Thomas Dolby - The Flat Earth (1984)

En je kan probleemloos andere platen van hem aanschaffen. Debuutalbum is ook vrij geniaal.

Dank voor de tip

Anytime my friend

Je kunt stoppen met zoeken: Volgens mij bedoel je "Hold You" van Orchestral Manœuvres in the Dark van hun plaat "Crush" uit 1985. Dat gebruikt ongeveer dezelfde bewoordingen op ook een soortgelijke melodie.

Heeft er ook wat van weg idd. Maar kende het nummer niet en dus niet die ik ergens in mn hoofd had.

Ik denk dat ik m met Im Free van The Soup Dragons (The Rolling Stones cover) associeerde.

'I'm free to do what I want any old time
So love me, hold me, love me, hold me'

Heb ooit overwogen om Ekdom te bellen die 's morgens op radio 2 een hulp itempje heeft. Grappige is dat ik er wel dankzij hem achter kwam toen hij in zn programma de cd '18 Grooves From...The Wild Side' benoemde waarop The Soup Dragons staat. Die cd draaide ik grijs begin jaren '90

Zijn beste album volgens mij. Geweldige nummers, stuk voor stuk zeer de moeite waard!

Hallo meneer Dolby! Dát is lang geleden!

Ik beluister je album nu over 'n geheel nieuwe installatie en hoor warempel veel meer dan vroeger die hele kleine, maar geweldige details in je ?. Het wordt daarom de hoogste tijd voor een (her)waardering!

Veelzijdig,sfeervol en voor mij ook het sterkste album (alhoewel zijn debuut Golden age of wireless er ook mocht zijn) van de Britse,muzikale duizendpoot Thomas Dolby.
The Flat earth telt slechts zeven nummers maar ze verdienen allemaal,minimaal het predicaat erg goed.
De funky popsong Hyperactive,min of meer een vervolg op zijn grote Amerikaanse hit She blinded me with science van zijn debuutalbum,was de eerste single en daarna volgde de Nederlandse hitnotering I scare myself,een briljant geproduceerde cover van het Dan Hicks nummer dat oorspronkelijk in een soort flamenco/gypsy stijl gespeeld werd.Thomas Dolby maakt er hier een mooie,meeslepende en wat donkere ballade van.
En dat vind ik dan nog de twee minste songs van the Flath earth,al past I scare myself wel perfect na het broeierige en wat mysterieuze tweeluik White city/Mulu the rain forest.
De plaat opent met het swingende Dissidents,ook alweer zo'n ijzersterke compositie,waarna kant één wordt afgesloten met de prachtige en dromerige poprock van Screen kiss en het titelnummer.
Wat verder opvalt aan the Flath earth is de werkelijk voortreffelijke productie van Thomas Dolby zelf,iets wat ie nog eens overdeed voor bijvoorbeeld Prefab sprout betreffende hun album Steve McQueen.
The Flath earth is pop met een hoofdletter P waarin invloeden uit R&B,Cocktail jazz,Wereldmuziek en Funk zijn terug te horen.Daarbij wordt goed gebruik gemaakt van de destijds allernieuwste elektronica wat uiteindelijk een heerlijke sound oplevert.
Dit tweede album van Thomas Dolby mag zo langzamerhand wel tijdloos genoemd worden.De opvolger Aliens Ate My Buick was heel anders,bijna een funkplaat en vond ik een stuk minder.Daarna ben ik hem uit het oor verloren.
Voor deze,zeer goed.

Ik vind deze uitvoering van "I scare myself" ook een top(!) uitvoering!!
YouTube

Heb het vinyl weer eens op de kop weten te tikken. Een cd is ook mooi, maar het vinyl test echt nog weer even je installatie. Af en toe een tikje is ook weer nieuw...
Maar met alle muzikale foefjes en uitdagingen blijft het natuurlijk een geweldig album. Ik had destijds nog maar zelden zo'n soort van album gehoord, het was een hele openbaring.

Blijft inderdaad een topplaat, dit. Ongeveer even goed als het debuut. En net als die eerste plaat heeft deze een hitsingle die niet zo goed past bij het meer doordachte materiaal op dit album. En dan heb ik het niet over I scare myself (cover van ene Dan Hicks, dat ik ook al kende in de versie van Barry Reynolds), maar over Hyperactive. Dat was internationaal een veel grotere hit dan I scare myself, dat voornamelijk in Nederland aansloeg. Gelukkig staat Hyp[eractive helemaal achteraan, dus als je er niet voor in de stemming bent, kun je dit album (voor)tijdig afzetten.

Bescheiden klassieker wat mij betreft, mening ws tikje gekleurd door nostalgie
Maar de songs staan nog steeds als een huis en de productie is schitterend!
Heeft de tand des tijds goed doorstaan, wat je lang niet van alle 80’s pop kunt zeggen

Een goede plaat! De videoclips van zijn liedjes zijn ook steeds een genot om naar te kijken.