David Bowie - ★ (2016)

Hmm, dat vind ik eerlijk gezegd ook wel meevallen. De titelsong en Lazarus liegen er niet om, maar 'Tis A Pity She Was A Whore vind ik nog het meest in de buurt komen van een redelijk neutrale, raadselachtige Bowie song, waar voor mij niet echt een requiemgevoel omheen hangt. Ook Girl Loves Me heeft ook wel wat weg van een redelijk simpele popsong, waarin juist dat lichtvoetige nursery rhyme gedeelte mooi contrasteert met de omineuze begeleiding.

Natuurlijk is nu het wachten op het wijzen op wél vrolijke noten maar sorry die hoor ik niet op dit album. Het is een behoorlijk dramatisch afscheid. Ik hoor er ook geen hoop in.
Maar beauty [and sadness] is in the eye of the beholder dus nogmaals: het is voor ieder persoonlijk mogelijk anders.

Ik vind je wat zwartgallig. Er gaan elke dag mensen dood. Bowie is toevallig Bowie en die schrijft er (in zekere zin gelukkig) een paar mooie nummers over. Waarvoor dank.
Een postbode die hetzelfde overkomt brengt op een goed moment zijn laatste brief.

Die Belgische man dat is Ivo Van Hove en die heeft nooit gezegd dat David Bowie in doodsangst verkeerde. Graag leven en dus niet dood willen gaan is niet hetzelfde als doodsangst. Visconti zei dat Bowie geen angst had.

Totdat je weet dat je onvermijdelijk zeer binnenkort dood gaat. Maar ik houd op met deze discussie.
Geef alleen maar aan hoe ik het beleef.

Nee, die zei dat Bowie geen angst toonde. Of hij al dan niet angst beleefde zullen we nooit weten. Dat hij graaf leefde is duidelijk, gezien de demo's die hij nog opgenomen schijnt te hebben na Blackstar.

Edit: Hij toonde wel zichtbaar plezier in het opnameproces. Hij was er niet altijd, vanwege zijn ziekte, maar wanneer hij er was, dan gedroeg hij zich gewoon als de Bowie die Visconti kende, dus gewoon helemaal toegewijd aan de muziek. Ook drummer Mark Guiliana beaamt dat.

Het is bij buizen waarschijnlijk zo dat hij zijn gedachten als feiten hier gaat plaatsen

Er is maar 1 man die weet of hij doodsangsten heeft uitgestaan, en dat is bowie zelf!

Qua intensiteit zou je kunnen denken dat hij angst had, want sommige nummers gaan wel door merg en been, maar zeker weet je dat natuurlijk nooit.

Blijf het een prachtplaat vinden, en van de 6 bowie albums die ik inmiddels ken zeker qua beleving de meest intense voor mij.

Ik begin dollar days een steeds beter nummer te vinden!
Ik heb dit album vandaag nog eens goed beluisterd en de muziek doet me hier en daar denken aan de jaren 80 en black tie white noise. Een periode die ik niet erg waardeer vreemd genoeg.

Inderdaad een mooi nummer en groeibriljant. De relatie met zijn tachtiger jaren-periode en Black Tie/White Noise zie ik dan wat minder, maar wellicht heeft de prominente plek van de saxofoon ermee te maken. Black Tie stond daar ook vol mee, daar echter gespeeld door Bowie zelf.

Het zijn vooral de laatste 3 nummers die me aan die albums doen denken. De eerste 4 hebben daar weinig mee van doen.

Geen angst, Kronos? Dacht het niet, het een algemeen bekend ..uhhh... feit dat Bowie heel erg bang was voor spinnen, speciaal die van Mars

Van andere reaguurders hier zou ik dat eerder willen aannemen dan van genoemde buizen. De tweede zin is een prachtig toonbeeld van bizarre logica, zeker gezien het gebruik van de onvoltooid tegenwoordige tijd.

Soms mijmer ik wel eens - bijv na een copieuze maaltijd zoals vanavond - of wij wel alleen zijn in het heelal; is there a starman watching us?

Gelukkig zijn er dan altijd discussies zoals die hierboven die me geruststellen: we are not the the stuff dreams are made of and consequently not worthy of interstellar/galactic intercourse

Bowie is ons weliswaar voorgegaan, maar uiteindelijk krijgen we allemaal de doodstraf.

Preek voor eigen winkel.

Later, als ik groot ben, heb ik het eeuwige leven.

Misschien trek ik de verkeerde conclusies, maar uit de teksten van Bowie's songs meen ik af te kunnen leiden, dat hij vol levensangst zat. Wat te denken van The Man Who Sold the World, All the Madmen, (beide nummers van het album The Man Who Sold the World) en Five Years (album:The Rise and Fall of Ziggy Stardust). Dat roept bij mij een onheilspellende sfeer op, die voor mij enigszins te vergelijken is met de sfeer die het lezen van bijvoorbeeld Poe of Lovecraft (bij mij) creëert. Aan de andere kant leefde Bowie lange tijd nogal hedonistisch en maakte hij toch ook een vitale indruk. Weet iemand een écht goede Bowie-biografie, want ik kom er niet helemaal uit.
Het album waarom het hier gaat, heb ik overigens nog niet integraal gehoord. Reden: evenals Outside is het een album waar ik slechts onder bepaalde, voor mij gunstige omstandigheden naar kan luisteren. Sommige boeken leg ik bijvoorbeeld ook wel eens weg, en een horrorfilm zal ik niet vrijwillig gaan bekijken.
Wel een beetje off-topic, sorry.

Blijf je wel aan je timing denken Lijkt me trouwens een geweldige truuk om pensioenfondsen een loer te draaien

Ik had nog niet gestemd, dat trek ik nu recht.
Naast tekstuele referenties nu ook mijn korte mening over de nummers.

Blackstar
Wat een pareltje. Wordt nog steeds elke luisterbeurt beter. Het middenstuk is echt fantastisch en het nummer blijft ontzettend hangen.
'Tis a Pity She Was a Whore
Ligt heel fijn in het gehoor. De sax geeft een ontzettend fijn jazzy smaakje.
Lazarus
De dood van Bowie en de clip geven het nummer een heel beklemmend extra laagje. Met iets meer afstand vind ik het nog steeds een ontzettend goed nummer, maar dat magische glijdt er langzaam af.
Sue (Or in a Season of Crime)
Ik ben niet de enige die dit nummer niet helemaal kan plaatsen, maar dit nummer had van mij door iets anders vervangen mogen worden.
Girl Loves Me
Heerlijk nummer. Prettig sfeertje
Dollar Days
Het verborgen briljantje van het album. Dit groeit bij mij per luisterbeurt en vind ik na Blackstar het beste nummer van het album.
I Can't Give Everything Away
Als afsluiter eigenlijk een beetje jammer. De gitaar redt het nummer.

Bowie is op dit album verrassend goed bij stem en de nummers klinken heel vertrouwd. De jazzy sax versiert de nummers op een prettige manier.
Is dit het beste van Bowie? Niet voor mij.
Word ik weer verrast door Bowie 's veelzijdigheid? Absoluut! Toch weer een andere kant van Bowie.
Al met al gewoon een heel fijn album.

De jazzy sax word ik hoorn dol* van met al die dissonante noten en scheelt sowieso een half punt aftrek. Daarnaast vind ik het na zo'n 5 weken na release niet over het geheel even sterk, maar verder een uitdagende en goed Bowie album.

* nog wat erger vind ik dat piano 'out of tune' getingel tangel in de solo bij Alladin Sane ( A Ladd Insane) , dat ik ook altijd skip bij gelijknamig album . Wel toepasselijke songtitel dus.

Overigens heb ik sowieso een vrij hekel aan jazz, laat staan die 'free-jazz' achtige dingen....(dat kan ik ook wel )

Pap...?? ben jij dat?

Om nog even terug te komen over de vrolijke noot van dit album. Eens werd aan Robert Smith de vraag gesteld waarom the Cure zulke sombere muziek maakte? Dat was vast begin jaren 80. Robert Smith antwoorde hoezo somber? .....hij maakte juist vrolijke muziek vond hij. Lol.
Maarja, als je die clips van Bowie bekijkt word je daar niet echt vrolijk van.

Als je teksten hier leest en probeert er wat van te maken, pas dan word je niet vrolijk. Waarom moet alles in termen van vrolijkheid worden gedefinieerd? Van uitsluitend vrolijk leven word je volgens mij erg naar
Een aantal stills uit de clip keren terug in het artwork van de lp - gisteren ontvangen - en dat wachten was de moeite waard: prachtig uitgevoerd

Dus je hebt je exemplaar dan eindelijk binnen, Mjuman, tjonge dat heeft lang geduurd zeg. Maar inderdaad het mooiste vinyl wat er tot nu toe is uitgekomen; de grote 'gatefold' (uitklapbare) hoes, dat gesatineerde zwart, die ster, en het kloeke gewicht van de schijf en de kwaliteit: daar wordt je gewoon wel vrolijk van.

Gadverdamme. Heb je zonet even enkele van mijn favoriete Bowie-elementen afgewezen. Cured? Doodziek als je het mij vraagt.

Verder even goeie vrienden hoor

De wereld kan weer rustig ademhalen.

Ben best wel jaloers eigenlijk. Toch ook maar eens zo'n uit de kluiten gewassen onding in de wacht slepen.

Op mijn exemplaar van de cd staat als uitgiftejaar 2015 ! Kan iemand dat bevestigen ?

Ik heb diezelfde vraag ooit aan de crew gesteld. Het copyright is vastgelegd in 2015, maar de fysieke release was net na de jaarwisseling. Wat op de CD staat is het copyright.

Komt vaker voor bij releases rond de jaarwisseling.

Dat laatste zou ik graag eens zien en horen. Zo gepiept: sax lenen, riet stellen en naar believe bevochtigen, twee minuten 'free-jazz' blazen, je miniconcert met je mobieltje opnemen en hier op de site posten om ons te laten genieten. Succes verzekerd.

Ik kon mij er lange tijd niet toe brengen om dit album intensief te beluisteren en te beoordelen.
Het overlijden van dit pop icoon geeft deze plaat een behoorlijk lading mee, zo ervaar ik dat tenminste.
Ik heb toch wat mixed feelings over deze zwanenzang van Bowie, er bekruipt mij op enkele momenten een Black Tie White Noise gevoel bij deze muziek , m.a.w de saxofoon overheerst en daar ben ik in veel gevallen niet erg gelukkig mee.
Ik kan mij wel vinden in de kritiek die Cured geeft, die schijnbaar net zoal ik een afkeer heeft van jazz.
Over het nummer Lazarus kan ik kort zijn: absoluut hoogtepunt van dit album en boven elke kritiek verheven wat mij betreft.
Het titelnummer kostte mij wat meer moeite maar ook dat is toch wel een bijzonder indrukwekkend nummer.
Dissonant vind ik Sue ( Or In A Season Of Crime ) met dat nummer kan ik dus helemaal niets.
De plaat gaat voor mij niet de geschiedenisboeken in als een hoogtepunt uit het rijke oeuvre van Bowie, desalniettemin een goede plaat.
Opmerkelijk genoeg vind ik Bowie op dit album bijzonder goed bij stem.

Grappig, die verschillende reacties op Sue. Ik vind het één van de interessantste nummers van de plaat. Ik denk wel dat ik de eerdere versie van Sue op de plek van de latere ga zetten. Die eerdere versie kent een briljant arrangement.