontkennen.

Waar de meeste soortgenoten van de Britten inmiddels een jaar of tien eindeloos dezelfde plaat blijven maken, durft Editors zich echter te ontwikkelen.

Het leverde tot dusver vier prima platen op, waarop afwisselend een fraai gereproduceerd postpunk geluid, grootse stadionrock en elektronische muziek was te horen.

Ook op plaat nummer 5 laat Editors weer horen dat het zich durft te ontwikkelen en graag nieuwe wegen inslaat. Het levert een plaat op die bij de fans van het eerste uur mogelijk niet direct in goede aarde zal vallen. Ik moest zelf overigens ook flink wennen aan het nieuwe Editors geluid.

Invloeden van Joy Division en Echo & The Bunnymen, die de vorige platen van Editors domineerden, zijn nog altijd aanwezig, maar de Britse band citeert dit keer ook nadrukkelijk uit de wat minder donkere en bij vlagen zelfs kitscherige 80s pop.

Het levert een geluid op dat anders klinkt dan we van Editors gewend zijn. Het is een minder groots en bij vlagen zelfs redelijk ingetogen geluid, wat vervolgens gecontrasteerd wordt door bijna aanstekelijke 80s pop. Bij oppervlakkige beluistering is In Dream een plaat die je makkelijk aan de kant schuift, maar wanneer je er wat dieper in duikt is het toch weer een Editors plaat vol mooie momenten.

De donkere stem van Tom Smith wordt hier en daar prachtig gecombineerd met de zoete vocalen van voormalig Slowdive zangeres Rachel Goswell, de instrumentatie zit vol prachtige accenten die kriskras door de geschiedenis van de popmuziek schieten, de orkestratie is af en toe heerlijk pompeus en Editors slaagt er boven alles ook dit keer in om songs te schrijven die iets met je doen.

De band doet dat dit keer net iets anders dan op de vorige platen, maar na enige gewenning ben ik ook deze keer weer om. Erwin Zijleman

The Editors werden voor mij boeiend toen hun derde plaat In This Light and on This Evening uitkwam. Het duurde even voordat die plaat voor mij volledig op zijn plaats viel maar achteraf gezien vond ik dit verreweg hun beste werk. Na de toch wat teleurstellende voorganger The Weight of Your Love was ik blij om te lezen dat deze plaat weer wat donkerder zou zijn en meer in de richting van mijn favoriet zou gaan. Het horen van No Harm was voor mij zelfs genoeg reden om de plaat aan te schaffen. Het is donker, sfeervol en deed me zelf denken aan Fever Ray.

Alles wat er na dit nummer komt vind ik echter een stuk minder Salvation kan me nog bekoren en klinkt zelfs goed maar zodra de zanger zijn mooie diepe stem inwisselt voor een soort van Bronksi Beat geluid dan wordt het toch moeilijk te behappen. Vooral Our Love vind ik denk ik wel het slechtste wat The Editors ooit hebben opgenomen. Overigens moet ik daar hetzelfde album nog op terugkomen aangezien ik zo snugger was om ook nog de dubbel versie te kopen. Want eerlijk is eerlijk wat die extra tracks betreft die zijn oprecht nog slechter.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik dit toch wel een enorme teleurstelling vind. Normaal gesproken wordt een plaat van The Editors alleen maar beter met elke draaibeurt maar deze gaat er alleen maar op achteruit. Het is overgeproduceerde kitsch zonder bezieling. Ik mis goede songs, gitaren en een zanger met een consequent diep stemgeluid.

Het zal wel een kwestie van smaak zijn maar ik hoor toch liever een mooi diep geluid dan dat Bronski Beat gepiep maar ieder zijn smaak natuurlijk. Voorlopig ben ik in ieder geval klaar met deze band.

Prachtig album, en inderdaad het eerste en laatste nummer zijn de hoogtepunten, zonder afbreuk te doen van de overige nummers trouwens. Draai hem elke dag wel.
"No Harm" moet gewoon op de radio worden gedraaid, maar dat zal wel te 'progressief' zijn.

Na enkele sterke albums die qua niveau niet veel voor elkaar onder deden zakt In Dream wat mij betreft toch wel door de ondergrens.Oorzaken,allereerst was ik al nooit zo'n liefhebber van de wat theatrale zang van Tom Smith maar nu hij op hun nieuwste ook nog regelmatig de hoogte in gaat haak ik helemaal af.
Verder bevalt me de rustige,elektronische sound niet zo,vooral niet in combinatie met 'die' stem ligt er de Pathos en weltschmerz wel heel dik bovenop.Met de productie is verder weinig mis maar ik had toch graag wat meer gitaren in het groepsgeluid gehoord.
Wat de songs aangaat verdienen alleen Forgiveness en All the kings het predicaat goed.Marching orders en Life is fear zijn nog wel aardig maar de rest van de nummers is onder de maat,zeker vergeleken met de standaard die the Editors in het verleden hanteerde.
Sommige zullen de koerswijziging van de band kunnen waarderen bij mij levert ie voornamelijk teleurstelling en ergenis op.
Matig album.

Aan de eerste vier platen van de Editors heb ik in totaal 19 sterren uitgedeeld, dus het is een beetje merkwaardig dat ik er zo lang mee heb gewacht om déze te beluisteren – misschien had ik onbewust toch angst dat hij zou tegenvallen na het geweldige The weight of your love. De berichten die ik hierover kreeg waren ook niet gunstig, zeker gezien het feit dat ik de laatste jaren steeds meer een hekel heb gekregen aan dat typische eerste-helft-jaren-tachtig-geluid vol synthesizers, overstuurde drums, lelijk klinkende gitaren en holle produktie (plus alle associaties met overdadige kleren, haren en videoclips die natuurlijk niets over de muziek zeggen maar bij mij wel een onaangename bijwerking geven).
        Maar hoewel deze plaat gedrenkt is in een eighties-vibe (ik hoor afwisselend New Order, Ultravox, Eurythmics, Tangerine Dream, Soft Cell, DAF, Lipps Inc., Bronski Beat en U2, maar gelukkig ook Echo & the Bunnymen, mijn helden uit 1980-1983 en voor mijn gevoel de grote inspiratoren van de eerdere gitaarplaten van de Editors) kan ik van In dream toch geen genoeg krijgen. De "kale" composities zijn redelijk eenvoudig, en wie niet van de theatrale zang van Tom Smith houdt kan op deze plaat meer dan ooit z'n lol op (en dan heb ik het nog niet eens gehad over Smiths kopstem), maar de arrangementen vol warme en gevarieerde keyboards, de incidentele maar zeer effectieve gitaarpartijen en de sterke melodieën maken hier toch een uitstekend album van, min of meer in de lijn van In this light and on this evening maar warmer en rijker. Zelfs het minste nummer van de plaat, The law (waarvan een paar loopjes mij steeds doen denken aan Let's go to bed van de Cure) heeft nog een fraai outro dat het nummer op het nippertje redt.
        Tien jaar, vijf albums, de Editors hebben mij nog steeds niet teleurgesteld. Na de eerste twee gitaarplaten hebben ze steeds stappen schuin vooruit gezet, en elke plaat daarna was anders dan z'n voorganger maar kwalitatief opnieuw van hoog niveau. Leuk dat hun eerste twee albums in de MusicMeter-top-250 staan (momenteel op de plaatsen 214 en 100), maar ook hun hier minder gewaardeerde platen daarná scoren bij mij bijzonder hoog.

Heerlijk album dit. In tegenstelling tot The Weight vind ik hier alle nummers wel iets hebben. De enige zwakke broeder in mijn ogen is At All Cost. Vanaf luisterbeurt 1 was ik geinvesteerd. Hoogtepunten zijn Ocean of Night, Salvation, The Law, All The Kings en Marching Orders.

Ik was heel erg bang dat The Weight een vrije val in mijn liefde voor Editors ging veroorzaken ,maar dankzij dit album weer geheel enthousiast omtrent de band. Heb zelf ook meer met de baritonstem van Tom dan zijn falset. Het is toch geen Thom Yorke of Matt Bellamy. Verder zeer blij met dit album, draai hem nog geregeld. Lekker man!