Wu-Tang Clan - Enter the Wu-Tang (36 Chambers) (1993)

Dat heb ik bij dit album, maar dan in mindere mate. Ik heb nog geen stem uitgebracht maar ik weet zeker dat het geen 5 zal zijn.

jij notabene! ook weer zo'n cd uit het gouden tijdperk, 97, 98, haha.

Maar goed ironflag is ook wel de moeite waard, maar is niet beter dan deze, en zeker niet als Wu-tang forever. Net als the W, een paar goede nummers, en de rest ruimteopvulling.

Zeg! Ga es PMen! Nu moet ik me de hele inhouden om een vruchteloze discussie te vermijden .
Enter the Wu-tang ruled. Wu-Tang Forever een verzameling topnummers plus verzameling fillers. The W is gewoon goed. Iron Flag en 8 Diagrams zwak. Agree to disagree?

Houd je vooral niet in; ik moet ook keer op keer maar lezen hoe het meest overschatte hiphopalbum ooit er steeds zonder kritiek vanaf komt.

Ja, Niek, voor de dag er mee. Hup! Ik ben ook wel benieuwd naar je betoog omdat ik hier ook niet die grote klassieker in zie.

Een betoog houden om iemand ervan te overtuigen dat een album prachtig is lijkt me nogal moeilijk. Volgens mij hangt het er gewoon vanaf wat je smaak is. En gezien de top10 van MJ_DA_MAN lijkt het me niet eens zo heel vreemd dat hij Wu-tang forever beter vind dan Enter the wu-tang.

Ik zie hier zeker wel de grote klassieker in, maar vraag me niet om jullie precies uit te leggen waarom

Een top 10 wil niks zeggen, dus ik snap niet waarom die er wel eens bij wordt gepakt. Het is níet mogelijk om iemands smaak te kunnen bepalen d.m.v. het bekijken van iemands top 10.

Toch enigszins wél hoor...
als ik zie datjij Jedi Mind Tricks en Canibus inje top-10 hebt staan, kan ik daar toch heel wat uit afleiden... (no offense eh )

Maar toch niet dat ik Wu-Tang Forever beter vind dan Enter The?

Nou. Alles is toch zo onderhand wel gezegd over deze plaat? Hoewel het in principe niet mijn favoriete stijl hiphop is (ben toch meer van de Tribe, Dela en Roots) klopt deze plaat gewoon zo onwaarschijnlijk goed, dat ie toch een heel speciale plek inneemt in mijn collectie. Voornamelijk pure brag n boast raps - doorgaans de meest simpele vorm van rap - zo fantastisch uitgevoerd, en met name zo uniek, dat deze raps raken aan de poezie van Common op Resurection, de storytelling van Nas op Illmatic en de wegflowende raps van Rakim op Paid in Full. Hét verschil met het latere materiaal is dat hier een onwerkelijke geldingsdrang doorklinkt. Elke rap is met evenveel passie, zorg en enthousiasme in mic gespuugd. De verschillende stijlen komen daardoor nog duidelijker uit de verf, en ook hoe complementair deze aan elkaar zijn. En dan de producties... Die zijn niet te vergelijken met welke plaat dan ook (ook niet RZA latere producties). De klasse schuilt in het feit dat de beats ontzettend simpel lijken, maar uit - ja hoe zeg je dat? - meerdere lagen lijken te bestaan. Alsof er op een frequentie buiten ons bereik nog dingen klinken, en wij die dus niet horen, maar ze stiekem wel binnendringen. Zo blijven de beats ook duurzaam. CREAM (alom geprezen voor zijn productie) vind ik juist ietwat minder geniaal, waarschijnlijk omdat de beat wat meer 'voor de hand ligt'. Dan de sfeer. Ik ken ondertussen toch aardig wat platen, maar geen van allen kent zo'n kenmerkende sfeer als deze plaat. De skits, de beats, de raps, de kungfusamples, allen dragen ze bij aan die sfeer.
Dit alles is denk voor een groot deel op het conto van RZA te schrijven. Ook die geniale trucjes met de producties (alsof die dus op zich nog niet goed genoeg zijn). De buzzer bij ODB op Protect ya Neck is mijn inziens een van de allermooiste vondsen ooit gedaan. Zowel in muziek als in archeologie, aerodynamica en biochemica.
Naast dit alles spreekt de ongecompliceerdheid van dit album me ontzettend aan. Ik stel me echt zo voor dat de studio een soort hangplek was voor de mannen. Dat ze daar voortdurend binnenwipten, en als RZA weer eens iets had gefikst dat de aanwezigen daar dan, opgejut door de anderen, meteen vol op doken. En dat ze elkaar echt van de mic wegsloegen omdat ze zelf wilden. Die gretigheid mis ik wat op de latere platen.
Eigenlijk is dit een groot briljant concept terwijl het klinkt alsof er nooit ook maar enigzins over is nagedacht.
Zo is dit boven alles een ontzettend uniek album met veel verborgen klasse. Uniek in zijn eenvoud en uniek in zijn ondoorgrondelijkheid. Een werkelijke juweel van jewelste...


En MJ: Túúrlijk kun je van alles afleiden uit een top10. Je kan toch ook zien dat iemand country leuker vind dan bv death metal. Nou, zo kun je, uiteraard wel minder makkelijk, ook binnen een genre verschil van smaak zien. Enter the en Forever zijn als je goed luistert heel ander soort platen.

Grapje.

Niet?

Dat vind ik zelf toch van wel, je kunt natuurlijk niet aan de hand van iemands top10 precies zeggen hoe hij over een album zal gaan denken, maar ik vind dat je toch zeer zeker iemands smaak kunt afleiden aan de hand van zijn 10 favoriete albums.

Natuurlijk kan ik niet met zekerheid zeggen dat je Wu-tang forever beter zal vinden dan Enter the wu-tang aan de hand van je top10, maar je top10 bevat wel een aantal albums met de wat nieuwere sound en vrij weinig uit de begin nineties. Ik zei ook alleen maar dat ik het niet zo raar vind dat jij wu-tang forever beter vind dan enter the wu-tang.

Dat vind ik wel mooi gezegd, in het begin vond ik het album vrij saai en vond ik CREAM het beste nummer. Nu, na heel wat luisterbeurten, vind ik dit album geweldig en vind ik de productie op CREAM juist niet meer zo boeiend.

Dat is dankzij de volgende formule: hoe eerder je het mooi vind, hoe eerder je er op "afknapt"

Dat is de grootste onzin die ik ooit gehoord heb.

Ik ben daar volledig niet mee eens.
Ik waardeerde als een van de weinige mensen dit album meteen.
En vind nog steeds erg goed.

ik vergat erbij te zetten dat het niet altijd opgaat, maar wel vaak moet ik zeggen. (bij mij dan). (Ik heb het wel over de producties he)

Als je (bijvoorbeeld) een nummer voor de eerste keer hoort, en na 20 seconden vind je het al helemaal geweldig, een prachtige sample, lekkere beat, enz. wedden dat je er op uitgekeken bent na 10/20 complete luisterbeurten?

Ik ben het eigenlijk wel eens met Dj2Jelle. Al gaat dit natuurlijk niet altijd op.

Is bij mij ook vaak het geval.

Toch vond ik wu-tang forever eerder mooi, en ook langer.

en wu-chronicles ook wel eigenlijk...

Zo zie ik het ook. Dit is ontegensprekelijk de beste Wu...

Ik vind Shame on a Nigga, Wu-Tang Ain't Nuthing Ta Fuck With, C.R.E.A.M., Clan in da Front en Protect Ya Neck erg goed. Maar de rest van de tracks kunnen mij niet interesseren.

3.5*

Wat raar dat de rest je niet kunnen interesseren, want de tracks die je net opnoemt, vind ik nou niet anders dan de andere tracks

Ik dacht precies hetzelfde. Waarom Protect Ya Neck wel en Da Mystery of Chessboxin' niet? Concept is toch vrij overeenstemmend.

Protect Ya Neck vind ik verruit de beste op deze plaat, bij Da Mystery of Chessboxin' vind ik vrijwel alleen de raps vet (beat kan er mee door). Qua raps vind ik dit sowieso wel een van de betere hiphopalbums, dus dan kan ik het eindelijk een keer met de rest eens zijn .

Een beetje raar is het opzich wel, maar soms pakt een nummer je nou eenmaal wel en soms helemaal niet. Wel grappig, de nummers die hij opnoemt ook mijn favorieten zijn op CREAM na, dat ik dan weer het zwakste nummer vind van dit album.

Over dat onderwerp is een heel boek over geschreven. Het heeft te maken met een Biologische factor.

Ontegensprekelijk?? volgens mij sprak ik het toch echt tegen....