David Bowie - ★ (2016)

Frenz, je hebt 2 fraaie albums gemist: David Bowie - 1.Outside (1995) & David Bowie - Heathen (2002).
Ook Hours, Reality & The Next Day zijn bepaald niet slecht. Daar vind je vast ook wel (heel) wat moois op.

Oké, bedankt, I'll give them a try. The Next Day heb ik geluisterd, wat serieuzer omdat de commentaren erop bepaald lovend waren. Ik kon ze niet delen ben ik bang. Ik ben de eerste om toe te geven dat dat aan mij ligt. Het is een beetje als een met een ex vriendin. Al ziet ze er nog zo goed uit nu, het wordt nooit meer zoals toen (waarbij Lazarus dan een beetje sex met je ex is )

Ik hoop niet dat je dan besmet bent geraakt door Lazarus.

Ben de eerste om toe geven dat luisteren naar Bowie veelal iets anders dan luisteren naar muziek alleen, daarentegen herken ik er niet het geluid in van het seks - zo schrijven we het écht in onze moerstaal en evenmin de soundtrack daarvoor; daarvoor trouwens bestaat een topic Muziek >> Algemeen >> De ideale seksplaat en dat leidt tot fikse verbazing wat sommigen draaien tijdens bedgymnastiek.

Voor mij is Bowie draaien vaak een etherische/metafysische beleving omdat Bowie een uitermate directe beeldtaal gebruikt en zelden vervalt in hyperconcreet genifnaf of fratsige symbolen, itt veel anderen - en waar ie concreet wordt, is het relevant.

Dit album is imo - na een handvol draaibeurten - beduidend beter dan zijn voorganger (die inmiddels al niet meer wordt gedraaid).

Zeven nummers? Dat is nog niet de helft van wat we hebben opgenomen zegt Drummer Mark Guiliana,

Straks verschijnt er weer een nieuwe editie van Blackstar net als toen bij The Next Day.
De bonustracks op The Next Day Extra waren ook zeer goed, dus laat deze songs ook maar komen!

Hahaha, welk een zeldzaam pretentieuze prietpraat weet je hier weer te produceren Mjuman, echt briljant. Een etherische/metafysische beleving. Geen etherische, nee, een etherische/metafysische beleving. Volgens mij is het luisteren naar muziek bij uitstek géén metafysische beleving, want ik gebruik toch echt mijn gehoor (ergo: het is een zintuiglijke waarneming).

Overigens is de keuze voor sex ipv het taalcorrecte seks een vrijheid die ik me durf te veroorloven op een forum, "seks met je eks" is ook fout en "seks met je ex" foeilelijk. Voor een estheticus als ik was het een weloverwogen keuze, but I stand corrected.

Tot zover mijn hyperconcreet genifnaf

Doe rustig aan, Robertus, maar zie uit naar je verslag. Ik weet dat je erg 'into' Bowie bent en o.a. hongerig naar zoveel mogelijk info en zelfs misschien wel het willen 'snappen van zijn albums' (een MuMe-gezegde) en kan me helemaal voorstellen dat je flabbergasted was door de tentoontstelling.

Straks kunnen de fans nog een keer betalen om de bankrekening van meneer Bowie te spekken.

Zou David nog gaan optreden?
Ik heb 'm slechts eenmaal in m'n leven live gezien en dan ook nog volgens (vermoed ik) de 'slechtste periode', nl. een groots concert i.h.k.v. de Glass Spider Tour..

Van alle eigenschappen die ik je zou willen toeschrijven is "estheticus" ongeveer de laatste waaraan ik moet denken, zeker gezien je avatar. En je zou je kunnen afvragen waarom mensen überhaupt muziek luisteren - ja dat is een zintuigelijke waarneming. But does the chicken stop here? Associaties, beleving, rust of toch the way to Amarillo?

En seks met je ex is gewoon erg verwarrend

Het correcte woord is 'estheet'. Voorts, buizen, als je die Volkskrant-link checkt, dan zie je dat iemand vroeg of Bowie weer op ging treden en Bowie hard 'NO' zijn. Dat is het Engelsche woord voor 'neen', dus je hoeft niet op een tour te wachten.

Ok dank je Slowgaze, 'die Volkskrant-link' had ik gemist.

Estheticus is overigens gewoon een bestaand woord.

De estheticus leeft op het toeval, of op de beschikkingen van het lot en is afhankelijk van wat hem toevallig is toebedeeld: talent, mooi uiterlijk of begaafdheid. Evenals het lot is het geluk zelf ook iets wat iemand toevalt en is daarin toevallig.”
De estheticus ervaart dus het natuurlijke geluk.
„Dit geldt voor de onmiddellijke, naïeve vorm van het esthetische leven. Je kunt deze vorm vergelijken met een spelend kind dat volmaakt opgaat in het spel en zich niet bewust is van het geluk zelf. Daarnaast onderscheidt Kierkegaard een reflexieve vorm van het esthetische leven. De reflexieve estheticus is zich ook bewust van het ongeluk. Dat wil zeggen: dat de werkelijkheid die jij bent, niet samenvalt met het ideaalbeeld dat je van jezelf hebt.”

Succes met de discussie hier verder.

There's more to this man than meets the eye, Mjuman

Estheet, estethicus, vooruit, de eerste benadert de realiteit meer Slowgaze

Heathen bevalt in ieder geval bij eerste beluistering west en voordat ik een overdosis (voor mij nieuwe) Bowie krijg of me laat verleiden tot nog verdere off topic verpisserij laat ik het hierbij vandaag

Moet ik deze zin nu lezen als 'de eerste benadert de realiteit meer, Slowgaze', of 'de eerste benadert de realiteit Slowgazeachtiger'?

Laat me raden, metafysisch/etherisch, kan het alleen niet zien aan je posts - lijkt me typisch kenmerk van zintuigelijke waarneming.

Kan iemand Mjuman even uitzetten.....

Maar in het echt is Mjuman best lief. Dat mag ook best gezegd worden.

Ambivalentie alom bij vele posts van collega Mjuman. (Ik denk niet dat hij het erg vindt dat ik dat hier zo zeg) Vaak beginnend met een dikke sneer naar een user die een vermeend domme vraag stelt cq. een stelling poneert die kant noch wal raakt (vind ikzelf eigenlijk erger), gevolgd door een lange, pregnante uitleg die meestal wel hout snijdt. Met deze quote heeft hij mij in elk geval helemaal mee:



Die directe beeldtaal gecombineerd met het vele toepassen van juxtapositie in de teksten is inderdaad de spijker op de kop als het over veel teksten van Bowie gaat. Wel heb ikzelf vanwege juist dat beeldende soms moeite de draad in zijn teksten vast te houden, omdat er nogal veel tegelijk geprikkeld wordt (beelden, ideeën en gevoelens die weinig verband met elkaar houden). Misschien ook omdat ik vaak geneigd ben dingen te letterlijk te nemen. Dan wordt het ronduit surrealistisch.

Echter, Mjuman, ik neem aan dat je met "genifnaf" zoiets bedoelt als "geneuzel"? Ik leer iedere keer weer wat woorden bij..

Ja, daar ben ik ook wel een beetje bang voor, gedoe met bonustracks op nieuwere edities en zo. Niet zozeer om Bowie's bankrekening, danwel die van de platenbobo's te spekken, en om die van mijn (momenteel niet bepaald goed gevulde) bankrekening leeg te trekken. Ik hoop in geval van veel tracks op de plank op een vervolg in de vorm van een regulier nieuw album, in plaats van het willekeurig verstrooien van bonustracks. Pain in my ass....

Kijk, ik ren zo meteen naar de AH voor nieuwe espresso - die is op - tenminste iemand die het begrijpt en dat laat merken door juiste woordkeuze: surrealistisch

Denk Luis Buñuel: Un Chien andalou (1928) - YouTube heel sterke beelden: o.m 1:36; 2:40, 3:55, 6:55

Wat is dit?
Blijkbaar zat er in die rode haarverf iets wat zijn muzikaliteit stimuleerde en helaas verdween met de uitgroei.
Wederom een gedrocht met bijpassende hoes.
Jammer...

The return of The Thin White Duke, throwing darts in lover's eyes.

Nog even los van de schrijfwijze (Thin White Duke wel of niet met hoofdletters, ik heb me even die vrijheid toegedicht, maar weet niet of het correct is) is dat ook zo'n typische zinsnede die door mijn hoofd kan blijven tollen en iedere keer weer nieuwe associaties oproept. Nog los van het letterlijke, dat uiteraard een wat lugubere voorstelling is, zou het ook een afkeer van liefde en warmte kunnen betekenen, aangezien dat goed past bij het imago wat hij zich toentertijd aanmeette (Thin White Duke). Ik zeg er wel duidelijk bij: Dit is één van mijn eigen hersenspinsels bij dat tekstfragment...

Je link heb ik bekeken, Mjuman. Die beelden zijn inderdaad sterk, maar laten me ook in prettige verwarring achter. In hoeverre moet daar wat achter gezocht worden bijvoorbeeld..Of staan ze op zichzelf en ligt de invulling bij degene die het aanschouwt?

De vleesgeworden juxtapositie: Het in één zin benoemen van een noodzakelijke gang naar de AH en surrealisme. Volgens mij ga ik het begrijpen, jawel..

Maar goed, misschien gaan we nu beter weer on topic (Blackstar). Maar zover zitten we er ook weer niet vandaan.

Oost, west, thuis best? Don't fake the funk, dude!

Dat ligt niet persé helemaal aan jou hoor. The Next Day is vooral een okee album, maar de ook door West genoemde albums Heathen en 1. Outside zijn echt wel een niveau hoger en wellicht beter geschikt voor een "tweede poging". Daarnaast, als je een beetje electronica en dance kan hebben, kan ik je deze ook ten zeerste aanraden: David Bowie - Earthling (1997) Vind ik persoonlijk ook een zeer sterk album, maar moet je wel liggen, qua genre.

Je hebt Bowie in jouw top 10 (net als ik). Ik kan deze waardering echt niet volgen, ook vanwege de argumentatie: haarverf en hoes. Ach, je zal het vast absolute kutmuziek vinden. Dat moet het zijn.

Wellicht vond hij Alladin Sane en Ziggy Stardust goed (rood haar) en daarna niets meer...Kan ik nog enigszins begrijpen, alleen zou ik dan geen haatstem uitbrengen, maar zowel artiest als album links laten liggen.

Tja, 0,5. Gelukkig geeft hij Coldplay nog 3***. Een veel beter album, moet je maar denken

De 0.5* is ondergewaardeerd. Mensen doen er veel te moeilijk over; sommige albums kan men ook helemaal niks vinden. Het is de toelichting die belangrijk is. Die van tophiphere is niet erg sterk.

Ik wed dat hier niet meer dan 1 luisterbeurt aan te pas is gekomen.....0.5 is een kinderlijke waardering. Betekend dat er niet veel slechter gemaakt wordt.

Het te veel gebruiken van de halve ster vind ik wel kinderachtig. We hebben daarentegen niet voor niets een stemschaal van 0.5* tot 5*. Ik vind het dan ook erg flauw om daar niet gebruik van te maken. Ik verbaas me er enkel over hoe veel makkelijker er gedaan wordt als iemand 5* stem dan als iemand 0.5 stemt. Hoewel ik dit zelf een verdomd goed album vind, kan ik me ook voorstellen dat men dit vreselijk vind.