David Bowie - ★ (2016)

Ik ben ook geneigd om te denken dat hier gewoon "I'm dying to" bedoeld wordt, maar het feit dat het multi interpretabel is, is natuurlijk fantastisch. Al denk ik gezien het feit dat Bowie niet zo met zijn dood bezig was als zijn dood doet vermoeden, dat we er veel te veel achter zoeken.
Voor wat betreft het nieuwe album. Net als MJ kan ook Bowie het artwork, de nummers e.d. al helemaal vooraf bedacht hebben, daar is helemaal geen rocket science voor nodig en dan is het gewoon een Bowie album zoals de meester het uit wilde brengen.

Nogal ja. In deze context is het volstrekt onlogisch dat het iets anders betekent. De hoofdpersoon doet enorm zijn best iemand te vergeten. He is trying to forget and dying to forget. Dat is de tekst. Niet meer en niet minder. Dat jij daar wat anders van wil maken zegt meer over jouw eigenwijzigheid dan over de mijne.

Ik kan me beter vinden in de reactie van Monsieur' dan in die van jou Ziegler. Overigens heb ik het over alle teksten op Blackstar en niet alleen over dit speciefieke voorbeeld.

Wat is volgens jou dan de andere uitleg van die tekst?

Dat kan ik me goed voorstellen. Ik vind het deels een mooi maar vooral een treurigmakend werkstuk. Na een flink aantal draaibeurten zit ik aan mijn luistertaks en beperk ik me liever tot Bowie's albums die me beter liggen. Op die manier herinner ik me hem het liefst en niet met deze sombere sterfplaat.

Binnen de context van het liedje, maar binnen de context van het album is het niet zo vreemd. Enige ambiguïteit was Bowie sowieso al niet vreemd. Als je alle woorden die op eniger wijze geassocieerd kunnen worden met zijn ziekte gaat turven kom je best op een ruim aantal uit. Het is best valide om dat als niet geheel toevallig te zien.

Eerder haalde ik het voorbeeld van James Joyce aan. Kijk eens hoeveel er daadwerkelijk over Mr. Duffy wordt verteld en hoeveel je kunt afleiden uit de meer impliciete woordkeuzes, beschrijvingen van zijn omgeving, connotaties, e.d. En Bowie is echt de eerste niet die bepaalde betekenissporen suggereert, maar niet afmaakt. Probeer het betere werk van Hugo Claus maar eens 100% sluitend te krijgen.

Maar soit, het is van sommige pseudo-literatuurwetenschappers hier wel heel erg naïef om alles letterlijk te lezen. Lezen jullie nooit een boek of gedicht?

Dus binnen de context van het liedje betekent het wel 'i am dying to, maar in de context van het album betekent het i am dying too.
Dan rijst de volgende vraag: wie gaat er nog meer dood? In de context van het album of het liedje, dat maakt me niets uit.

Puur taaltechnisch wil ik ook nog wel een duit in het zakje doen. Als hij al suggereert "I'm dying too", dan zou het kunnen slaan op dat hij naast het proberen (trying to) ook aan het sterven is. Rare combi in de tekst van het nummer. De andere mogelijkheid is dat het een losstaande boodschap is, maar dan klopt "too" niet. Wie sterft er nog meer dan? Wij allemaal uiteraard, maar ook dat klopt m.i. niet.

Voer voor discussie is het zeker, maar ik ben eerder geneigd aan te schuiven bij het Ziegler-kamp,

Het is geen voer voor discussie. Jullie voeren de discussie.

Uitwisseling van standpunten, twee verschillende visies, nee da's geen discussie

Het is zeker een artistiek product van echt een grootmeester. Die zit zich daarboven te amuseren om onze gedachten en uitpluizingen. Het kan zeker niet uitgesloten worden dat Bowie expres die zin heeft gebruikt, het is tenslotte iets dat meteen opvalt en in die context word gezien, maar ik ben het eens met Ziegler dat het denk ik in de tekstuele context van het liedje Dollar Days niet passend is om uit de doeken te doen dat je stervende bent als je dat net op Lazarus op een meesterlijke wijze hebt gedaan. Wat Frenz zegt klopt ook, als het zou zijn ''Ik ben ook stervende'' zou het ''I'm also dying'' moeten zijn. ''Im dying to'' betekent gewoon heel letterlijk en grammatisch dat hij iets heel graag wil.
Afijn, uiteindelijk ben ik maar een pseudio literatuurwetenschapper.

We gaan het nooit weten heren.
Edit: En dat is juist heel mooi.

Dat klopt ook, en ook al zou Bowie ergens nalaten wat de precieze betekenis van zijn nummers is, dan hebben we sinds Roland Barthes nog altijd de vrijheid om onze eigen betekenis boven die van hem te plaatsen.

Ik blijf erbij dat taal ook een spelletje is - met zij- en dwaalsporen, associaties, etc., - en dat je jezelf enorm beperkt door enkel begrijpend te lezen. Maar de discussie begint kinderachtig en onvriendelijk te worden, dus ik ga wat zinvollers doen.

Laatste duit: er zijn talloze voorbeelden, zelfs hele stromingen, van kunstenaars die heel bewust spelen met de relatie tussen klank en schrift. En Bowie was bijzonder goed onderlegd in de kunsten. Tuurlijk is dat geen hard bewijs, maar je kan het meenemen in je overwegingen. Of niet.

Wijze woorden, ik snap de fuss ook niet zo, de lol van een forum als dit is toch ook (too ) dat je het oneens met elkaar mag zijn, sterker nog, er was een periode in dit draadje dat we het continue vreselijk met elkaar eens waren, pretty boring

't is zondagmiddag, het alternatief is radio1 met 'langs de lijn'

Ik zet Tool nog even op, als reactie op heel veel Bowie bevalt me dat prima

Ik vind dat je moet meenemen dat de tekst vrij eenduidig is. Als je andere nummers van Bowie neemt kom je teksten tegen die (understatement) veel minder eenduidig zijn. Waarom zou je van een tekst die gewoon betekent wat er staat iets anders willen maken? En de vraag wat er dan van gemaakt moet worden blijft onbeantwoord.

Ziegler - Maar wie zegt dat wat er staat betekent wat het betekent... En wellicht is hij, net als Major Tom en Ziggy Stardust... ook naar zijn éigen einde toe aan het werken... Maar dat zou weer niet op de context van Dollar Days slaan.

Oke, genoeg insinuaties voor vandaag.
Blijft een bezwerend plaatje.

Stel dat dollar days gaat over zijn ziekte. Dan wil hij graag die ziekte vergeten. Zelfs dan betekent de zin "i am dying to" op dat hij heel graag zijn ziekte wil vergeten. Ik vind het prima als er een andere interpretatie gegeven wordt, maar neem dan in ieder geval de moeite te vermelden wat het is dat Bowie probeert te vergeten. En waarom we "i am dying to" moeten lezen als "i am dying too". Ik heb dat nog niet kunnen vinden in dit draadje.

Kan er geen antwoord op geven omdat ik het gewoon met je eens ben betreffende im dying to. Feit blijft wel dat Bowie altijd al multi-interpretabel is geweest dus tot de grootmeester herrijst en ons letter voor letter uitleg zal geven blijft het antwoord een mysterie.
Al ga ik voor de rationele verklaring: Dollar Days gaat niet over zijn sterven, Lazarus wel.

Over de to in "I’m dying to push their backs against the grain, and fool them all again and again" zal waarschijnlijk geen misverstand zijn, echter de I’m dying to op het einde (is evenals de I’m trying to) veel langgerekter en daar vind ik het dus helemaal niet zo vreemd dat (wereldwijd) een hint gehoord wordt, vragen kunnen wij het niet meer.
Volgens producer Visconti was Blackstar "his parting gift".

Inhoudelijk ben ik het wel met Ziegler eens; de tekst is een soort opsomming van zinnen die beginnen met "I'm dying to....." Er is in deze zin sprake van een heel hoop zaken die de protagonist nog heel graag zou willen doen. Er staat nergens I'm dying too.

Aan de andere kant vind ik het ook weer niet nodig om je zo te storen aan mensen die daar anders over denken, cq. hun eigen interpretatie op loslaten. Ik lees op MuMe liever veel verschillende meningen/gevoelens dan dat iedereen het met mij eens zou moeten zijn...bijvoorbeeld..

Helemaal mee eens Robertus. Overigens is de Bowie-mania bij mij nog niet echt afgenomen, hebben meer mensen dit of zijn er ook al voorzichtig wat mensen die hem uit de rotatielijst halen?

Mijn rotatielijst was uit zichzelf verlopen, houd hem niet altijd bij. Maar ook bij mij wil het nog niet echt gaan liggen. Wel ben ik nu weer meer naar het oudere werk aan het luisteren, bij wijze van tegenwicht voor het zwaardere Blackstar. Maar ja, het oeuvre van de man is zo groot en divers. Voor elke moment wat wils, het blijft ongelooflijk. Bowie voor bij de afwas, Bowie voor in de auto, Bowie om helemaal voor te gaan zitten, Bowie om op te dansen, Bowie om een traantje bij weg te pinken, Bowie om te headbangen zelfs...

Het is niet alleen zijn dood, ook de omvang en variatie van zijn gehele oeuvre. Je bent dus niet de enige, Monsieur'.

Oh... nee, je bent lang niet de enige! Ik wil Bowie zelfs nog gaan schilderen! Het is inderdaad ook een (enorme) duik in het omvangrijke werk. Ik had lang niet alles gehoord, laat staan gekocht!

En plots moet dat wel omdat hij nu dood is?

In het weekend toen het album pas uit was had ik het al verschillende keren beluisterd. Het klonk voor mij als weer een creatief werk waarin af en toe, niet voor het eerst, over sterfelijkheid wordt gereflecteerd. Die indruk blijft toch sterk genoeg om het geen sombere sterfplaat te vinden. Maar het verband is er onmiskenbaar natuurlijk. Voor mij is het daarmee toch vooral een mooi afscheidsalbum.

Ik draai wel veel andere muziek, maar wel met een bizar soort schuldgevoel: je lief is er niet meer, maar je kijkt al wel naar andere vrouwen, zoiets

Blackstar draai ik relatief weinig overigens, ben net als Alicia lacunes aan het vullen

Beste Kronos. Met je mening over het album ben ik het helemaal eens. Maar dit vind ik erg kort door de bocht.

Soms heb ikzelf ook het gevoel dat ik me voor bepaalde mensen moet verantwoorden waarom ik juist nu vaak naar Bowie luister, en dat klopt volgens mij niet. In het geval van degene die het bericht postte waarop jij reageerde denk ik dat het wel degelijk gaat om iemand die al langer dan vandaag met Bowie dweept.

Kortom, het zou je sieren als je niet zo snel op deze manier zou oordelen..(en sommige anderen ook...)

Sinds 1969...

Dat is langer dan ik...Het allereerste wat ik ooit hoorde was de single Sound & Vision met de B-kant A New Career In A New Town. Draaide ik als kind van ongeveer zeven jaar denk ik. Ook de B-kant!

Dat was rond 1987...

Niemand hoeft zich schuldig te voelen om wat voor reden dan ook. Weest allen blij dat je Bowie ontdekt hebt. Het tijdstip maakt niet uit, toch? Er zaten nogal wat enorme gaten in het luisteren naar de muziek van David Bowie en dat ben ik inderdaad en al vanaf november vorig jaar aan het inlopen. Gewoon leuk en niet naar aanleiding van zijn door allen hier betreurde overlijden, maar naar aanleiding van zijn geweldige ★!

Mooi gevalletje synchroniteit! Laatste revival bij mij ook vanaf november vorig jaar, toen de clip van Blackstar uitkwam. Ook dat moment zal ik nooit meer vergeten. Ik vroeg me zelfs af in hoeverre de opwinding die ik toen ervoer dezelfde was als dat van diegenen die er in de seventies al bij waren. Bijvoorbeeld bij het uitkomen van Station To Station en Low; kwijlend bij de platenboer.

Ook bij mij zaten er veel gaten in de Bowie-adoratie. Vandaar dat het me nog nooit gelukt is het oeuvre te completeren.(en lang een periode gehad dat ik CD's kopieerde uit de bieb, maar die Cdr's zijn nu zowat rot, dus moet ik opnieuw aanschaffen).En dat ik recent nog Diamond Dogs en The Man Who Sold The World ontdekt heb, dat is wel harstikke gaaf, natuurlijk, dat ik nog steeds dingen ontdek. Het lijkt wel een levenswerk om het allemaal compleet te krijgen, zeker met niet zo'n goed gevulde beurs zal ik dat in fasen moeten doen...Maar ik heb het ervoor over! Ik neem ze mee mijn graf in, al die CD's