Bob Dylan - Infidels (1983)

Ik vind dit album een echte meevaller na zijn religieuze periode. Het is toch meer het echte Dylan sfeertje ondersteund door een van mijn lievelingsmusici Mark Knopfer. Prachtige songs, vooral de eerste 2 nummers. Maar de rest mag er ook zeker wezen, alleen Union Sundown had er wat mij betreft af gemogen.
Een hoge waardering is op zijn plaats een 4.0. Een 4.5 had het geworden als Dylan een ander nummer had gekozen voor Union Sundown!

Wat heb ik toch een hekel aan dat gladde Mark Knofler geluid. Er staan op dit album hele goede songs, I And I, Don't Fall Apart On Me Tonight, Jokerman, Sweetheart Like You, zijn prima nummers maar de gladde productie maakt het erg onprettig om naar te luisteren. Ik heb helemaal niets tegen jaren tachtig muziek, integendeel, maar dit geluid past gewoon niet bij Bob Dylan. Op Springtime In New York komen dezelfde nummers veel beter uit de verf. Tony Joe White had hetzelfde probleem in de jaren tachtig en de eerste helft van de jaren negentig, prima nummers maar een verschrikkelijke gladde productie.

Een verjaardagscadeau in december 1983 toen ik eenentwintig werd. Na drie gospelalbums deed Bob Dylan eigenlijk al helemaal niet meer mee in de wereld van de rocksterren. Maar nu ineens lag er weer een prachtige plaat op mijn draaitafel en een hoesfoto waaraan geen slijtage was af te lezen. Tweeënveertig jaar is toch echt geen leeftijd om met pensioen te gaan.

Infidels is wel een ingewikkelde titel. Na zijn gospelperiode nu weer ongelovig geworden? Zo kun je het uitleggen. Maar inhoudelijk is het een album vol met Bijbelse verwijzingen. Infidels zijn 'de anderen' die niet zo denken als jij. Er zit de notie van onbetrouwbaarheid in. Eigenlijk gewoon een scheldwoord. Dylan staat niet langer in het geloof als getuige maar op de begane grond, waarop neergekeken wordt door vrome gelovigen. Zo werden ook de Joden genoemd. Hij voegt zich in die schare 'ongelovigen'. Misschien is het zicht op die plek beter op wat waar is.
Ongetwijfeld heeft de kritiek vanuit fundamentalistisch christelijke hoek in de VS op de bekering van Dylan hiermee te maken gehad. Hij voldeed niet aan hun regels.

Het album gaat over onrecht, mensen die in de maatschappij buiten de boot vallen, is heel duidelijk over politici en hypocrisie. Is hier en daar snoeihard. De protestzanger is na 15 jaar terug:

"Steal an little and they throw you in jail, steal a lot and they make you a king". Hoe actueel, vandaag de dag.

Het geluid is wel degelijk van de jaren '80. De productie, deels door Knopfler, laat wat te wensen over. Strak en met net een beetje teveel galmende reverb. Hoe het veel beter had kunnen klinken ontdekten we in de serie alternatieve opnames op Bob Dylan - Springtime in New York (2021).

Er werd wat geschrapt. Bekendste outtake is wel het prachtige Blind Willie McTell. Het kwam niet op het album, evenals Foot of Pride.
Tenslotte: de bijdragen van gitarist Mark Knopfler storen me in het geheel niet. Zijn spel komt prachtig tot z'n recht in Sweetheart Like You, I and I en vooral Jokerman. Een prachtnummer.
Helemaal warm word ik van Don't Fall Apart on Me Tonight.
Bob Dylan was er nog in de jaren '80, al moesten we even wachten tot 1989 om weer zo'n voltreffer tegen te komen.

een ietwat vergeten lp van Bob Dylan uit 1983
het begint aan 100 per uur met het opzwepende "jokerman," met Sly Dunbar op de drums en Robbie Shakespeare op de bass ( wie kent die nog?) verder hebben we -Mick Taylor en Mark Knopler op gitaar
"neighborhood bully zou zo maar over Trump kunnen gaan evenals "license to kill"
dit is Bob Dylan op zijn best .loop naar de platenwinkel en haal ze in, huis en neem ook "desire"mee