Wu-Tang Clan - Enter the Wu-Tang (36 Chambers) (1993)

Apart om te zien hoe dit album is uitgegroeid als 'introductie tot hip-hop'. Die functie vervulde het een 17 jaar geleden voor mij ook. Als 7-jarige stond dit album zo'n beetje op repeat. Niet dat ik het zelf draaide, de beschuldigende vinger daarvoor mag naar mijn destijds puberende broer. Van de lyrics begreep ik (gelukkig) weinig, maar ook toen al werkte de samples hypnotiserend. Nummers als C.R.E.A.M, Can it be all so simple, Method man staan nog steeds overeind.

Als een plaat zowel op tekstueel als instrumentaal vlak goed is, en ook de flow van de MC's zit als gegoten, dan heb je een goeie plaat. Enkele maanden geleden was ik hier helemaal weg van, nu is dat iets getemperd. Ik vind het nog altijd bij vlagen een heerlijke plaat ('Bring da Ruckus'; 'C.R.E.A.M.'; 'Method Man' (met die foltertechnieken, geweldig). Ook enkele echt harde nummers op deze plaat, dan noem ik nog 'Wu-Tang Clan Ain't Nuthing Ta Fuck With'. Goeie producties, en natuurlijk talent met hopen, deze verzameling MC's. Maar voor mij niet de klassieker die het voor velen wel is.

4 sterren

Edit: en gooi 'Tearz' er ook nog bij als één van de beste nummers, vooral dankzij de erg mooie sample.

Dat deze plaat zoveel verkocht heeft, het is een wonder, maar er kleeft ook iets van gerechtigheid aan. Het is natuurlijk een vrij vreemde plaat, die drijft op vrij lo-fi producties (even schrikken toen ik de cd voor het eerst draaide, het klonk allemaal wat dof), met paranoïde pianootjes, slepende biets, samples uit kung fu-films en een vrij donkeres sfeer. Gelukkig is er ook plaats voor humor, veel humor zelfs, en niet zozeer alleen in de vrij associatieve teksten ("Let's get on this mission like Indiana Jones" tovert elke keer weer een glimlach op mijn gezicht), maar ook de torture skit is stiekem toch best wel grappig.

Hier zit het leuke van de plaat: neem "Wu-Tang Clan Ain't Nuthing Ta Fuck Wit", wat een waarheid als een koe is, heeft bijna een overdreven opgefokt en dreigend karakter, maar uiteraard met een knipoog. Vooral de aanwezigheid van Ol' Dirty Bastard is gewoon uitermate plezant: deze held komt er af en toe met zijn hoogst opmerkelijke stem, een soort Tom Waits van de hiphop, even doorheen lullen, heerlijk.

Maar toch, echt humor om te lachen is het allemaal ook weer niet: zoals gezegd is de sfeer donker, erg donker. Veel nummers doen op rauwe, ongemakkelijke manier verslag van het straatleven. Soulheldin Wendy Rene zingt dan ook: "After laughter comes tears" (check ook de originele nummer zeker eens, erg mooi, soul gekruist met Kurt Weill), maar ook de andere samples zijn goed in orde: blazers, piano's, de legendarische "The Grunt"-sample van de J.B.'s, ze dragen allemaal bij aan een geweldige post-moderne bluesplaat.

Hier zit hem ook de grap in: omdat de rappers van die aandoenlijke types zijn, een soort André van Duin-typetjes maar dan hiphop-stijl, ze zijn allemaal wat overdreven en theatraal, maar dat is juist zo leuk, sluit je ze gemakkelijk in je hart, blijven hun taalgrapjes leuk en zo groeit deze plaat en gaat over je heen liggen als Bukowski's deken achter je aanloopt en over je heen kruipt, een beetje ongemakkelijk is het wel, maar een heerlijk warme deken is het uiteindelijk wel, ook al stinkt ie toch een beetje. Maar je raakt zo gewend aan en gesteld op die geur, nietwaar?

Chessboxing blijkt echt te bestaan:

‪World Chess Boxing Championships - 1 of 2‬‏ - YouTube

Erg goed en vooral zeer vermakelijk hiphop plaatje. Één van de betere die ik tot nu toe gehoord heb.

Een van m'n favoriete hiphopalbums. Klinkt allemaal nog erg rauw, nummers stuk voor stuk classic. CREAM is hier de favoriet.

Ik ben de laatste tijd best wel in een Wu-Tang mood, luister vrij veel naar de soloprojecten, maar dus ook naar deze. Vind hem nu wel vetter dan eerst, heerlijke hip-hop plaat, maar toch vind ik de solo-albums van Reakwon, GZA en Ghostface Killah nog veel vetter. Waar het aan ligt weet ik niet, want gemiddeld genomen zijn jullie het duidelijk niet met me eens, maar ik vind met name de beats op die andere projecten een stuk beter (RZA is echt een genie).

Ik ben het met je eens hoor, vind dit maar een overschatte plaat.

Onbegrijpelijk Tegen zo'n beat als in Shame On A Nigga of Da Mystery of Chessboxin' kan je toch geen nee zeggen

Ik niet dit is mijn favoriete Hip-hop plaat en staat nog altijd in mijn Top 10.
Maar ieder zijn mening natuurlijk.

Dat doe ik ook absoluut niet Zoals ik al zei blijft dit een vet album, laat daar geen misverstand over bestaan. Vind alleen de solo albums beter dus (die uit de eerste 3/4 jaar bedoel ik dan dus, de 'classics', moet de latere nog luisteren, Tical trouwens ook nog). Het album van GZA vind ik de sterkste, maar dat is dan ook meteen één van mijn favoriete hip-hop albums.

Moet ik dat ook eens gaan luisteren, tenminste, zodra er weer eens ruimte in mijn lijst van nog te draaien albums ontstaat

Van de week weer eens in de auto gehad, en wat is t toch een heerlijke cd. Vanaf t eerste nummer zit je er direct weer in en wordt t moeilijk om niet swingend achter t stuur te zitten op rza's beats en al mee blaffend op de lekker in t gehoor liggende teksten. Mijn stem maar eens even verhogen....

Vond het altijd al lastig om RZA te beoordelen als MC, op sommige nummers vind ik hem echt goed, Wu-Tang Clan Ain't Nuthing Ta F' Wit, Tearz, Protect Ya Neck, Mr. Sandman, Snakes om maar even paar voorbeelden geven. Soms heeft ie van die felle furious raps en die klinken gewoon goed. Maar over het algemeen vond ik hem de begin periode van Wu ook eigenlijk op z'n best.

Na een lange tijd geen Hip-Hop te hebben geluisterd, dacht ik laat ik maar eens weer wat Hip-Hop opzetten. Nadat ik Enter The Wu had geluisterd, wist ik weer waarom ik Hip-Hop vroeger zo cool ben gaan vinden. Deze plaat klinkt nog precies zoals toen ik hem voor het eerste hoorde rond mijn 14e. Dit album heeft nog steeds niks aan kracht verloren en is daarmee voor mij sowieso de beste Wu plaat en beste Hip-Hop plaat allertijden. Alles klopt gewoon aan dit album, de sfeer, de grauwe kale doffe beats en de rauwe raps. De 9 MC's vullen elkaar goed aan, ook al hoor je Masta Killa maar slechts één keer op het hele album. En die skits, hoewel eigenlijk zijn het geen skits, meer intro's en outro's van nummers ook echt passen, sommige zijn echt grappig om naar te luisteren. Misschien één klein dingetje wat wel jammer is, is dat het geluidskwaliteit van deze plaat wat aan de zachte kant is. Maar deze plaat is destijds in de 'basement' van RZA opgenomen en beschikte over maar beperkte apparatuur en equipment. Niet zoals in echte studio's.
En dan die vraag die ik altijd zo vaak heb gehoord: Welke vind je beter, Enter The Wu-Tang of Wu-Tang Forever? Vond ik altijd lastig om antwoord op te geven want het zijn twee totaal verschillende albums, Wu-Tang Forever heeft meer hardere en strakke beats maar ik heb altijd met Wu Forever en het kan aan mij liggen maar het lijkt net dat halvewege disc 2 het geheel beetje in elkaar zakt. Conclusie: Enter The Wu-Tang: 36 Chambers vind ik beter.
Als Hip-hop weer zoals vroeger gaat klinken, zal ik zeker weer meer Hip-Hop gaan luisteren...

Oké, oké, er zijn maanden overheen gegaan maar inmiddels, eindelijk, kan ik zeggen dat ik Enter the Wu-Tang Clan écht geweldig vind. Nummer voor nummer, beat voor beat, verse voor verse van hetzelfde, erg hoge niveau. De sfeer die dit album daarnaast uitstraalt is ook geweldig. Eindelijk dus: 4*

Sinds ik deze plaat ken zijn de herfst-en wintermaanden toch iets leuker geworden echt de ideale hip-hop plaat als je ballen eraf vriezen van de koude.

Wat een album! Keiharde, pure, rauwe beats met heerlijke flowende rappers erop! Genieten dit

Inderdaad, wat een rauwe rap rebellen zijn die Wu-Tang lui toch
Ik beschouw rap niet als een genre wat me na aan het hart ligt, maar deze plaat mag ik toch erg graag luisteren.

3,5*

Heb er geen woorden voor, gewoon een geweldige classic, maat van me was altijd Lil Wayne dickrider totdat ik dit album meenam toen we stuk moesten rijden en hij was meteen verliefd, hoe kan het ook anders? 5*

Ik beschouw dit album als de laatste Hip-Hop revolutie.

Achttien jaar geleden dus alweer.
Sindsdien toch weinig grensverleggende albums meer gehoord...

Gelukkig zeg je zelf al dat jij ze niet meer hebt gehoord.

Alles onder de 200 stemmen op MuMe is toch bij voorbaat geen revolutie. Daar heb je immers een "beweging" voor nodig, geen bridge-clubje.

Ik zeg ook "weinige".

Waaronder bijvoorbeeld deze: Hatsjoe Sneeze

Als je Odd Future niet revolutionair noemt, heb je het afgelopen jaar heel wat gemist. Stemmenaantallen op MuMe zeggen niets, aangezien het gaat om een niche.

Niet om het een of ander, maar chessboxing is echt een ongelooflijke reetsport xD

Deze plaat bevond zich nog bij mijn beperkte collectie hip-hop platen en ik heb besloten om hem vandaag een kans te geven en het bevalt me wel. Sowieso ben ik wel een fan van de harde hip-hop die de Wu-Tang Clan maakt. En ik ben niet de enige, aangezien dat dit een klassieker blijkt te zijn in het hip-hop landschap. Het hoogste niveau van het album is in het midden met zeker een aantal nummers die mijn favorieten zijn. We starten met een vier en een half.