Editors - In Dream (2015)

Brilliante nieuwe plaat.

Ik vind deze niet zo slecht, ik ben in tegenstelling tot velen geen fan van The Editors? Ik vind het nogal slaapverwekkende gitaarmuziek met een zanger die graag Curtis was geweest. Er staat hier en daar wel een heel goed nummer op maar het merendeel is vulling. Ik juich het toe als groepen eens iets anders doen en daarvoor krijgen ze al 1* van mij. Nu begint deze plaat geweldig met No Harm, het overschakelen tussen zijn warme stem en dat hoge, die electronica . Ik werd opeens geinteresseerd en vroeg mij af of dit de Kid A van Editors zou worden.

driewerf helaas, telkens als ze de weg opgaan van NoHarm, The Law, At all cost, Marching Orders wordt ik wakker. Maar op sommige andere wordt het helaas Editors meet Coldplay en daar had ik nu echt geen zin in.

Dus 1* voor het vernieuwende, -1* voor het niet genoeg vernieuwende, 3.5 voor de nummers die ik goed vind en vooral de casting van Rachel Goswell, hoe mooi dat haar stem samengaat met die van Tom Smith.

Ik hoop dus eigenlijk dat er een maxi-lp uitkomt van No Harm/The Law
Moest dit een mini-ep

Dit is echt het minst duister klinkend "duister" album wat ik in tijden heb gehoord.

Uh.... volgens mij heb jij onder een steen geleefd. Editors is altijd al populair geweest. Van Back Room tot In Dream

ik begrijp niet wat aan deze plaat nu zo moeilijk, duister of zelfs atmosferisch is. ik hoor wel een hoop ongeïnspireerde songs waarin men krampachtig iets als een goed refrein of een interessante hook probeert te vermijden, getoonzet op een bedje van synths uit den aldi.

en waarom een grote madam als rachel goswell nu net aan deze ongeïnspireerde drab haar medewerking heeft verleend is mij een raadsel.

soites: 0,5 sterretjes voor de muziek en 0,5 sterretjes voor de moeite om beter te doen dan de vorige plaat maken opgeteld 1 mooi heel sterretje...

Naar mijn mening zijn ze het na hun derde album helemaal verloren. The Weight of Love vind ik een vreselijk geforceerd klinkend album onder het mom van we wilden een echte gitaarplaat uitbrengen. Wat waren de eerste 2 albums dan? Op Sugar na zijn de meeste liedjes ook gewoon matig tot slecht. Deed me niks. Die stap hebben ze voortgezet op hun nieuwe album, maar dan zonder gitaar en veel elektronica. Doet mij allemaal een beetje aan de band Hurts denken.

owja en dat falsetto stemgeluid wat hij steeds opzet. Waarom nou toch? Maar goed ergens snap ik ook wel weer dat ze er nieuwe zieltjes mee hebben gewonnen want het klinkt in mijn oren allemaal nog radiovriendelijker dan ze al waren.

Ow ja en de teksten. We dance to the beat of our broken hearts. Juist ja.

Toch nog iets positiefs om mee te eindigen. Ja... Marching Orders is een fantastisch nummer.

Natuurlijk geef ik Editors nog een kans. Een album als The Weight of Your Love kan een eenmalige slipper zijn, dus ik ging met een open mind richting In Dream, maar dat viel weer ongekend vies tegen. Het is lang geleden dat ik naar een album luisteren zo'n saaie gelegenheid vond, ik heb me er zuchtend doorheen geworsteld. De elektronische aanpak is weer terug, iets dat ik op In This Light and on This Evening meer dan geslaagd vond. Dat was een dreigende, sfeervolle en voortstuwende plaat die genoeg dynamiek bood aan de luisteraar.

Aan In Dream zit werkelijk waar geen geur of smaak. Ongelofelijk klinisch, hopeloos kabbelend zonder spanning. Het helpt ook niet mee dat Tom Smith zijn tenenkrommende falsetto best veel gebruikt op deze plaat. Heel de vibe had ontzettend melancholisch en troosteloos (denk aan Distance van The Back Room) kunnen zijn vol met diepte, nu heeft Editors één tint grijs gebruikt. In Dream, vaarwel en tot nooit meer ziens. Geen 1 ster, omdat dat voor absolute gedrochten is. Dat is In Dream niet, het is gewoon ongelofelijk saai om naar te luisteren.

In Dream is beslagen ruiten muziek.
De condens maakt het lastig om naar buiten te kijken.
Vingers vormen zich een weg door het vochtig en kil aanvoelend glas.
Tekenen twee woorden.
De pijn en het verdriet zit van binnen, en vervaagd in een paar secondes.
No Harm.
In Dream sluit meer aan bij In This Light and on This Evening.
Ocean of Night is positivisme, bijna Simple Minds achtig.
Forgiveness is alsof Bryan Ferry al zijn bedrogen geliefdes troostend toe zingt.
The Law wordt ondersteund met percussie welke we vooral van Depeche Mode kennen.
Rachel Goswell in de rol van Vrouwe Justitia.
Editors in de biechtstoel bij Our Love.
Vanwege het geflirt met de boys van Bronski Beat.
At All Cost heeft het serene kerkelijke van Sigur Rós, waarbij Tom gelukkig niet zo ver de hoogte in gaat als Jonsi.
In Dream klinkt bijna sacraal.
Ondanks de trieste ondertoon is dit voor mij hun meest toegankelijke album geworden.

Hun debuut heb ik grijs gedraaid, origineel waren ze nooit maar goed wel. Met elk album dat na hun debuut kwam bleven de goede nummers meer en meer achterwege en dit album klinkt zo mogelijk nog vlakker en flauwer dan het vorige.
Niets meer voor mij in ieder geval

Positief: Hij is minder slecht dan hun vorige.
Negatief: Editors klinkt na In This Light and on This Evening als een band die maar platen uitbrengt omdat dat nu eenmaal is wat een band doet. Passie is ver te zoeken. Wat een saaie bedoening.

Nou genoeg passie hier in het Paard waar ze zo dit album gaan presenteren. Saai kan je het hier ook niet bepaald noemen.

Ik ging vrij neutraal naar het Paard maar ben inmiddels wel een heel wat grotere liefhebber geworden. Man, man, man wat een band live zeg!

In het Paard was het inderdaad echt fantastisch! Salvation en All the Kings klonken als de grote knallers. Heb de cd nu voor het eerst opstaan.

Man man dat was inderdaad een partij geweldig ja!
Nieuwe nummer klonken live behoorlijk overtuigend, met name All the Kings vond ik ook knallen ja.

Het is een geweldig album geworden. Het totaal is een organisch geheel.
De flarden vooraf, gaven een vertekend beeld.
De kritiek: te weinig gitaren, klopt niet.
De nieuwe Editors is een dijk van een plaat.

Gisteravond in Paard werd wel duidelijk dat deze nieuwe nummers het heel moeilijk zullen krijgen om live een plaats te krijgen tussen alle klassiekers. "All the Kings" en "Marching Orders" geef ik wel een kans, de rest viel tegen. De kopstem bij "Life is a Fear" was wel heel erg iel en dun en "Ocean of Night" was ronduit saai.
"Papillon" blijft live fenomenaal en de acoustische uitvoering van "Smokers" was mooi.
Jammer dat waar ik stond de gitaar moeilijk te horen was want dat geeft toch wel een extra dimensie aan het geluid.
Toch een leuke avond gehad want met zo'n stem is bijna alles wat je zingt mooi.

Of hoe meningen kunnen verschillen: ik vond dat live juist heerlijk. Ook op dit album een favoriet van mij.

Inderdaad: hoe meningen kunnen verschillen. Ocean of Night was ronduit briljant te noemen. Het werd in een wat steviger versie live gespeeld in de toegift en de zaal stond behoorlijk op zijn kop. De finale was een alweer wat steviger versie van Marching Orders en dat was praktisch het klapstuk van de avond. Life Is A Fear zette de zaal ook behoorlijk in beweging, niet gek voor een wat sneller nummer met zo'n lekkere beat.

Ik vind het jammer dat je niet aangeeft, dat de meeste nummers van dit nieuwe album prima meegingen in de live set. Althans, zo reageerde publiek en band in ieder geval wel op die songs. Uiteindelijk ligt het aan de stem van Tom, nou die gebruikt hij toch ook echt op (de nummers van) deze plaat.

Gisteren waren de nieuwe songs live te bewonderen in Het Paard en als één woord niet van toepassing was, dan is dat ongeïnspireerd. Juist deze plaat staat juist vol met goede coupletten en herkenbare refreinen. De synthesizer wordt afwisselend gebruikt samen met of naast de piano en met de gitaar. Ik heb trouwens nog nooit zulke muziek gehoord in de plaatselijke Aldi of Lidl. Stoer cijfertje dus.

Onder een steen geleefd? Ik denk dat ik één van hun eerste fans was.
Hoe dan ook. Pas met hun vorige album zijn ze echt doorgedrongen tot het grote publiek. En dan vinden sommige fans van het eerste uur tijd om af te haken. (Sommigen haakten trouwens al af bij het derde album.)

De showcase in het Paard van Troje heeft nog eens aangetoond dat Editors de beste band van de afgelopen tien jaar is. Opvallend is dat alle albums ongeveer evenveel aan bod kwamen en daar zat geen minder nummer tussen. Sterker nog, live komen ook de nieuwe nummers nog beter tot hun recht dan op de plaat.
De vernieuwde band lijkt ook meer op elkaar ingespeeld dan een paar jaar geleden. De band is geweldig, maar hun grote wapen is natuurlijk de opzwepende Tom Smith die wat mij betreft met zijn stem de beste zanger van dit moment is.
Editors zijn tien jaar na hun debuut in bloedvorm! Diepe kniebuiging.

Oordeel nog een keer zelf:
Ocean of Night - Editors Live

Alleen de laatste 30 seconden komt het nummer tot leven.
Op de cd klinkt het veel dynamieker.

Ik ken de band vanaf de 1e cd, die ik destijds erg goed vond. Echter vind ik nu In this light and on this evening hun beste plaat, en luister de 1e 2 albums eigenlijk niet meer. Blijkbaar vind ik hun elektronische uitstapjes veel interessanter, dan de wat meer gitaar georienteerde. Natuurlijk zijn die niet slecht, maar dit ligt me wat meer. verveelt minder snel voor me. Toen ik dus vernam dat er weer een elektronische plaat aan zat te komen, klonk dat veelbelovend. En gelukkig stelt de plaat me niet teleur.

Ik heb de vinyl versie (1e uitgave is in "goud" vinyl) en deze is erg mooi vorm gegeven. Mooie gatefold hoes, leuk gekleurd vinyl en 6 zwart wit foto's (art pics) van de bandleden, en een download card. Zo hoort het.

No Harm (5:06)
De opener is lekker mysterieus, en de 1e sound bevalt me meteen. Ik weet wat ik verwacht, en wat ik nu hoor is precies dat. Wat mooi dat Tom Smith meteen laat horen waar hij toe in staat is. Lage en hoog, het wordt allemaal gebruikt in dit nummer. Dromerig, zweverig zou ik het willen omschrijven. De opener zet de toon! Mooi!

Ocean of Night (5:05)
Het intro doet me denken aan een Elton John song. Er volgt een semi up tempo beat die mijn wenkbrauwen wat doet fronzen. Meteen gaan mijn gedachten naar Coldplay's sky full of stars. Gelukkig klinkt dit nummer na het refrein minder goedkoop, want er komt een heel lekkere bas in. Het nummer is aardig, maar doet me minder. Lijkt gemaakt om als single uit gebracht te worden, want het klinkt vrij toegankelijk.

Forgiveness (3:44)
Dit nummer neigt wat meer naar de Editors zoals velen ze graag horen. Mooie zware drum. Nummer neigt tot lekker meezingen. Zal live waarschijnlijk ook wel goed werken.

Salvation (5:02)
Mooi begleid door violen (of zijn het synths?) horen we weer een sfeervol nummer wat lekker zweeft. Maar dan wordt je wakker gemaakt in het refrein! SALVATION! Wow... wat mooi zeg! Een van mijn favoriete nummer op het album!

Life Is a Fear (4:24)
Een goedkoop drum beatje opent het laatste nummer van kant a. De piano doet denken aan de oude U2 songs. In het refrein horen we een bel. Dit nummer is het meest 80's georienteerd van het hele album. En dat mag, want het klinkt lekker!

The Law (4:51)
Rachel Goswell ken ik niet, maar ze is een mooie toevoeging op dit nummer. Het is lekker traag, en lijkt vast te zitten in een slechte droom waar je wel harder wil, maar niet harder kan... Mooie sfeer in de song.

Our Love (5:18)
Verassend dit. Gezongen met de kopstem, en hij komt er mee weg, want het klinkt gewoon heel erg ok! De sound van de beat doet me wat denken aan Donna Summer. Een populaire sound in het disco tijdperk. Het zweverige synth geluid wat er bij het refrein bijkomt maakt het echt een heel erg mooi nummer

All the Kings (4:53)
Aanstekelijke beat en melodielijn vanaf het begin. Ik vind de zang hierbij ook erg mooi. In het frein is goed te horen dat de zanger meer in zijn mars heeft dan de mooie lage stem. De stem is wel het geheime wapen van deze band. Leuk nummer, wat

At All Cost (4:54)
Het mooie piano intro, en daaropvolgende rustige intro klinkt mooi.. en daar is ie weer, de mooie zang. Mooi hoe het elektrische gitaartje meetikt als ritme in dit nummer. Mooi ingetogen nummer...

Marching Orders (7:45)
De afsluiter is ook de moeite waard. Wordt mooi rustig op gebouwd, en als alle instrumenten dan bij elkaar komen moet ie lekker hard! Wederom vind ik de zang erg mooi, en dat geeft zoveel meer aan het totaal plaatje mee!. Mooi bombastische afsluiter van dit erg mooie album...

Conclusie is dat ik toch echt meer van de synth Editors houdt. De andere albums liggen stof te happen, waar deze en "in this light" nog regelmatig een draaibeurt krijgen.
Ik vind dit minstens net zo goed als "in this light" (het is iets vrolijker, dat wel) en daarom begin ik gewoon met 4 volle sterren!

Dat klopt helemaal, inderdaad wel enigszins vergelijkbaar met In This Light, maar die vind ik ook zwaarder en grimmiger, misschien dat ik die juist daarom minder op zet.
Terwijl een nummer als Papillon mij weer wel veel energie geeft.
Eigenlijk zou die ook prima op In Dream passen.

De titel van dit album past ook gewoon erg goed. . In dream.. dat is de trip door het album..

Dat is inderdaad een goed punt.

Ik krijg het album niet uit mijn hoofd geslingerd. Is dit een goed of is dit een slecht teken?

Lijkt mij een goed teken.

De 2e disc is trouwens weer de moeite meer dan waard. De alternatieve versies zijn nog wat dromeriger; het is een heerlijk relaxt schijfje, vol met mooie muziek.

Normaal koop ik alleen vinyl tegenwoordig, maar gelukkig kon je gisteren voor 10 euro deze deluxe cd bij je concertkaartje krijgen. Hoor je trouwens gelijk wat een kwaliteitsverschil er zit tussen een 320 kbps download en een cd. Nu kan je pas echt over de productie oordelen: ook die is prima.

Dat was het eerste wat mij in Paard opviel! Juist omdat ze het nieuwe werk wat steviger speelden, gingen deze prima mee met het oudere werk.