menu

Supertramp - Brother Where You Bound (1985)

mijn stem
3,38 (151)
151 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock / Pop
Label: A&M

  1. Cannonball (7:38)
  2. Still in Love (4:36)
  3. No Inbetween (4:36)
  4. Better Days (6:17)
  5. Brother Where You Bound (16:30)

    met David Gilmour

  6. Ever Open Door (3:04)
totale tijdsduur: 42:41
zoeken in:
avatar van Wandelaar
4,0
Uit het feit dat hij denkt dat Davies (en de rest van de band) expres zijn nummers slecht speelt. En dat is niet eerlijk!

avatar van lennert
3,5
Ik vind Hodgson een intrigerend figuur als ik de geschiedenis van de band zo lees en de manier hoe hij zich later profileert bekijk. Op basis van veel lyrics zie ik in ieder geval een getroubleerde en tragische man.

avatar van little lion man
4,0
zaaf schreef:
Ze speelden zijn nummers toch ook slecht?

Ik vind dat ze zijn nummers op de liveplaten na zijn vertrek wel minder geïnspireerd spelen dan de Davies nummers, of beeld ik me dat in? Als het klopt, zou het betekenen dat zijn nummers beter gespeeld werden toen Hodgson er nog bij was

avatar van RuudC
3,0
Niet meer mijn genre en het beste bandlid is vertrokken. Toch valt dit album eigenlijk nog wel mee. De verschuiving naar (eighties) pop is uiteindelijk geen groot probleem gebleken. Ik heb leeftijdsgenoten van Supertramp gezien die er (meer) moeite mee hadden. Natuurlijk is het met de opener wel even slikken, maar slecht is het zeker niet. Dat geldt voor de rest ook wel. Het is voor mij onmogelijk om hier gewetensvol een onvoldoende te geven. Er is eigenlijk niets waar ik me aan irriteer en de titeltrack is in zijn massieve omvang wel redelijk de moeite waard. Er zitten heel toffe stukken in. Ik hoor alleen geen redenen om dit album vaker te draaien. Bij eerdere albums moest ik nog wel eens aan Savatage denken. Vandaag merk ik dat Davies me soms aan Jon Oliva doet denken.


Tussenstand:
1. Crime Of The Century
2. Breakfast In America
3. Crisis? What Crisis?
4. Supertramp
5. "...Famous Last Words..."
6. Even In The Quietest Moments
7. Brother Where You Bound
8. Indelibly Stamped

avatar van bikkel2
4,5
little lion man schreef:
(quote)

Ik vind dat ze zijn nummers op de liveplaten na zijn vertrek wel minder geïnspireerd spelen dan de Davies nummers, of beeld ik me dat in? Als het klopt, zou het betekenen dat zijn nummers beter gespeeld werden toen Hodgson er nog bij was


Hodgson heeft het dacht ik nog proberen te verbieden. Uit puur nostalgische overwegingen speelden ze de Hodgsonsongs. Fans willen dat nu eenmaal graag horen.
Eerder een soort van tegemoet treden naar het publiek. Het zal dan minder van harte gaan. Zo prettig ging Hodgson niet weg.

avatar van Wandelaar
4,0
bikkel2 schreef:
Uit puur nostalgische overwegingen speelden ze de Hodgsonsongs. Fans willen dat nu eenmaal graag horen. Eerder een soort van tegemoet treden naar het publiek. Het zal dan minder van harte gaan. Zo prettig ging Hodgson niet weg.
Dat is één kant van de zaak en niet onjuist. Tegelijk kunnen we stellen dat bandleden Helliwell en Siebenberg toch ook best gehecht zullen zijn geweest aan 'hun' repertoire uit de meest succesvolle periode. Tenslotte: de band moest verder en na opnemen van hun nieuwe albums zullen juist die nieuwe songs het best gerepeteerd zijn. Zo hoor je na opname van Some things never change (1997) goed het fris ingespeelde effect van die nummers op hun live-album dat in hetzelfde jaar werd opgenomen: It was the best of times. Dat is niet vreemd en heeft niets met Hodgson-pesterij te maken. Mark Hart deed juist heel verdienstelijk zijn best de vocalen van Hodgson te vervangen. No hard feelings, zeker niet van zijn kant.

avatar van little lion man
4,0
bikkel2 schreef:
[Hodgson heeft het dacht ik nog proberen te verbieden. Uit puur nostalgische overwegingen speelden ze de Hodgsonsongs. Fans willen dat nu eenmaal graag horen.
Eerder een soort van tegemoet treden naar het publiek. Het zal dan minder van harte gaan. Zo prettig ging Hodgson niet weg.

Heb begrepen dat ze een gentlemen's agreement hadden dat Davies en Hodgson ieder alleen hun eigen songs live zouden spelen. Tijdens de Brother On The Road Tour heeft Davies zich daar nog aan gehouden, maar de roep om School, The Logical Song en Breakfast In America was te groot om te weerstaan, dus vanaf 1988 kwamen die weer op het repertoire.

avatar van Wandelaar
4,0
Tja, ik weet niet of de 'gentlemens agreement' een eeuwige werkingsduur had. Maar het is lastig aan beide kanten het Supertramp-verleden te ontvlechten. De songs stonden op naam van Davies/Hodgson en dat was lange tijd geen probleem. Op dit moment gaat Hodgson de wereld rond met zijn Breakfast in America 40th Anniversary Tour. Van mij mag hij, maar het is duidelijk dat ook hij met de eer wil blijven strijken van zijn voormalig lidmaatschap van de band. Een band waar hij wel wat aan te danken heeft en die hij zelf verliet, zijn vrienden achterlatend.

avatar van bikkel2
4,5
Zover ik weet speelt Hodgson alleen zijn eigen composities live. De liedjes mogen dan wel op Hodgson/Davies geregistreerd staan, de insiders weten dat het bepaald geen echt schrijversduo was. Misschien wat wederzijdse hulp her en der, maar het is duidelijk dat beide mannen een nogal eigen signature hebben qua songwriting.
Hodgson's besluit om de groep te verlaten is voor mij nooit helemaal helder geworden trouwens.
Het scheen wat te maken te hebben gehad toen Sue Davies ( de vrouw van) het management ging doen.
En waarschijnlijk wilde hij gewoon op zichzelf staan.

avatar van Wandelaar
4,0
Je hebt gelijk, Roger Hodgson zal alleen zijn eigen nummers live ten gehore brengen. Die vindt hij immers ook de beste en dat is OK. Maar Supertramp was ook een band die samen dat specifieke geluid ontwikkelde. Meer dan de som der delen. En dat Hodgson nu steeds terugvalt op zijn Supertramp-liedjes wil toch ook wel zeggen dat het met zijn eigen repertoire na 1983 niet heel best gesteld is.

avatar van bikkel2
4,5
Mee eens en ik had ook wel wat meer verwacht van hem als soloartiest. Net als Supertramp is het ook hem niet gelukt zich verder te laten gelden.
De man teert inmiddels ook al heel wat jaartjes op de Supertramp klassiekers en een handjevol oudere eigen liedjes.
Talent zat, maar meer zat er kennelijk niet in.

avatar van Wandelaar
4,0
Laten we dat onderstrepen. Zeker een groot talent en creatiever dan Davies maar helaas ook niet veel verder gekomen.
(Mocht iemand denken dat we nu off-topic geraakt zijn, dan wijs ik op de logica dat Brother Where You Bound het eerste Supertramp album is na de split en dat die tot op de dag van vandaag doorwerkt.)

avatar van Tony
4,0
RuudC schreef:
Natuurlijk is het met de opener wel even slikken, maar slecht is het zeker niet.

Je vriend lennert zei ook al zoiets, dat het te dansbaar geworden is, of zo. Ik snap jullie specifieke problemen met dit nummer niet zo. Ik vind het een lekkere binnenkomer en herken er volledig en helemaal de sound van Supertramp in, dus willen jullie proberen uit te leggen wat er schrikken en slikken is aan Cannonball??

avatar van bikkel2
4,5
Fijne opener toch? Een strakke 80's sound. Supertramp mocht gerust wat afgestoft worden. Ik vind dat het dansbaar is ook geen enkel probleem.
Op Free As A Bird de volgende worp van 2 jaar later, wordt die lijn wat te drastisch doorgevoerd. Dan hoor je duidelijk dat een grotendeels op r&b gebaseerde plaat en waar de soul totaal ontbreekt, niet echt past bij Supertramp.
Als in intentie echt goede composities dan ook nog ontbreken is het snel klaar.

avatar van lennert
3,5
Tony schreef:
(quote)

Je vriend lennert zei ook al zoiets, dat het te dansbaar geworden is, of zo. Ik snap jullie specifieke problemen met dit nummer niet zo. Ik vind het een lekkere binnenkomer en herken er volledig en helemaal de sound van Supertramp in, dus willen jullie proberen uit te leggen wat er schrikken en slikken is aan Cannonball??


Ik hoor de band denk ik toch iets majestueuzer en minder dansbaar

avatar van Casartelli
4,0
't Is een beetje hun Abacab. Op zijn eigen merites best een prima nummer, maar er loopt niet bepaald een vloeiende lijn vanuit het eerdere werk naartoe.

avatar van RuudC
3,0
Daar kan ik me wel in vinden.

Het slikken komt vooral doordat het mijn genre niet is, terwijl het voorgaande werk wel in mijn straatje valt.

avatar van lennert
3,5
Casartelli schreef:
't Is een beetje hun Abacab. Op zijn eigen merites best een prima nummer, maar er loopt niet bepaald een vloeiende lijn vanuit het eerdere werk naartoe.


Terwijl Abacab dit voor mijn gevoel wel had, die vloeiende lijn vanuit eerder werk. Ook verre van mijn favoriete Genesis-plaat, maar ik waardeer die toch beter dan ik een nummer als Canonball hier waardeer.

avatar van Casartelli
4,0
lennert schreef:
Terwijl Abacab dit voor mijn gevoel wel had, die vloeiende lijn vanuit eerder werk. Ook verre van mijn favoriete Genesis-plaat, maar ik waardeer die toch beter dan ik een nummer als Canonball hier waardeer.
Even een aanvullende nuancering: ik had het eigenlijk over het album Abacab ten opzichte van eerdere albums. Op lossenummerniveau is het van Turn It on Again naar Abacab nou ook weer niet zo schokkend.

avatar van lennert
3,5
Ik had het ook over het album!

Gast
geplaatst: vandaag om 09:21 uur

geplaatst: vandaag om 09:21 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.