The Byrds - The Notorious Byrd Brothers (1968)

De eerste twee cd's die ik kocht na de aanschaf van mijn eerste cd-speler, waren Revolver van The Beatles én dit album. Beide albums behoren naar mijn smaak tot de allermooiste popalbums die ik ken, ik luister er nog steeds ademloos naar. In het nieuwste nummer van Uncut staat een uitgebreid artikel over dit album, inclusief een relaas over de verstoorde persoonlijke verhoudingen. McGuinn wilde niets meer te maken hebben met David Crosby en zegde hem de wacht aan (waar hij later spijt van kreeg) en Michael Clarke (de drummer) zou te lui zijn geweest om zich een beetje in te spannen, terwijl hij volgens McGuinn heus wel capabel was... Verplichte leeskost voor de liefhebber.

het album opent sterk met volgens mcguinn "donald duck" vocalen;wasn't born to follow is gebruikt in de film "easy rider";old john robertson heeft een vreemd klassiek middenstuk, dat totaal niet in dit country nummer past (=wel gedurfd);space odyssey is het vreemdste nummer. de hoogtepunten halen de mindere nummers op om toch gemiddeld op een 4.0 te komen.

Ik vind dat tussenstuk prima in de sfeer van het album passen.Het is voor mij wel het zwakste nummer van de plaat door de totaal niet op het gevoel van het nummer aansluitende drumpartij van Michael Clarke.

Grappig dat ze op de hoes naast de overgebleven leden een Dark horse posteerden. In het competitieve kamp van the Byrds zou Crosby het meest succesvol zijn carriere vervolgen.

Het paardenhoofd zou de kop van de door Roger McGuin pas uit de band ontslagen David Crosby moeten voorstellen...

Het beste paard van stal.

Geing, had ik niet eens zo op gelet (als het waar is).

Behalve dat je weer eens enorm overdrijft in je gebazel, is het opvallend dat een veel grotere groep stemmers kennelijk "de chemie niet verdwenen" vonden bij Byrd Bros, weer zo'n achterlijke mening van je. Ze waren toen sterker dan ooit. En hun oudere werk bevatte inderdaad meer hits en ook covers. Waarschijnlijk bevalt dat jou meer, ook goed. Laten we deze onzinnige discussie anders maar voortzetten bij die plaat. Bij deze.

Je blijft maar praten namens anderen, maar ik ken heel wat mensen die reageren bij albums van The Byrds, die kunnen dat namens zichzelf heel erg goed, daar hebben ze jou echt niet voor nodig.

Je tilt de discussie naar dit album, prima.

Hoewel het beide fantastische albums zijn, blijf ik Younger than Yesterday iets beter vinden dan The Notorious Byrd Brothers. Dat heeft helemaal niets met covers of hits te maken. Nog een keer: er staat maar één nummer van iemand anders op Younger than Yesterday (My back pages), het is voor de rest allemaal eigen werk. Hits heeft het eigenlijk niet gehad al zijn er dan uiteindelijk drie singles van dat album afgehaald.
Dus waar praat je over in verschillen. Bovendien zelfs al zouden het grote hits zijn geworden, maken hits een album per definitie dan goed of slecht?

Ik denk dat heel veel liefhebbers van The Byrds beide albums heel erg goed vinden en ook op beide hebben gestemd. Waarschijnlijk met nagenoeg hetzelfde cijfer.

Ik ben het niet eens met je stelling dat de Notorious Byrd Brothers klinkt alsof het gisteren is opgenomen en dat de rest hopeloos gedateerd is. En ik vind dat je kunt stellen dat, zoals dat bij de Beatles ook een keer gebeurde, de onderlinge chemie op de Notorious Byrd Brothers (ondanks de prima songs) wat aan het verdwijnen was.
Maakt dat een album per se slechter. Nou nee, als de songs verder goed zijn. Maar dan kun je dat nog wel spijtig vinden.

Waarschijnlijk is "chemie wat aan het verdwijnen" een understatement, gezien ook het snelle vertrek van Crosby en Clarke, wat de onenigheid onderstreepte.

Maar ieder zijn mening. Je doet het alleen voorkomen alsof iedereen alleen maar liefhebber kan zijn van het ene of het andere album en je betrekt daar constant "de mening van anderen" bij, waar je net doet alsof je die representeert.

Ze hebben je echt niet nodig om hun mening te geven. Jij blijkbaar wel die van anderen om je eigen gedachtengoed voor absolute waarheid door te kunnen laten gaan.

Maar ik heb, net als bij mijn andere albums van The Byrds, hier mijn eigen gevoelens bij. Net zo goed, als dat ik na het opstappen van David Crosby er eigenlijk niets meer aan vind. Daar kun je ook van mening over verschillen en Sweetheart of the Rodeo krijgt mooie punten. Prima, maar niet van mij.

Die echte sixtiesshizzle. Want natuurlijk hoor ik hier The Beatles, The Kinks en The Beach Boys. Dromerige psychedelische popnummers met volle en veelgelaagde arrangementen. Die vele lagen tillen deze muziek wat mij betreft echt naar een hoger niveau, het is heerlijk om je op te laten nemen in de instrumentatie en te horen hoeveel er gebeurt, alles uiteraard in schijnbaar perfecte harmonie met elkaar en de zang. Daar komt bij dat de liedjes gewoon ontzettend sterk geschreven zijn, zoals ze dat in dit tijdperk zo goed konden.

Voor mijn gevoel is het allemaal nog net wat waziger dan bijvoorbeeld bij The Beatles, er lijkt een nog wat dikkere laag LSD-invloed overheen te liggen. Luister eens naar die totale verdwazing die Natural Harmony oproept, met die toffe, subtiele versnellingen en vertragingen in de muziek en de soundscape-achtige effecten. De naadloze overgang naar Draft Morning, dat uit dezelfde droomwereld komt, is ook zo mooi. Niet dat dit beter is dan The Beatles, maar hierdoor is het gevoel van een muzikale ontdekkingstocht die in een consistente trip is gegoten wel sterker dan bij bijvoorbeeld Sgt. Peppers, iets dat ik altijd erg kan waarderen. Het is een bijzonder knap en sfeervol geheel.

Dieptepunten zijn wat mij betreft niet aanwezig en de hoogtepunten (Wasn't Born to Follow, met die geniale zanglijnen, bijvoorbeeld) ontlopen wat mij betreft het geheel niet zozeer, waardoor het niveau belachelijk constant is. Het album moest wel even groeien bij mij, ik heb het inmiddels ook heel wat keren beluisterd, waardoor het me nu veel meer meesleept en boeit dan ik bij de eerste paar luisterbeurten had verwacht. Een terecht, erg knap gemaakt sixtiesmonument dat je het gevoel geeft dat je in een wazige, kleurrijke en intrigerende droom verzeild bent geraakt en me weer eens doet beseffen wat een goed idee het is om deze lijst door te nemen!

(Geschreven tijdens het doornemen van de 52 essentiële klassiekers uit de pop/rock geschiedenis)

Dit is echt wel beter dan de Bietels.

Kun je dat wetenschappelijk bewijzen, Slowgaze?

Maarten zou er zo een wetenschappelijk artikel aan wijden, hier. Helaas beperkt het gemis van voetnoten hem hierin dusdanig dat hij het uit pure verontwaardigdheid niet doet.

Ik hoor hier meer melodie, vindingrijkheid, sfeer, emotie, identiteit en eigenheid in. Het spreekt me ook melodisch meer aan.

Ik vind The Byrds, hoewel wisselvalliger op de meeste albums, ook beter dan The Beatles. Zeker met Crosby erbij waren ze vocaal ook een klasse beter.

Grootste verschil is dat de vier jongens uit Liverpool een stuk constanter waren en zelfs van een nietszeggend nummer nog wat leuks konden maken. The Byrds hebben wmb één heel goed piekmoment gehad en dat was deze.

Ik hou erg veel van zowel The Beatles als The Byrds. The Byrds (toch wel beïnvloed door The Beatles) waren gestroomlijnder en technisch iets beter, The Beatles waren dan weer veelzijdiger. Beiden brachten een aantal prachtige albums uit maar The Beatles piekten wel vaker.
Deze The Notorious Byrd Brothers is het meesterwerk van The Byrds (trouwens mijn nr.1 van 1968) en mag met de beste Beatles-albums wedijveren.

The Beatles zijn ook beïnvloed door The Byrds. Rubber Soul kopieert het geluid van The Byrds behoorlijk. En dankzij Crosby raakte Harrison into Shankar.

The Byrds zijn met de Beach Boys en Bob Dylan natuurlijk het direkte Amerikaanse antwoord geweest op de golf van nieuwe muziek uit Engeland.
En met de Beatles en de Rolling Stones als troeven werd de VS in eerste instantie wat overlopen.

De televisie-uitzendingen in de VS met de Beatles leidde tot een hype die nog niet eerder was vertoond.
Frank Sinatra en Elvis hadden natuurlijk al hun sporen achtergelaten en met name Elvis was zeer populair. Maar het woog allemaal niet op tegen de Beatles, wat er toen in de VS gebeurde, dat valt gewoon niet te ontkennen.

Waarbij The Byrds dan natuurlijk weer idolaat waren van Dylan (hoewel ik The Byrds liever heb).

Ik heb persoonlijk Younger than Yesterday van The Byrds hoger in mijn favoriete lijst staan dan de naar mijn smaak beste Beatles cd, Revolver.

Maar het is niet te ontkennen, dat de Beatles meer zullen zijn omarmd dan de Byrds, daarom ook meer invloed zullen hebben gehad.
Dat staat natuurlijk wel los van de persoonlijke smaak.

Anno 1965 werden The Beatles en The Byrds sterk beïnvloed door Bob Dylan, vandaar dat er veel gelijkenissen zijn. De Rickenback-gitaar werd door George Harrison geïntroduceerd en nadien door Roger McGuinn gebruikt (en hij was daarin meer gedreven).
The Byrds waren overigens ook erg invloedrijk nl. op The Eagles en R.E.M., The Flying Burrito Brothers en Crosby, Stills, Nash & Young) waren min of meer opvolgers van The Byrds.

Niet helemaal juist, want Dylan speelde niet met een sound zoals The Byrds al op hun debuut lieten horen (had Dylan toen überhaupt al een elektrische gitaar in bezit?). En juist die sound namen The Beatles over.

Ja Dylan had in 1965 een elektrische gitaar, nog al beroemd.

Kun je dat wetenschappelijk bewijzen?

Bob Dylan schakelde begin 1965 al over op elektrische gitaar, mede door het gigantische succes van The Beatles en The Byrds begonnen een band naar aanleiding daarvan. Ze voorzagen songs van Bob Dylan van elektrische gitaarbegeleiding en waren zodoende de eerste folkrockband. John Lennon werd op zijn beurt erg beïnvloed door Bob Dylan en bracht folkinvloeden en teksten met meer diepgang zoals te horen is in Help! en Rubber Soul.

Dat is geen antwoord op mijn vraag.

Hoe dan ook een alleraardigst Dylan coverbandje.

Ben benieuwd

In dit geval is de coverband beter dan het origineel

Stijn!!!???? Wat heb je gesnoven ?