David Bowie - ★ (2016)

Voor mij zijn het juist de sax-solo's (én het drumwerk) die deze plaat iets extra's geven. Interessant dat die elementen waarvan ik helemaal uit mijn plaat kan gaan, een ander net zo snel de gordijnen in kunnen jagen. Ik kan het me overigens wel voorstellen. Zo ook met de piano-solo op Alladin Sane (1913-1938-197?), op zich prima vergelijking..

Op 'Tis A Pity She Was A Whore zijn de solo's voor mij zelfs essentieel, zonder de sax had dit nummer nauwelijks gewerkt voor mij.

Heb het album wel met een half sterretje verlaagd. Hij kan nog net niet tippen aan een werk als 1.Outside. Maar het is en blijft een mooie plaat en een meer dan waardig punt achter het oeuvre.

Interessant. Ik had die eerdere versie nog nooit gehoord. Ga ik eens gauw doen!

Edit: Zojuist gedaan. Inderdaad een heel mooie versie, zeker instrumentaal bezien. Maar het verschil is ook dermate groot dat ik niet direct kan zeggen welke nu beter is. Qua zang vind ik de Blackstar versie nog iets krachtiger en het drum 'n' bass element en de gehele instrumentatie een stuk agressiever. Dat maakt het een heel koortsachtig nummer, terwijl de eerdere versie in een heel andere, meer relaxte sfeer zit. Subliem blazerswerk en arrangement en de meer terughoudende zang past er mooi in.

Mooi voorbeeld van hoe je dezelfde inhoud (tekst) op een totaal verschillende manier kan laten overkomen.

Wat mij betreft zijn beide versies ying en yang en hadden allebei wel op het album gekund (maar niet direct achter elkaar). Net als It's No Game (deel 1 en deel 2) op Scary Monsters.

De overeenkomsten zijn toch vrij groot hoor. Het is hetzelfde nummer met een ander arrangement.

Uiteraard. Maar vanwege dat andere arrangement ook een heel andere sfeer. Dat bedoelde ik eigenlijk.

Ik was er al bang voor maar dit album is inderdaad niks voor mij. Teveel toeters en ook de zang vind ik niet mooi.

De zang vind ik ook het minpunt, maar de 'toeters' zijn juist geweldig. Het is geen toegankelijk album maar een 2,5 sterrenwaardering...

Ik heb helemaal niks met Jazz Buizen. En vandaag tijdens het draaien irriteerde ik me aan dit album. Dus sorry geen voldoende.

Ok. Bowie of geen Bowie als een album je irriteert dan mag het al blij zijn met nog 2,5 sterren.
Maar in het geval van Bowie zou ik dan toch proberen over de irritatie heen te groeien om te kijken of dat lukt, want Bowie verdient dat wel.
Maar daar kan iedereen weer anders over denken.

Ga David Bowie - Never Let Me Down (1987) maar eens luisteren, kijken op hoeveel sterren je daar uitkomt. Bowie of niet... als 't niet veel soeps is red zijn stem ook de allerslapste productie niet.

Ik dacht persoonlijk eerder aan Black Tie White Noise i.p.v Never Let Me Down.
Beide geen grootse albums overigens.
De zang op Blackstar vind ik persoonlijk zeer sterk, maar de jazzy invalshoek bevalt me wat minder, hoewel het me na meerdere draaibeurten minder irriteert dan in het begin.

Als een stem niet boeit wordt het een lastig verhaal. Hoe goed de muziek dan ook mag zijn.
Betreft de "toeters" ; ik vind het heerlijk hier.
It's A Pitty is echt gebouwd rond de sax en die gaat heerlijk los.
Da's het mooie bij Bowie, instrumentalisten mochten bij hem juist tegendraads spelen en buiten de lijntjes kleuren.
Garson, Ronson, Slick, Belew en Fripp en een side-kick als Eno zijn treffende voorbeelden.
Natuurlijk zeer goede musici met toegevoegde waarde en uitstekend passend wat songs op dat moment nodig hadden.

Alle albums van Bowie vanaf The Man Who Sold the World tot en met Scary Monsters, met uitzondering van Pin Ups, vind ik boeiend en koester ik. Vanaf het afschuwelijke Let's Dance verloor ik mijn interesse in zijn albums, die hij voor mij in ieder geval niet meer had hoeven maken. Na alle lovende berichten heb ik Blackstar toch maar een kans gegeven, maar helaas, het wil maar niet resoneren bij mij. Wel een pluim voor Donny McCaslin (saxofoon), maar van de liedjes kan ik niet echt genieten.

@bikkel2
Ik heb dat tevens zijn zwakte gevonden. Hij kon nooit zonder de inbreng van bijzondere muzikanten. Soms vraag je je af wat Bowie geweest zou zijn zonder, terwijl wij het steeds over Bowie hebben.

Helemaal mee eens. Tijdens het avondeten heb ik dit meesterwerk (we zijn gul vanavond) nog eens beluisterd en de overstuurse sax in het tweede nummer spreekt me steeds meer aan. Schitterend uitgevoerd. Het titelnummer van Aladdin Sane heeft inderdaad raakvlakken met meerdere hoogtepunten van Blackstar. Maar dat sommigen dit totaal niet kunnen smaken is uiteraard niet verwonderlijk. Fuck 'em, their loss

Bowie was zelf geen heel geweldig instrumentalist ziegler ( dat zal jij ook weten)
Hij kon aardig weg met de saxofoon en kon zich enigzins redden als gitarist.
Maar......zijn sterke punt was wel dat hij wist wie hij nodig had om zijn songs de juiste kleur te geven - waarschijnlijk ook wel met hulp van derden ( Eno bijv.)

Bowie heeft zijn hele loopbaan goed om hem heen gekeken, toonde interesse voor andere stromingen en schatte goed in welke musici geschikt waren voor het idee wat hij voor ogen had. Voor mij herkenbaar genoeg als de artiest Bowie.
Daar is hij m.i goed in geslaagd.
Net zoals hij op dit album voor louter jazzmusici ging. Het past perfect.

Ik vraag me trouwens af in welke mate de mensen die dit album maar zo-zo vinden omwille van de vermeende jazz-invloeden in feite de saxofoon niet goed kunnen verdragen op hun nuchtere maag. Want eigenlijke jazz is nog geheel wat anders dan wat hier gepresenteerd wordt.

Ik vind het ook reuze meevallen.
Je hoort wel een jazzy benadering, maar niet als doel op zich.
Het is songmatig structueel goed te volgen, al is het in ritmiek vaak best gecompliceerd.
Bowie luisterde graag naar Scott Walker en wordt ook als invloed genoemd, maar de Walkeralbums van pakweg de laatste 20 jaar zijn veel zwaarder en onvoorspelbaarder.

Ik bedoel het in relatie tot Blackstar, zijn allerlaatste album.
Is heel anders dan iets uit 1987.

Exact.

Ik ging bijna een boek wijden aan iets waarvoor jij slechts 12 woorden nodig had. Thanks

Dit denk ik al 2 weken maar had niet het lef het te posten, ook omdat het heel oneerbiedig overkomt, wie denk ik dan wel dat ik ben?

Als ik voor mij het beste van hem moet noemen zijn het Low en Heroes, maar komt dat niet door Eno en Fripp?

Niks negatiefs over Bowie, maar zo ervaar ik het wel.

Waarom vraag je je dat af? Beluister toch gewoon de vele nummers die hij op zijn eentje schreef (op dit album is dat alles, behalve Sue). Wat is eigenlijk zijn zwakte? Dat hij ook wel eens samen schreef met anderen? Dat hij geen multi-instrumentalist was zoals Prince is? Ook Prince omringt zich met uitstekende muzikanten.

Nu trek je het door naar een extremer standpunt. Er nogal een paar kunstwerken op te noemen die zonder de inbreng van anderen domweg niet zo goed zouden zijn als ze zijn. Dat is helemaal niet erg en komt veel vaker voor. Maar 'heroes' zonder Fripp is aanzienlijk minder boeiend. Low zonder Eno idem. Je kan je afvragen hoe goed Bowie is zonder deze inbreng. Dat vraag ik me bij Prince overigens niet af (veel van zijn kunstwerken zijn zo goed als soloprojecten) maar bij Miles Davis vind ik die vraag wel weer relevant.
Zowel Bowie al Davis kozen er voor om hun naam aan het project te verbinden, terwijl het misschien eerlijker was om het een samenwerking te noemen.

Je moet mij niet toeschrijven wat je zelf doet. Jij maakt van bovenstaande een extreem standpunt. Namelijk dat Bowie nooit kon zonder inbreng van bijzondere muzikanten, terwijl die muzikanten meestal alleen maar uitvoerden wat Bowie van hen vroeg.
Om te weten wat Bowie geweest zou zijn zonder echte inbreng van anderen moet je dus gewoon naar de nummers luisteren die hij op zijn eentje schreef (op dit album is dat alles, behalve Sue).

Maar Heroes is niet zonder Fripp, noch is Low zonder Eno, dus je afvragen hoe het zonder die twee geklonken zou hebben is irrelevant. Eerder in dit draadje werd geponeerd dat Bowie juist het beste naar boven haalde in de mensen met wie hij samenspeelde, dat is nu ineens een zwaktebod geworden?

Mooi artikel over de platen van Bowie in de nieuwe Lust For Life...

http://lflmagazine.nl/

Dank, één van de mooiste nummers ooit geschreven en dan samen met Bowie, had 'm nog niet gezien. Wist wel dat Bowie Placebo een warm hart toedroeg, dat wel

Geloof daar maar niets van. Eno of Fripp stonden niet in de studio zo van 'nu David, vertel eens wat ik moet doen'. Dan had hij net zo goed anonieme muzikanten kunnen vragen. De credits van een nummer is vaak veelzeggend. Bij een nummer als Sue staan daar 4 namen en dat doet men niet uit vriendelijkheid. Ik ga een kijken hoe dit bij ander werk is, maar ik verwacht dat daar heel vaak meer namen staan dan Bowie alleen.

Edit: op zich lijkt dat laatste mee te vallen, maar bij toch niet de minste nummers (heroes, Warzawa, fame) is dat wel het geval.

HOW ROBERT FRIPP RECORDED THE GUITAR LINE ON DAVID BOWIE'S "HEROES"

Stalink

Heroes (King Crimson London 3rd July 2000) Youtube

Leer eens lezen. Ik schreef toch meestal hè? Als Eno en Fripp hebben meegeschreven dan staan hun namen er gewoon bij.


Ja, misschien daarom dat ik zei om gewoon naar de credits te kijken...


Het blijft me verbazen wat een fantastische kennis van zaken je hier met ons deelt.


Goh, je moet nog gaan kijken. Had je beter eerst gedaan voor je met dat gezeur over zwakte begon.

ff stil blijven zitten Ziegler, volgens mij wordt je geknipt en geschoren