David Bowie - ★ (2016)

Het is gordon

Hooguit een interessant gegeven dus, ik pretendeer niet amateurpsycholoog uit te hangen. Feit is dat de mentale staat van een artiest impact heeft op datgene wat hij uitbrengt. Recent ben ik Depeche Mode aan het ontdekken/herwaarderen en daar hoor je het verschil tussen Violator en de volgende ook heel goed, blijkbaar door scheidingen en andere ellende van bandleden.

Nee, dat is geen feit. Dat is een veronderstelling. Ik ken het betreffende album van depeche mode niet, maar ik houd het prima voor mogelijk dat het allemaal projectie van jouw kant is. Er zijn heel veel liedjesschrijvers die kampen met depressies en andere ellende, terwijl het materiaal één en al vrolijkheid is.

Neem me niet kwalijk dat mijn gekozen uitdrukking 'Feit is' absoluut te interpreteren is, het is idd geen feit. Het gekozen voorbeeld is geen projectie van mijn kant, maar een suggestie van een mede MuMe'r. En ja, er zijn liedjesschrijvers, romanschrijvers en dichters waarvoor geldt dat hun materiaal niet hun mentale staat reflecteert. Daarentegen is mijn 'stelling' behoorlijk verdedigbaar, als je wilt verdiep ik me er in en kom nog met een voorbeeld of tien, mits jij er vijf tegenover zet die jouw stelling staven.

Ik wist niet dat alles wat hier geponeerd wordt wetenschappelijk onderbouwd diende te worden.

Hij kwam van mij....



Ik weet dat inmiddels wel, althans voor sommigen. Voor mij is muziek en de manier waarop ik het beluister en er over nadenk absoluut geen wetenschap, maar pure associatie. Zo werkt mijn brein nu eenmaal. Ook als muzikant functioneer ik op die manier; vanuit de losse pols, uit het hoofd en iedere keer weer een beetje anders, afhankelijk van hoe mijn pet staat. Ook als ik covers speel durf ik vaak genoeg andermans's teksten naar mijn eigen hand te zetten.

Bowie heeft talloze interviews gegeven waarin hij zelf zegt dat hij bang was dat zijn levensstijl rond 1976/1975 in Los Angeles hem wel eens het "zoveelste rock 'n' roll slachtoffer zou maken". (dat heb ik uit een interview in Oor in 2002)

Bij mijn weten is hij destijds niet in het ziekenhuis beland, maar was hij wel zo paranoïde als dat het maar zijn kon en hallucineerde hij regelmatig. Zo zag hij voor zijn raam in zijn appartement in L.A. voortdurend lijken naar beneden vallen....En van de opnames van Station To Station kon hij zich niets meer herinneren.

Of je dat dan terughoort in de muziek is een ander verhaal. Word On A Wing is zijn smeekbede, maar de rest van dat album is voornamelijk gewoon heerlijke soul/funk en niet aflatende energie. Dansen op de vulkaan. (oh, nee ik ga weer associëren )

En zelfs Blackstar is in feite ook gewoon een Bowie-album met een andere band en insteek. Een stuk zwaarder dan de voorganger, maar ik heb voordat Bowie overleden was ook heel andere associaties bij voornamelijk de titelsong gehad. Voor mij kwam het in eerste instantie over als een klaagzang (niet in de negatieve zin van het woord) over de toestand van de wereld en geflirt met de betekenis van religie..

Ja, een giller hé.....sommige users schieten zo door in hun hobby dat ze realiteit niet meer zien en boven 'in orbit ' zweven.

Ik zou alles ook maar meteen door een jurist laten lezen voor je het plaatst

Mensen schieten hier wel eens door ja. Maar niet het opmerken dat iets wat als een feit wordt voorgesteld geen feit is, is doorschieten. Je eigen veronderstellingen ten onrechte als feiten presenteren, dat is doorschieten.

Hier twee zinnen uit mijn bericht over die suggestie van raakvlakken tussen Station To Station en Blackstar.

Beide zinnen beginnen met "ik". Omdat de gedachte begint bij mij; ik presenteer het dus niet als een feit. Eerst zie ik iets, daarna ga ik associëren, wat je ziet in de laatste zin: "Ik kan mij zomaar voorstellen dat.........."

Als ik het een en ander als feit had gepresenteerd, dan had ik waarschijnlijk gezegd iets in de trant van: "Station To Station en Blackstar hebben parallellen...."

Niet dat ik mij aangesproken voelde overigens, hoor..

(Zo, en mijn jurist kan weer vertrekken )

Dát is een feit.

@Frenz
Jouw stelling is niet verdedigbaar. Jij kan komen met allerlei voorbeelden waarvan jij veronderstelt dat de mentale gesteldheid van de kunstenaar doorklinkt in het kunstwerk.

Ah, dan zit ik hier goed dus! Nou vooruit, ik zal het goedkoop houden.

Oh come on, wat zijn liedjes anders dan een uitdrukking van een gevoel? Er bestaan sowieso geen 'feiten', maar alleen meningen als het gaat om subjectieve zaken, so shoot me. Doorschieten? Jaja, het was ook een provocerende en verregaande stelling die ik daar poneerde. Nogmaals mijn nederige excuses voor zulk een faux pas

Muziek drukt geen gevoel uit. Muziek komt op een bepaalde manier binnen bij de luisteraar. Een schrijver van muziek maakt allerlei keuze's wat betreft toonsoort, tempo, klankkleur, etc. De klank van een cello is gemakkelijk melancholisch. Dat wil in het geheel niet zeggen dat iemand die een langzaam stuk schrijft voor cello in een melancholische bui is. Sterker nog: het humeur van de componist heeft geen enkele invloed op het gegeven dat die cello van zichzelf wat melancholisch klinkt.
Kiest een componist in een melancholische bui vaker voor de cello dan andere componisten? Ik heb werkelijk geen flauw idee. Voor zover ik weet niet.

Ik vind het prima om te praten over hoe Blackstar binnenkomt, maar in dit draadje wordt doorlopend de link gelegd met het leven, of het gebrek daar daaraan, van Bowie. Ineens had Bowie tijdens de opnames van station to station dezelfde mentale staat als toen hij blackstar schreef.
Wij hebben geen enkel idee over de mentale toestand van Bowie tijdens het maken van Blackstar. Het enige dat we weten is dat hij leed aan een dodelijke ziekte.

I rest my case

Niet zo overreageren. Er werd enkel opgemerkt dat het geen feit was maar een veronderstelling. Je vindt blijkbaar zelf ook dat het een mening is en geen feit.
Simpel dus. Wetenschappelijke onderbouwing wordt niet gevraagd, je wordt niet neergeschoten en je hoeft geen valse excuses te geven.

Doorschieten, overreageren én vals. Oh wacht, ik weet het, ik moet ongesteld worden

Eens met Frenz, betoog van Ziegler klopt imo niet. Als we over een band met vaste bezetting spreken maakt de toestand waarin de leden zijn wel degelijk uit voor het gevoel dat die zullen voortbrengen.
Er zijn genoeg voorbeelxe, bv. Ian Curtis, Jason Molina, zelfs Cobain.

Gevoelstoestand zorgt wel degelijk voor een verschil, daarbij bewijst de hele improvisatie jazz, ambient, experimental, enz.. beweging al dat keuzes rond klankkleur, tempo e.d. keuzes van het moment en wederom gevoel(stoestand) zijn. Muziek mag dan op papier wiskunde zijn imo en ervaring in de praktijk allesbehalve.

Het humeur van een muzikant kan best zijn keuzes beïnvloeden. Er word alleen gesteld dat je zijn stemming terug kan horen in de muziek. Iemand die somber is maakt sombere muziek. Onzinnige logica. Iemand die depressief is kan voor hetzelfde geld reageren door heel uptempo te gaan spelen. Geen idee.
Een componist kan een aangrijpend requiem schrijven omdat hij (als het goed is) weet hoe dat moet. Niet omdat hij zelf verdrietig of somber is.

Ik heb de score van Blackstar met een halfje verlaagd. Goed album, maar geen perfect album.

Je past de verkeerde methode toe. Om aan te tonen dat alle raven zwart zijn moet je naar een witte raaf zoeken, niet een paar zwarte raven aanwijzen.
Want het is niet omdat je voorbeelden kan opsommen dat het daarom een algemeen geldende regel is. Of denk je echt dat bijvoorbeeld de mannen van Slayer al 35 jaar lang boos zijn?

Nu goed, je kan altijd uitzonderingen op de regel gaan zoeken ook, daarbij kunnen de mannen van Slayer binnen een opnameperiode wel in een soort vibe/humeur zitten die opnieuw voor dat effect zorgt. We hebben hier natuurlijk ook over thrash metal, een genre die opzich niet snel meezingers zal meebrengen.
Mijn punt blijft tot muziek een gevoelsuiting blijft en (niet noodzakelijk volledig, maar toch grotendeels) het resultaat is van het denken of zijn van de artiest.

Het is helemaal geen regel en dus ook geen uitzondering op de regel. Artiesten/muzikanten kunnen via muziek een emotie uitdrukken maar dat hoeft niks te zeggen over hun mentale toestand in die periode.

Zoveel bands die met hun muziek een heel spectrum aan emoties proberen over te brengen. Op een podium kunnen ze binnen de minuut van een vrolijk nummer naar een triest nummer overgaan. Zijn ze die dag, die week of die maand dan in een blije of depressieve toestand?


Wat het meezinggehalte ermee te maken heeft is me een raadsel. Dat ze een bepaalde vibe kunnen oproepen zegt weinig of niks over hun emotionele en mentale toestand in die periode.

Van Slayer weet ik, en dat vind ik een hele leuke manier en dat hebben wel meer bands, dat ze zo omgaan met een nieuw album dat ze als het ware van een afstand naar zichzelf kijken, naar Slayer.
Ze verplaatsen zich in zowel fan als band, en dan 'vragen' ze aan elkaar of zichzelf af: "Is this Slayer, is this Slayer enough?" en a.d.h.v. het antwoord wordt dan besloten of een nummer of een riff wel of niet op het nieuwe album komt. Het moet echt 'Slayer' (enough) zijn anders komt het niet door de ballotagecommissie, die ze zelf zijn omdat zij Slayer het beste kennen.

In de weken/maanden voor de release wordt natuurlijk in interviews regelmatig aan Tom Araya of Kerry King gevraagd naar nieuwtjes over het album "What it's gonna be, what can your fans expect?" en het antwoord luidt altijd hetzelfde, bij ieder album, "Don't worry, it's gonna be a real Slayer album, wel will not disappoint the fans".
En daar kun je het dan mee doen. En het klopt ook altijd wel.

Daar heb je een punt, al zegt het reproduceren natuurlijk nog niks over het schrijven van het nummer. Mits een groot inlevingsvermogen van de artiest kan ik mij wel in je betoog vinden, maar ik denk wel dat er qua sound nog steeds een verschil is tussen een artiest die zich echt zo voelt op dat moment of een artiest die zich inleeft in dat gevoel, maar dat terzijde.

Bovendien: iemands emotie kán de muzikale keuzes van de betreffende artiest beïnvloeden, maar dat hoeft helemaal niet. Zelfs al was Bowie in dezelfde mentale staat als ten tijde van Station to Station (waar dat ook vandaan moge komen), dan hoeft dat niet voor vergelijkbare albums te zorgen. Daarbij zijn er veel meer aspecten die het maken van muziek beïnvloeden, het is niet dat artiesten op gevoel maar wat doen.

Dat Bowie's toestand zijn keuzes voor dit album heeft beïnvloed, is niet onwaarschijnlijk. Maar dat betekent niet meteen dat je uit dit album zijn gemoedstoestand kan afleiden. En je kan er zeker geen feiten uit afleiden.

Zo'n album als dat van Power Station, die EP, is in lange nachten met emmers vol coke en Heineken import beer en malt whiskey en heel veel sigaretten opgenomen. Vol zelfvertrouwen en creativiteit en catchy en hooky as hell.
Ja, het is een album waar ik de gemoedstoestand van de artiesten toen ze het opnamen aan kan aflezen/luisteren.
Maar het is een uitzondering.
Bij Bowie en z'n albums heb ik daar althans geen idee van, behalve bij dat allerlaatste album: Bowie verkeerde in doodsangst.

Hoe kom je daar precies bij?

Van die Belgische man die ivm een musical zo nabij Bowie (op de hoogte v terminaal zijn) stond, die vertelde over hoe Bowie absoluut niet dood wilde. Kan op het album ook geen enkele vrolijke noot ontdekken.
En ik hoor het er in, Bowie kan het niet verbloemen. Jij hoort het misschien helemaal niet, dat kan.