The Byrds - The Notorious Byrd Brothers (1968)

Dat was voor mij de reden dat ik dit album opnieuw kocht mét bonustracks. Fantastisch album over de hele lijn, het verdient gewoon niet minder dan 5*!

Waarom maar twee decennia? Toch wel magertjes na al die rijkdommen aan muziek die er de inmiddels drie decennia na zijn gemaakt

@Orbit: Eind jaren zestig zoals dit album is gemaakt '68 heeft mijn interesse wel, alsook '67 er mag zijn. Daarvoor staat het misschien toch te ver van mij af.
De jaren zeventig is representatief voor mijn jeugd, dus daar zitten vooral de sfeer en de herinneringen.
Tuurlijk heb je gelijk dat in de decennia erna, nog genoeg moois te beleven valt.

Dat kwam dus ook meteen in mij op. Ik had een bepaald beeld van The Byrds. Dat ze van die flauwe muziek, zoals hun versie van Mr. Tambourine Man, maken. Onterecht, blijkt nu.

Dit is een leuk meeslepend plaatje. Mooie harmonieën, lekker wegdromen op de psychedelische klanken. Ik zal hem binnenkort nog eens een aantal keren draaien, en dan wellicht aanschaffen.

De bonusnummers zijn best leuk, maar ik vind ze wel afbreuk doen aan het geheel. Of het album beluisteren, of de bonustracks is een beter idee. Is er trouwens geen 'Bound to Fall' met zang? Ik kan hem zo gauw nergens vinden.

Bound to Fall staat op Manassas, het project van o.a. Chris Hillman, Stephen Stills en Al Perkins, uit 1972. http://musicmeter.nl/album/32468

Die ken ik ja, dus dat is de enige versie met vocalen?

Dat is de enige die bij mij bekend is. Of er moet in de toekomst nog een Chris Hillman-tapes naar boven komen...

Oke, bedankt voor je uitleg.

Er is ook nog een orginele uitvoering uit 1966 door Mastin & Brewer, dezelfde Mike Brewer die later door zou gaan met Tom Shipley als Brewer & Shipley ( hoor ik al iemand One Toke Over The Line zingen ? ), maar if memmerie smurfs is die nooit verder gekomen dan de demo fase wegens de depri aanvallen van Mastin ............

Oke, dan zal ik die ook nog proberen te vinden.

Gisteren de stereo mix aangeschaft op vinyl. Near mint zou ik zo zeggen, voor slechts 5 euro! Raar dat muziek van the Byrds vaak goedkoop te vinden is en dat je voor bijvoorbeeld Beatles albums eerst een paar banken moet beroven.

Dat valt toch wel mee. !?!

De gangbare titels vind je volgens mij toch wel regelmatig tussen de 10 en 20 euro. Heb zelf niet meer dan 15 euro betaald voor o.a. Rubber Soul, Revolver, White Album, Sgt. Pepper, Abbey Road.

Ben alleen nog op zoek naar een mooie Magical Mystery Tour. Die is wat lastiger. De vroege albums zie ik ook wel minder vaak staan, moet ik toegeven.

Super goed album. Melodieus en met prachtige psychedelic gitaarsolo's in sommige liedjes. Ze geven het geheel net wat meer pit. Alleen heel erg jammer dat Crosby zijn Triad er niet op mocht zetten, dat had het album helemaal af gemaakt.

Op uiversal Mind Decoder die op mijn versie van de cd dertien minuten duurt kan je Crosby en Michael Clarke nog helemaal tegen elkaar horen uitvallen tijdens een opname van het nummer Triad. Crosby probeert Clark uit te leggen hoe hij moet drummen. Hij moet niet zo snel spelen maar het moet meer klinken als "a slow flowing thing, just like a boat". Daarna beginnen ze weer te spelen en crosby kapt het weer af. Clarke begint te zeuren dat hij het nummer eigenlijk maar niets vindt waarop Crosby antwoordt dat hij ( Clarke) pas iets mooi vind als hij het kan spelen en dat het altijd zo gaat. De andere bandmembers geven aan dat ze gewoon "the fucking song" willen spelen, maar nee daar denken Crosby en Clarke anders over.
Clarke: "you attacked me when i started playing man"
Crosby: "Bullshit man, that's absolutely BULLSHIT. The part of you that thinks it's being attacked is your ego, your E.G.O. !"
Clarke: "So do you man, that's what's attacking me"
Gelukkig maant de producer ze tot rust en vraagt ze het nog een keer te spelen. Dus ze beginnen weer maar het is natuurlijk nog niet goed. Dus Crosby stopt weer en is het nu echt zat.
Crosby: "try to pay fucking attention man! try playing it right!"
Clarke: "What do you mean try play it right? What do you know what
the fuck's right en what's wrong?
Crosby: "i heard you play before man, you're just fucking off , you know?
Ondertussen hoor je Clarke overstaanbaar praten maar het is duidelijk te horen dat hij een stuk of vijf keer fuck zegt. Maar Crosby laat het gaan en ze beginnen weer opnieuw: take 15. En zeer verassend genoeg gaat het weer mis.
Clarke begint weer dat hij the Fucking song niet eens goed vind en dat ze hem maar moeten wegsturen als ze alles verkeerd vinden wat hij doet. Iemand vraagt hem: "What are you in the group for?"
Clarke: "For the money"
Maar uiteindelijk blijft iedereen en vraagt de producer om het weer te spelen. Er worden wat verwensingen over en weer geroepen maar toch kunnen ze het opbrengen om weer te beginnen.

Gelukkig is het gelukt het nummer af te maken maar voor de band was het het einde: Clarke én crosby verlieten de band. Het kwam waarschijnlijk niet alleen door dit incident maar het geeft volgens mij wel goed aan hoe de sfeer was bij de opnames.

Dit album is minder genietbaar dan Fifth Dimension. Hier staat zeker goed werk op maar ik kan hier veel moeilijker mee weg.

Daar is zeker iets van aan... ik begrijp ook niet goed waarom je voor de Beatles altijd zo diep in de buidel moet tasten. Nou, ik ben gelukkig ook een zware Byrds fan (eigenlijk ben ik gewoon sixtiesgèk!), dus ik ben blij dat ik goedkoop aan mijn gerief kwam, wat de Byrds betrof.
By the way; ze hebben nogal wat sterke platen gemaakt hoor, met als mijn favorieten in volgorde; Younger Than Yesterday, The Notorious Byrd Brohters en 5D, al liggen die twee laatste héél dich in elkaars buurt qua kwaliteit dan;
Zààlig bandje, deze Byrds.

Vandaag gekocht voor 5 euro.
Wat een heerlijke plaat en een mooie eerste kennismaking met The Byrds!

Over 'Bound To Fall'

Folk-rockers Tom Mastin and Mike Brewer first collaborated on-stage at the Blind Owl Coffeehouse in Kent, OH, in 1964. According to an article at www.classicrockpage.com, both singer/guitarists were solo veterans of the folk circuit and, with the scene waning in late 1965, the duo relocated to San Francisco with fellow folkie Dave McIntosh in tow. The latter remained in the Bay Area while Mastin & Brewer soon relocated to Los Angeles, where they befriended New Christy Minstrel Randy Sparks, who in turn introduced the duo to producer Barry Friedman. A resulting three-song demo led to a contract with Columbia Records, and a backing group including Tim Buckley bassist Jim Fielder and ex-Skip Battin Group drummer Billy Mundi was hastily assembled. Mastin & Brewer shared their Hollywood rehearsal space with a pre-Buffalo Springfield Stephen Stills and Richie Furay, and in the spring of 1966 both groups opened for the Byrds on a brief tour of southern California. Mastin & Brewer also headlined the famed Whisky A Go-Go in addition to satiating their more psychedelic leanings by playing under the alias the Elesian Senate.

While recording their debut album the group splintered -- Mastin, suffering from a bout of severe depression, walked out and never returned. He later returned to San Francisco, ultimately committing suicide. Brewer tried resuscitating the group by adding his brother Keith, who overdubbed Mastin's original vocal track for the lone Mastin & Brewer single, 1966's "Need You." Credited to Brewer & Brewer, the record went nowhere, and the band finally dissolved. Mundi then joined the Lamp of Childhood before signing on with the Mothers of Invention, where he and Fielder reunited. Mike Brewer, meanwhile, hired on as staff songwriter at Good Sam Music -- there he renewed ties with old friend Tom Shipley, a fellow transplant from Ohio. Performing as Brewer & Shipley, the duo recorded a series of LPs for Kama Sutra, scoring a Top Ten hit in 1971 with "One Toke Over the Line."

Kijk'dit is nu weer eens zo'n leuk donker hoekje muziekgeschiedenis, het napluizen waard.
Dank Droombolus, Stijn_Slayer en All Music Guide !

Toch wel een (klein) klassiekertje, deze plaat van The Byrds. Heel spacey, super psychedelisch, maar het het blijven songs met een kop en een staart. In 28,5 minuten is het alweer gepiept. Verveelt nooit, deze plaat.

Deze week in het topic 52 essentiële pop/rock klassiekers. (zie hier)

Om de een of andere reden gaan The Byrds nog vaak door het leven als een softe folk- of countrygroep. Dit terwijl de band zich op de eerste plaats spiegelde aan The Beatles. Op de The Notorious Byrd Brothers is vanaf de eerste song de invloed van de Fab Four duidelijk hoorbaar. Ook de Beach Boys duiken geregeld op. The Byrds drinken zich ook bijna lavenloos aan de bron van de psychedelica. De groep doet een beroep op Paul Beaver, die met de Moog-synthesizer de liedjes bijkleurt. Daarenboven heeft Chris Hillman een zwak voor liedjes die het muzikale equivalent lijken van een gelukzalige trip. Maar The Notorious Byrd Brothers bezit ook z'n donkere kantjes. De oorlog in Vietnam lag aan de basis van 'Draft Morning'. Daarenboven documenteert The Notorious Byrd Brothers de desintegratie van de band. Eerst stapt David Cosbry op, later ook Michael Clarke. Geen nood, want de latere Byrdie Clarence White is op deze plaat al even te horen. De langspeler bevat twee composities van het befaamde schrijversduo Goffin & King, maar het opvallenste liedje is 'Space Odyssey' waarvoor McGuinn de mosterd haalde bij hetzelfde verhaal als Kubrick voor de film. Het resultaat laat zich omschrijven als psychedelische ambientcountryfolk. Of zoiets, want het liedje ontsnapt aan elke categorisering.
Bron: DM, De Cultuurkenner, 1999

going back, takes me back, geweldig!

Het duurde even voordat het kwartje viel (3 of 4 keer luisteren), maar het zijn allemaal prima nummers. Een aantal flinke uitschieters (Get To You en Dolphin's Smile). Er staat geen slecht nummer op en als die er al op staan, duren die toch maar heel kort. Wel een heel erg kort album, maar dat is misschien wel de kracht ervan.

Wat is het beste om mee door te gaan? Younger than Yesterday? Of eerder Mr. Tambourine Man of Turn! Turn! Turn!?

Ik zeg Younger Than Yesterday, dat is ook een kraker!

Die andere 2 die je noemt zijn ook erg goed, wel heel anders.
Mr. Tambourine man en Turn zijn echt folk-pop albums, daarna word het psychedelisch en na dit album zelfs country-rock.

Kies waar je jezelf het best in kan vinden, de Byrds doen het altijd wel aardig

Behoorlijke tegenvaller eigenlijk dit!
Dit is mijn eerste Byrds album die ik alweer een tijdje geleden heb aangeschaft.
Paar luisterbeurten verder doet het me vrij weinig, bij vlagen ronduit saai.

Wasn't Born To Follow steekt er met kop en schouders bovenuit, heerlijke country.
Na dit album is mijn interesse in The Byrds behoorlijk tot het nulpunt gedaald en zal
dan ook niet meer van ze in huis halen. 3*

Ach, wat is het toch heerlijk om met deze plaat de lente in te luiden!

En dan lekker Change Is Now meeblêren zekers .......

Uiteraard, inclusief de luchtgitaarsolo's.

Wow, reverse luchtgitaar ! Heb je daar ook een JijPijp-fillumpie van ?

Haha neen, ik laat die obscure mix tussen houterige en spastische bewegingen mooi voor wat ze zijn. Als ik daar een filmpje van maak, word ik volgens mij linea recta afgevoerd in de witte buis. Ik heb het net even uitgeprobeerd, en nu ben ik verre van een expert als het om luchtgitaar gaat, eerlijk gezegd is zelfs amateur te veel eer voor me, maar het lijkt dat het volstaat om de wenkbrauwen te fronsen en een beetje als een kreupele dolle stier te bewegen. Alhoewel volstaan...in mijn geval dan.

Misschien is het verstandiger om Wasn't Born to Follow aan te zetten, een kaartje tussen de spaken van de fiets te doen en er op gaan zitten alsof het een coole Amerikaanse chopper is.

Mijn uitschieter op dit album is Draft Morning maar eigenlijk klinken alle liedjes goed. Verveeld nooit deze plaat, misschien door de korte duur en ik denk dat juist het simpele in de liedjes me zo aantrekt. Er zijn van die kleine simpele dingen bij de liedjes waar ik zo blij van word. Zoals bijvoorbeeld de violen in Get to You of de ik weet eigenlijk niet welk instrument het is, trompet? op Draft Morning.