Jeff Lynne's ELO - Alone in the Universe (2015)

Prachtige 3-D hoes heeft dit album, dat dan weer wel. Het ELO ruimteschip is echt in beweging...

Zo veel ironie kan ik niet aan.

De Japanese Edition voegt nog een 13de track toe aan dit album, en heet "On My Mind." Kan goed begrijpen waarom dit niet tot de 10 standaard tracks behoort, want het is toch wel het zwakste nummer van het hele album. "Blue" is nog het sterkste nummer van de bonustracks.

Helemaal mee eens, is ook het album waarmee ik het zou mee vergelijken. Armchair Theatre is een bijzonder aangenaam album net als dit. Niet super, maar wel een prettig opwarmertje voor de aankomende concerten.

Sorry mensen,maar ik vindt niet zijn beste werk.Jeff Lynne mist het ORCHESTRA,om weer een
Electric Light Orchestra te worden.Je haalt drumwerk of zijn producing er altijd uit.Luister maar naar Tom Petty of George Harrison.Voor vergelijking kijk maar een het concert in Hyde Park.
Zo klinkt The Electric Light Orchestra.

Tsja, het haalt absoluut niet de kwaliteit van de betere albums van E.L.O. Dit album klinkt echter als een collectie nostalgische gedachtes van een artiest met meer verleden dan toekomst. Er zit met andere woorden een eerlijkheid in dit album die ik goed kan waarderen. Misschien wel het beste wat Lynne heeft uitgebracht sinds Time(The Traveling Wilburys tel ik niet mee, aangezien daar nogal wat talent op meewerkt).

Duidelijk Humbug.....maar een 1.

Dan deugt er dus werkelijk niets aan dit album.
De produktie is wel zijn handelsmerk van de laatste pakweg 25 jaar.
Dat dit dan als ELO is uitgebracht is een discussiepuntje, maar het is wel degelijk Lynne.

Ik vind het ook een niet heel bijzonder album, maar een 1 ???

Voorgaande berichten geven het al aan: de lat wordt hoog gelegd voor Jeff Lynne. Bijna vertederd zien we oudere artiesten een nieuwe plaat maken en nemen het niet zo nauw met de originaliteit en zangkwaliteiten. Ach, de oude baasjes, ze zijn er nog. Leuk dat ze nog meedoen. Maar bij Jeff Lynne heb ik de ervaring dat er direct een vergelijk met de hoogtijdagen gemaakt moet worden en dat de man zichzelf al kwadraterend moet overtreffen. Niet dus. Een gewoon aardige plaat en met liefde gemaakt. Waarom zou hij dat niet mogen?

Natuurlijk mogen de ouwe baasjes nieuwe muziek maken. Dan moet je ook niet teren op oude namen van je vroegeren band,noemt het dan zoals het is ,onder je eigen naam,voeg dan niks aan toe.Wat ik afvraag,heeft iedereen de dvd van het concert in Hyde Park gekeken.Want dan zie en hoor je waar de man in staat was met zijn ELECTRIC LIGHT ORCHESTRA.Hiermee bedoel ik met juiste muziekanten,die de plezier uitstralen van muziek maken.Dat hij in zijn eentje(bijna) heeft gemaakt ,mis ik deze uitstraling en plezier op dt album.Maar hoeft zich niet in rondje werken om een goede plaat af te leveren.

Ik ben het met je eens dat het concert in Hyde Park erg goed was en meer uitstraling had dan Lynne als soloartiest die zichzelf honderd keer overdubt. Toch heeft hij het volste recht de naam ELO te gebruiken, want wat was ELO zonder Lynne? Hij was de spil waar alles om draaide.

Het zijn 2 verschillende dingen denk ik.
Het concert in Hyde Parc was duidelijk memory lane, waar groots werd uitgepakt.
Maar alleen Lynne en Richard Tandy als originals.
Op deze plaat doet hij praktisch alles alleen.
Het heeft niet veel meer van doen met het E.L.O verleden, da's ook een feit.
Slechts mondjesmaat horen we wat echo's uit de goeie ouwe tijd.
Op dat punt kun je dus constateren dat Lynne geen trek meer heeft in een nieuw album die raakvlakken moet hebben met vroeger.
Hij is natuurlijk al heel lang niet meer van de bombast.
Ik zie het ook meer als een echt soloproject en wellicht een opwarmertje voor de tour.
Dat je als luisteraar enigzins op het verkeerde been wordt gezet is ook wel weer logisch.
Live zal hij ongetwijfeld vooral gaan voor de oldies en zal daar plezier aan beleven, evenals het publiek.
Ik hoop voor hem dat het beter uitpakt dan de Zoomtour, daar zat kennelijk niemand op te wachten.
En als hij besluit dit als laatste keer te doen, gewoon onder zijn eigen naam platen maken.
Is wel zo overichtelijk.

Mee eens, bikkel2. Het zijn 2 verschillende dingen: ELO en Jeff Lynne's ELO .
Het zal me benieuwen hoe het dit voorjaar live gaat worden. Ik denk dat het 70% oldies wordt en 30% nieuwer spul van dit album en Zoom. Het publiek komt toch vooral voor het oudere werk en Lynne heeft daar geen hekel aan en doet netjes, samen met Richard Tandy, wat er van hem verwacht wordt. Maar echt genieten doet hij alleen in de studio met dit album als resultaat.

Voor iedereen een lees tip,kijk eens op de internetsite van progwereld.nl,daar een recentie die moeten jullie maar eens lezen,over deze album.

Volgende keer eerst even spellingscontrole doen.

Goed geschreven recensie inderdaad, met als hoofdelementen: teleurstelling aan de ene kant en bewondering voor het vakmanschap aan de andere. Dan kom je ergens in het middenveld uit als beoordeling, lijkt me.

When I Was A Boy is een nummer om verliefd op te worden. De rest vind ik gewoon lekker klinken, maar ik raak er ook niet in een 'hallelujah-stemming' van.

Vind de reacties hier eerlijk gezegd wat aan de lauwe kant. Ja, het album heeft zeker niet het niveau van een Eldorado of Out of The Blue, maar het is toch erg vet dat hij na zo veel jaren weer muziek van enige kwaliteit weet te maken. Het zou maar zo eens een opmaat kunnen zijn naar een mooie herft/winterperiode in zijn carriere. Lynne bewijst in ieder geval dat hij een markante muzikant is met een herkenbare stijl.

Voor vakmanschap geen ongetogen woord, dat is zoals altijd dik in orde bij Lynne.
Maar we kunnen hier onmogelijk spreken van een opzienbarende plaat.
Toch wat te wollig en te saai m.i.
Er blijft te weinig hangen en dat is jammer, maar wel de realiteit.

Mijn inziens horen het titelnummer, "Love and Rain" en "When I was a Boy" bij het beste van Lynne/E.L.O Daarmee is dit album juist wel memorabel. Wollig? Ja, misschien wel een beetje, maar dat heeft ook wel weer zo zijn charme. Niet alle muziek hoeft voor mij per se strak en jeugdig te zijn.

Lynne hoeft van mij ook zeker niet jeugdig te zijn en de produktie is ook best in orde, al heb ik meestal wat moeite met de drumsound, dat is gewoon niet mijn ding.
Ik hou van een duidelijke drumsound die duidelijk in de mix zit, bij Lynne is dat eigenlijk altijd wat doffig, maar dat is persoonlijk.
De nummers die je noemt zijn idd de highlights, mee eens.
Maar ik vind het over het algemeen te weinig om echt te spreken van een memorabel album.

Weinig opzienbarend album.Alone in the universe klinkt wel aangenaam en luistert ook wel lekker weg maar haalt het bij lange na niet bij de hoogtepunten uit het oeuvre van Electric light orchestra.Maar ja misschien moet je dat ook wel niet met elkaar gaan vergelijken.Kleine voldoende.

Een paar heel mooie songs, maar ook wat eenvormig en kort. Ben benieuwd naar de show deze zomer.

Maar eens even goed de tijd voor genomen en uiteindelijk toch beter dan tot nu toe gedacht.

Al mis ik hier en daar nog steeds wel iets.

Aan het auditieve vakmanschap zal het in ieder geval niet liggen, ieder nummer wel weer wat van de gekend verfijnde tutsj van Sjef.

Prijsnummertje hier voor mij toch wel Love and Rain. Uiteindelijk toch wel het soort lied waar ik op hoopte bij aankondiging van dit alles. Iets dat eruit springt. Gedreven door een coolheids riffje en niet te vergeten weer zo'n typische Sjef Lynne swagger solo van beknopte perfectie in al haar verbazingwekkend doeltreffende eenvoud.

Zoals we dit ook al hoorden en waar ik al vaker woorden aan wijdde in het geval van bijvoorbeeld een nummer als Stranger van Secret Messages of Melting in the Sun van Zoom.

Overigens best een handjevol dergelijke solootjes op dit album, en stuk voor stuk spot on.

Zoals we inmiddels mogen verwachten.

Ga dit album zeker nog wat kansjes geven om te groeien want toch wel behoorlijk wat hele aardige dingetjes gehoord vandaag.

Ook maar weer eens gedraaid, en wat ik al vreesde: niets gegroeid. Mijn stem was opgebouwd uit 3,5 waardering + 0,5 loyaliteit en groeikans. Dat halfje kan er nu, na een jaartje wel vanaf. Zoom (2001) was toch echt een stukje beter. Ik ga nu de omgekeerde richting als Deranged en dus komen we elkaar hier tegen!

Helemaal gezellie, Fedde.

Zoom overtreffen gaat 'm sowieso niet worden denk ik, onlangs nog is dat album bij mij definitief doorgebroken als misschien wel mijn favoriet na Out of the Blue.

Het orkestrale element daar voornamelijk plaatsmakend voor een smaakvolle gitaar, maar hoe.

Brommend en knisperend.

Stuk voor stuk nummertjes om door een ringetje te halen.

When I Was a Boy hier vond ik toen ik 'm gister hoorde muzikaal al wel iets beter dan voorheen, maar blijf deze wat lauwtjes vinden.

Ergens is het jammer dat er voor is gekozen dit nummer als eerste kennismaking met het album vrij te geven, met een nummer als Love and Rain was de toon naar mijn idee toch een stuk sterker en daarmee hoopvoller gezet.

Mee eens. Love and Rain is het prijsnummer. Zwoel zuigend en met een mooie modulatie precies op het moment dat je denkt dat het in gaat zakken. Dochter van Jeff zingt hier prachtig.

Ik vind 'm vooral zompig soppend en gretig grijpend op het moment dat je het hoogtepunt eigenlijk al voelde naderen.

Dat moment ja.

Jullie hebben het saampjes toch over dit album, he?

Ter geruststelling; ik wel tenminste. Verder gaan mijn gretige aspiraties niet.