Steven Wilson - 4 ½ (2016)

Als groot liefhebber van Steven Wilsons muziek vind ik dit behoorlijk teleurstellend en saai zelfs op momenten. Natuurlijk is de sound weer geweldig maar het pakt me nog niet zo.

Blijven luisteren is mijn advies. Bij mij had het ook tijd nodig.

Hoort deze eigenlijk niet in de categorie EP thuis?

Zelfs noemt hij het een mini-album met 'orphan songs', die louter stilistisch niet bij één van z'n vorige platen hoorden. Het is dus niet dat ze te 'slecht' waren. Wat de lengte betreft, is 36 minuten zeker studio-plaat waardig (kijk maar naar de Beatles pakweg), maar feit is natuurlijk dat hij het zelf niet als 'volwaardige' opvolger van HCE beschouwt. Nil Recurring in de nasleep van Fear of a Blank Planet, werd dan wel weer als EP gepromoot. Anderzijds heb je ook een Far Skies Deep Time van Big Big Train (41') of All Delighted People van Sufjan Stevens (59') die wel nadrukkelijk als EP werden uitgegeven. Soit, geen idee wat het beleid van MuMe hierrond is...

Dit is meer, m.i., het oude idee van een EP EP - Match of the Day.

De Officiele Benadering: origine EP

In feite is - naar wat ik lees - de EP benadering verouderd. En moet je dit album bekijken zoals al eerder gezegd: mini-album met Orphan Songs.

Een oud-MuMe-user (Michael VR) mailde me zonet een interview waarin Steven zelf de benaming EP in de mond neemt, dus wie zal het zeggen (start op het moment waar hij 'EP' zegt)
Iedereen vult dit blijkbaar anders in...

Wilson is natuurlijk dan ook een oude knakker aan het worden. Net zoals mij:

We were born in '67
The year of Sgt. Pepper
And Are You Experienced?

ach ja, de Tijd Vliegt, nietwaar ?

Hier had ik eerlijk gezegd iets meer van verwacht. Ik mis de samenhang tussen de nummers.

My Book of Regrets is niet slecht, maar toch een stuk minder interessant in vergelijking met stukken zoals Ancestral of 3 Years Older van Hand. Cannot. Erase.

Year of the Plague is een mooi instrumentaal nummer.

Happiness III en Sunday Rain Sets in zijn naar mijn mening vrij saaie nummers voor Wilson-standaarden.

Vermillioncore is een lekker energiek instrumentaaltje. Ik vermaakte met goed toen dit nummer laatst in de 013 werd gespeeld.

Don't Hate Me met Ninet Tayeb is wat mij betreft volkomen overbodig, aangezien het origineel veel beter is. Ik vind Ninet simpelweg niet zo mooi zingen op deze versie van het nummer. Verder verschilt het nummer weinig van het origineel. Lijkt mij gewoon een nummer om deze EP, want zo beschouw ik het, op te vullen.

Ik had liever de alternatieve versie van Index met de knippende vingers op deze EP gehoord.

Dit zijn tussendoortjes waar andere artiesten een moord voor zouden doen.

Dit album is precies in het midden op te delen. De eerste drie nummers vind ik redelijk veilig, bijna poppy, terwijl op de B-kant weer veel meer de symfo/progrock wordt opgezocht. Natuurlijk, echte coherent is het allemaal niet, maar dat was ook niet de intentie van deze plaat. Als je individueel zulke goede nummers op de plank hebt liggen, is het ten slotte ook zonde om er niet iets mee te doen.

Mijn persoonlijke favoriet is het prachtige Don't Hate Me. De vocalen, de diepe bastonen, het geweldige drumwerk; het komt geweldig tot zijn recht op de dikke plaat zwart vinyl.

4,0*

Toch maar weer een halfje verlaagd. Het is duidelijk dat dit een tussendoortje is. En natuurlijk is het gebodene nog steeds prima, maar ik snap best dat deze nummers op de plank zijn blijven liggen. Het zou wat afbreuk doen aan de vorige twee platen. Ik sla hier niet stijl van achterover. In het begin deed het me duidelijk wat meer dan de laatste keren dat ik het luisterde.

Het album is overigens nog steeds interessant hoor...

Een tussendoortje misschien, maar dan wel met een fantastisch openingsnummer en een mooie sfeervolle instrumental direct daarna. De rest vind ik minder, en het slotnummer is voor mij overbodig ten opzichte van het origineel op Stupid dream, met een gastzangeres wier stem niets toevoegt.

Vind de zang van Tayeb eerder afbreuk doen aan Don't Hate Me dan dat het wat toevoegd. Doordat ze de zanglijnen natuurlijk makkelijk aan kan, gaat er een hoop van de wanhoop uit het refrein verloren. Komt niet in de buurt bij het gevoel wat Wilson erin weet te leggen in het origineel, waar hij het uit z'n tenen moet halen.

Voorop gesteld, ik heb bijna niets met prog. Er zijn een paar uitzonderingen, maar "few and far apart" zoals dat in het Engels zo mooi gezegd wordt. Om een of andere reden bleef ik wel terugkomen naar 4 1/2. Waarschijnlijk in eerste instantie omdat delen van de muziek me aan Pink Floyd deed denken. Twee nummers worstel ik me doorheen, van andere geniet ik volop. Niet gehinderd door kennis van het origineel, geniet ik bijvoorbeeld, in tegenstelling tot crosskip van de bijdrage van Ninet Tayeb. Ze zingt prachtig.

Heel veel meer kan ik als niet -expert in prog niet bijdragen. 4 1/2 heeft elementen van jazz-prog-rock die rond 1978 populair was en een enkele overgang,, die ik de "Marillion overgang" noem, die mij niet aanspreken. Daarnaast vier nummers vol met muziek die gewoonweg goed is hoe we het ook besloten hebben te noemen. Waar het vakmanschap vanaf spat.

Het hele verhaal kun je hier lezen op WoNo Magazine.

Ligt er wellicht toch aan welke versie je als eerste hoort en onder welke omstandigheden. Ik vind deze versie prima passen. Niks mis mee.

Net geüpload door Steven Wilson:

Steven Wilson - Vermillioncore (Live at NSJ Festival 2016) - YouTube

de eerste 2 tracks zijn echte parels van het niveau hce.
de rest overtuigt niet.

Een kliekjes plaat van Steven maar zelfs de kliekjes van meneer Wilson smaken prima. Again, it's all been done in the best possible taste. Het valt mij hier ook weer op wat voor een waanzinnige bassist Nick Beggs is. Ook ik vind de stem van Ninet Tayeb minder bij Don't Hate Me passen, dit is ook een nummer wat voor mij het beste bij Wilson zelf past. Ze heeft een prima stem dus daar ligt het niet aan, toch voelt het wat ongemakkelijk. My Book of Regrets doet mij wat denken aan Three Chords That Made A Million en Year of the Plague heeft wat een Pink Floyd sfeertje met een Wison twist en klinkt zeer fraai. Alles bij elkaar een welverdiende 4 sterren.

Slechts 23 van de 176 users die 4 ½ erkennen als 4 ½, daar is dan toch ergens iets misgegaan.

lennert: hier wat Orphan Songs van Hand.Cannot.Erase. Soort echoes van het album.

Dit is de achtergrond van het verschijnen:

Steven Wilson has just announced the release of the album “4 ½”, so titled because it forms an interim release between Steven’s recently released fourth album Hand. Cannot. Erase. and the next studio album. It is due out on January 22nd, 2016.

" 4 ½ comprises 6 tracks with a total running time of 37 minutes. 4 of the songs originated during the sessions for Hand. Cannot. Erase., and one from the recording sessions for the previous album The Raven that Refused to Sing. The final track is a version of Don’t Hate Me, a song originally recorded by Porcupine Tree in 1998, and is based on a live recording made on the recent tour of Europe with additional recording later done in the studio. The vocals on this new version are sung as a duet between Steven and Ninet Tayeb".

Bedankt voor de tip! Ik zal deze in dat geval sowieso op mijn 'nog aan te schaffen'-lijst zetten