The Byrds - The Notorious Byrd Brothers (1968)

Dit was best een harde noot om te kraken (heb hem al een tijdje in mijn bezit). Maar wat een plaat eigenlijk. Ik draaide hem zonet, 't was echt al een tijd geleden sinds de laatste keer, en vond het verrassend goed. Beviel me veel meer dan de eerste Byrds-plaat die ik probeerde (Sweetheart of the Rodeo). Voorlopig nog 4 sterren en een eervolle vermelding van dat prachtige, freaky Space Oddyssey!

De eerste 6 Byrds-albums heb ik in mijn bezit (met de bonustracks) en opnieuw beluisterd en "The Notorious Byrd Brothers" blijf ik het beste en meest complete album van the Byrds vinden met enkel hoogtepunten (zie eerder bericht).

maar die bonusjes doen er eigenlijk alleen maar afbreuk aan

dus ga ik gewoon op zoek naar het vinyl zónder bonusjes

zo, de originele monomix op vinyl staat hier te popelen om ontmaagd te worden...

heb effe moeten zoeken, maar dan heb je ook wat

Nou, het heeft wat langer geduurd, dan ik gedacht had, maar ik heb "The Notorious Byrd Brothers" dan toch in mijn top 10 gezet. Ik heb dit jaar een dusdanige band met het album opgebouwd, dat het album niet meer mocht ontbreken in mijn persoonlijke top 10. Ik zal de goede Sint eens vragen, of hij wat meer goede albums van The Byrds voor mij zou kunnen kopen (ik heb de voorganger van dit album op mijn verlanglijstje gezet ). Voor het eind van het jaar, zal ik over dit album eens een mooie recensie schrijven.

Zeker top10 waardig dit. Van alle Byrds ook degene die je het makkelijkst iedere keer wéér opzet. Verveelt nooit deze plaat.

Zeker weten, schitterende plaat is dit. Vandaag eindelijk voor een prikkie gevonden, in Wallonië (of all areas) dan nog!

Deze kocht ik eerder dit jaar samen met "Younger than Yesterday" en "Sweetheart of the Rodeo" samen in een 3CD-box (inclusief bonustracks). Dit album had ik eerder maar zonder bonustracks (die ik wel interessant vind). Voor mij één van de grootste klassiekers uit de jaren '60.

Naast The Beatles, The Rolling Stones, The Beach Boys, The Hollies, The Who, The Kinks, The Small Faces, The Animals en The Doors, toch één van de allerbeste bands uit de swingin' sixties!
The Byrds stonden model voor vele bands die véél later op de proppen kwamen, ik denk in de eerste plaats aan R.E.M. (vooral in hun eighties periode). Vooral het gitaarspel bedoel ik!

AVE !!

Ik denk dan eerder aan Tom Petty & The Heartbreakers.

Tom Petty & The Heartbreakers is eveneens beïnvloed door the Byrds (alsook door Bob Dylan). Maar R.E.M. heeft in de jaren '80 duidelijk de mosterd bij the Byrds gehaald, evenals the Eagles in de jaren '70.

The Eagles zijn ontstaan uit o.a The Byrds dus dat is niet zo gek.

NOG maar eens volledig en intens beluisterd.... ik verhoog van 4.5 naar 5 sterren, dit is bij uitstek mijn favoriete Byrds plaat en.... neem hem op in mijn top tien, ten nadele van die gewèldige Fifties collectie van Elvis Presley (die staat dan op 11 zogezegd...).
Héél fijn plaatje! (dit hier dus!)

Groot gelijk heb je..dit is met recht een mijlpaal in de muziekgeschiedenis, staat niets voor niets ook hoog in mijn top 10.

hé Jurado, jouw top tien lijkt op die van mij (The Doors van The Doors bijvoorbeeld... )

wow! ja inderdaad.
Alleen die Led Zeppelin ontsiert wat

Je bent nog JONG, je komt wel achter de superkwaliteiten van Led Zeppelin achter, alles op zijn tijd....hihi

PS : Gaan we niet teveel OFF TOPIC nu????

Ja jong ben ik gelukkig nog wel en heb heel goed door dat zeppelin maar 1 echt goede plaat gemaakt heeft ( de 1e dus).
Maareh inderdaad OFF TOPIC straks moeten over de knie bij L_T_B .

Nou, dat gaat wat ver, de enige persoonlijke link is Eagle Bernie Leadon, die daarvoor speelde in Byrds-afsplitsingen Dillard & Clark en Flying Burrito Brothers.
Maar The Eagles zijn groot geworden met een soort gelikte versie van Byrds/Burritos muziek, en hun naam spreekt dan ook boekdelen. Het is duidelijk waar ze het kunstje van af hadden gekeken.

Notorious Byrds Brothers is natuurlijk een magnifieke plaat, en gemaakt onder bizarre omstandigheden waarbij de 1 na de ander de band verliet - en het album kwam uit toen The Byrds al een totale metamorfose hadden ondergaan d.m.v. de toevoeging van Gram Parsons.
De nummers zijn stuk voor stuk pareltjes, die een mooi afgerond geheel vormen - zodanig zelfs dat het misschien wat teveel van hetzelfde wordt, qua sfeer. Dat is de reden waarom ik als ultiem Byrds album toch voor Younger Than Yesterday ga - puur voor de variatie. Maar dat doet niets af aan de pracht van deze muziek.

En die hoes - staat dat paard nu wel of niet voor de uit de groep gezette, op de originele LP lichtelijk doodgezwegen maar wel degelijk aanwezige David Crosby?

4.5****

Een paar maanden geleden heb ik Toon1 een PM gestuurd met de vraag, of hij mij een paar "hippiealbums" kon noemen. Ik wilde graag meer weten van de hippietijd en van de muziek, die bij die tijd hoorde. Een van de albums die "wel enigszins in de buurt kwamen van de hippiemuziek, die ik bedoelde", zou volgens Toon het album "The Notorious Byrd Brothers" van The Byrds zijn. Ik kende uiteraard de hits van The Byrds ("Mr. Tambourine Man", "Turn, Turn, Turn", etc.), maar verder had ik nog nooit iets van de band beluisterd.

Ik kocht dit album samen met twee andere "hippiealbums", namelijk "Surrealistic Pillow" van Jefferson Airplane en "Sunshine Superman" van Donovan. Het Byrdsalbum was meteen mijn grote favoriet van de drie aangeschafte albums. Het album, dat voor mij klinkt als een perfecte combinatie van folk, rock, psychedelica en country, gaf mij af en toe het gevoel, dat ik naar adem moest happen. De band produceerde soms zulke vreemde geluiden! Pas later ontdekte ik de kracht van bepaalde liedjes.

Met name liedjes als "Goin' Back", "Wasn't Born To Follow" en "Space Odyssey" vond en vind ik fantastisch. Voor de rest bestaat het album uit nummers, die bij mij het volgende beeld oproepen:

Ik loop op een hete zomerdag over de prairie van het midwesten van de Verenigde Staten. De weg, waarover ik zonet gelopen heb, zorgt voor een stoffige wolk van zand achter mij. Ik zie een paar heren voor een saloon zitten met een sigaren en een soort van vredespijp. Volgens mij hebben de heren ook al iets anders gerookt en gedronken............................

Het album "The Notorious Byrd Brothers" voelt voor mij aan als een ontzettend warm album. Soms prachtig mooi, soms verstikkend, maar nooit vervelend. Ik ben blij, dat ik het album dit jaar ontdekt heb en ik hoop, dat ik volgend jaar albums van hetzelfde niveau als "The Notorious Byrd Brothers" van The Byrds mag ontdekken!

Nogmaals bedankt, Toon1! Ik zal volgend jaar ook iets aanschaffen van Country Joe & The Fish.

Héél goed plan maar als je NBB beter bevalt dan Surrealistic Pillow gaat Millennium's Begin ( http://www.musicmeter.nl/album/52347 ) je waarschijnlijk meer bevallen .......

NBB is jaren mijn fave Byrds album geweest maar heeft het uiteindelijk toch afgelegd tegen Younger Than Yesterday omdat daar toch wat meer variatie in zit en dat dus ondanks het feit dat NBB echt een heel stuk beter klinkt op de Remastered versie .......

En wat ontzettend jammer toch weer dat de eeuwige krent McGuinn het niet nodig vond Gene Clark ( die een blauwe maandag de plaats van Croz in nam na diens vertrek ) geen credits te geven voor Get To You. Da's een heuze Clark compositie waar ome Rog en ome Chris alleen maar wat aan geschaafd hebben en mijn fave song van het album natuurlijk ..........

Mooi om te zien dat het je zo goed bevalt

Ik ben deze plaat nu voor de eerste keer aan het luisteren, zit er nu ergens middenin, en het is precies wat ik verwacht had toen ik het tegenkwam op deze site, mooie folkachtige hippierock waar je vrolijk van word Dit word denk ik toch wel zeker een 4 of 4,5

Triad hoort anders bij de beste nummers vind ik.

Het meesterwerk van The Byrds en één van de beste albums die ik ooit gehoord heb. Ik ben een mega-fan van Crosby, die hier op de helft van de tracks niet te horen is (hij was namelijk al weg). Toch overtreft het de vier vorige Byrds-albums. 'Get To You', 'Tribal Gathering', 'Dolphin's Smile', 'Change Is Now', 'Draft Morning'... allemaal parels. De twee állermooiste nummers vind ik de Goffin/King composities 'Goin' Back' (ook ooit gezongen door Dusty Springfield en... Freddie Mercury onder de naam Larry Lurex (!)) en 'Wasn't Born To Follow' (zeer effectief gebruikt in Dennis Hopper's beroemde film "Easy Rider").

Belachelijk dat het meesterlijke 'Triad' van Crosby de plaat niet haalde (Crosby 'gaf' het aan Jefferson Airplane voor hun "Crown Of Creation"). Deze fout is mooi hersteld door het als bonus track op de remaster CD te zetten.

McGuinn wou niet aan Triad, hij vond de tekst te ver gaan voor het (pop) publiek van de Byrds. Dat was voor Croz de druppel die de emmer deed overlopen en hem definitief deed besluiten de band te verlaten.

Hij is de band uitgezet; dat was niet vrijwillig. Uit een interview met Crosby: "They [McGuinn & Hillman] came zooming up my driveway in their Porsches and said that I was impossible to work with and I wasn't very good anyway and they'd do much better without me. It hurt like hell and I just said 'it's a shameful waste, goodbye'."

Maar het boterde al lang niet meer; Triad was wel een druppel die de emmer deed overlopen. De tekst, over vrije liefde, was typisch Crosby, die nogal radicaal was. McGuinn en Hillman waren veel behoudender. Daarom is het vreemd eigenlijk dat er desalniettemin een Byrds versie bestaat van Triad.

Goin' Back is door King zelf zeer mooi vertolkt op haar "Writer".
Bonus om Grace Slick 'Triad' te horen zingen: het krijgt een iets andere, feministiese, maar vooral geilere, betekenis,.

En natuurlijk nòg veel mooier door Dusty Springfield

Ikzelf heb niet zoveel op met de jaren zestig en zoek mijn heil meer in de jaren zeventig. Ben natuurlijk goed bewust van het feit dat veel daarvan zich als basis in het decennia daarvoor plaats vond.
De hits van The Byrds daar ben ik op zich wel mee bekend, maar dit is toch wel van een geheel andere orde. Hier lijkt alles samen te komen en komt er een potpourri aan prikkels mijn zintuigen binnen.
Soundscapes, klankleuren, samenzang, prachtige melodielijnen, spirituele sferen en bovenal sterke nummers. Weinig tot geen zwakke broeders te bekennen m.i. Vooral het baswerk vind ik heerlijk om te horen.
Dit is een album die bij mij i.i.g een aantal keren gedraaid zal worden, om zo al zijn pracht en praal aan mij kenbaar te maken. Meer nog als bijv. een Pet Sounds, die ik ook zeer kan waarderen en natuurlijk het alom geroemde Sgt. Pepper, dat de vader der albums genoemd kan worden, als het gaat om het integreren van verschillende technieken.

De kracht zit vooral in het neerzetten van een klasse maaltijd in een paar minuten. Veel nummers halen de 3 minuten niet of amper en toch heb je dan gegeten en gedronken en verlaat je het muzikaal restaurant van De Vogels met een voldaan gevoel. De bonusnummers zijn het toetje achteraf, waar je altijd nog wel plaats voor hebt, als ware het ijs.
Openingsbod op 4* met ruimte voor extra fooi.