PUbu schreef:
Lol. Als een oude bowiefan zijnde ben ik nu wel behoorlijk nieuwsgierig gemaakt door die 2 singles van hem. In Blackstar hoor je elementen van hem uit het verleden zoals Scary Monsters, maar dat geldt ook voor Lazerus. Daimond Dogs bv...die trouwens in Nederhorst Den Berg was opgenomen. Heerlijk die sax erin net zoals toen. En vleugje gitaartje van Joy Division etc etc....maar echt briljant gedaan. ik ga deze album aanschaffen. Net zoals ik in jaren 70 vol spanning op mijn fiets een elpee van hem ging kopen. Ik luister voort....lol
Wij begrijpen elkaar
Probleem is wel dat Scary Monsters bvb op MM nogal bekeken wordt als aan mindere plaat van Bowie, terwijl ik juist blij wordt van die experimenterende Bowie, die wars van wat verwacht wordt zijn ding doet.
Een donker titelnummer dat bijna 10 minuten duurt en doet herinneren aan zijn samenwerking met NIN, gevolgd door een nummer dat mij doet denken aan zijn Bertold Brecht-periode. Blackstar is echt goed, na de vorige LP had ik dit niet verwacht. Ik vond die nogal saai. Best ok, maar voorbijkabbelend, het enigste nummer dat ik echt goed vond was Heat. Het klonk als Bowie, maar braaf. Nummers die in zijn kast waren blijven liggen in zijn hoogdagen. Ergo : ze staat nu in mijn kast, en ik speel ze zelden.
Dit is wat David Bowie voor mij is, iemand die verrast, De man die toen iedereen wachtte op een nieuwe Ziggy, veranderde in The Thin White Duke. Iemand die op het toppunt van zijn commercieel succes een garageband oprichtte en terug naar zijn roots ging. En dan weer iets anders deed.
David doet zijn ding, en hij doet dat goed.
Het is 2016, en hij is relevant.