David Bowie - ★ (2016)

Gelijktijdig met mij dus! Ook net voor het eerst gehoord, kon het helaas niet laten tot morgen....Ik moet wel zeggen, mooie track, maar meer een groeier voor mij dan Blackstar. Die single en clip zijn uiteindelijk de oorzaak geweest van mijn huidige Bowie-semi-psychose.

Wat me in de clip verder opvalt is het feit dat Bowie in dezelfde gedaante optreedt als in Blackstar, met blinddoek dus en nep-ogen. wellicht hebben we hier zelfs te maken met een nieuw Bowie personage...

Heb beide videoclips niet gezien. Ik heb daar vaak het geduld niet voor. 5 minuten naar een beeldscherm kijken.
Heb wel de single Lazarus via Spotify geluisterd.

Zelf ben ik ook niet zo visueel ingesteld, en meer een muziekman dan beeldenman. Echter, in het geval van Bowie ben ik geneigd te zeggen dat je dan toch een deelaspect van zijn kunstenaarschap mist. Mag ik dat zo zeggen, ja dat mag ik zeggen....Bowie neemt videoclips net zo serieus als zijn muziek en is op dat gebied ook zijn tijd vooruit geweest.

Ik noem een paar iconische videoclips uit het verleden:

Boys Keep Swinging; perfecte crossdressing/travestie
Be My Wife (net zo kaal en breekbaar als de song, die mimiek (huilen of lachen?) spreekt boekdelen)
Ashes To Ashes: De pierrot en verwijzingen naar Major Tom.

Nu moet ik wel zeggen dat wanneer we het hebben over de deelaspecten van Bowies uitingen, ik niet zo veel heb met Bowie de filmacteur.

Dat blauwe kostuum met witte strepen lijkt zowel naar Outside als de Thin White Duke te verwijzen. En Bowie in een ziekenhuis bed zagen we ook al aan het einde van Loving the Alien.

Hmm, okee. Waar ik vooral benieuwd naar ben is of Bowie nog eens een keer een compleet nieuw persona á la Ziggy Stardust, Thin White Duke, Halloween Jack zou ontwikkelen. Dus compleet met naam en op zichzelf staande identiteit.

Die suggestie wordt bij mij gewekt door het feit dat hij bij twee clips van hetzelfde album dezelfde, opvallende costuums draagt t.o.v. een ander decor... Ander verhaal, zelfde personage..

David Bowie?s Blackstar: Possible Occult Interpretations | kylebstiff - kylebstiff.wordpress.com

Volgens deze occulte interpretatie zou Bowie het personage Yaldabaoth zijn, de God van het Oude Testament. En die shakende figuren Archons; creaturen die parasiteren op de mensheid. Pff, ik weet niets van occultisme en heb verder weinig tot niets met religie. Het tolt in mijn hoofd. Tijd voor een kopje koffie...

Ben benieuwd of jullie hier iets mee kunnen.

Nope.
Ik ga voor de dode Major Tom (de Astronaut) en de ondoorgrondbare symboliek die Bowie altijd al heeft gebruikt en alleen zelf begrijpt ben ik bang.
Ik denk dat Bowie zoals altijd zichzelf bedoelt met Blackstar. I'm not a popstar, filmstar etc.
Het is de Villa of Ormen. De grote illusie die hij zelf creëert.

Bowie heeft het weer voor elkaar. Pagina's worden er volgeschreven over nieuwe alter ego's, kleding en zelfs het ontcijferen van de albumhoes. Well done David

Mooie meta-observatie. Bij mij heeft de koffie haar werk inmiddels gedaan. Een eenduidig antwoord bestaat niet op wat Bowie bezielt met zijn teksten/muziek/beelden/personages en wellicht heeft hij dat zelf niet eens. Maar genoeg voer voor eigen interpretaties en discussie. Hij heeft het nu inderdaad heel erg goed voor elkaar!

Fantastisch nieuw album, ik schreef er maar vast wat over
We beginnen het nieuwe jaar met de nieuwe plaat van David Bowie. Ik liet de laatste plaat The Next Day, hoewel die best wat goede singles had, al snel langs me heen gaan. Die plaat was weinig vernieuwend en bovendien te lang. Ook nu wilde ik de nieuwe plaat langs me heen laten gaan, maar toen hoorde ik dat niet alleen jazz-drummer Mark Guiliana op de plaat meedoet, maar ook de volgende jazzartiesten: persoonlijke favoriet Jason Lindner op piano/keyboard, Danny McCaslin op saxofoon, bassist Tom Lefebvre op bas en Ben Monder op gitaar! Wow, een David Bowie jazz-plaat dus? En ook nog slechts 7 nummers? Toch maar luisteren dus!

Blackstar begint met het 10 minuten lange titelnummer Blackstar. De jazz-vibe druipt hier meteen vanaf. Heerlijke beats en ritmes die we al een beetje kennen van die electronisch georiënteerde platen van Now vs Now (het bandje van Guiliana en Lindner). Daarmee betreedt Bowie in zijn al legendarische oeuvre opnieuw een opvallend nieuwe richting. Haast achteloos en perfect passend bij zijn huidige stemgeluid vult Bowie de opvallende instrumentatie aan. De rest van de plaat is nagenoeg van dezelfde orde, maar is wellicht net een tikkeltje meer rock- en pop-georienteerd. De musical-score Lazarus (die door Bowie geregisseerd is) komt nog het dichtst in de buurt bij zijn oudere werk. Maar ook het Sue (Or in a Season of Crime) is een goede rocker met gierende gitaarriffs en een huilende saxofoon. En dan hebben we de helft van de nummers al gehad. Een groot voordeel dat beperkte aantal nummers, want op die manier doet Bowie nergens iets teveel en kan hij sommige nummers heerlijk instrumentaal uitrekken.

Blackstar was bijna aan me voorbij gegaan (en aan vele anderen, want hij kwam tegelijk met de nieuwe van Adele uit), maar ik ben blij dat ik hem ben gaan luisteren. Een vernieuwende Bowie die het avontuur opzoekt? Check. Een jazzy Bowie? Check! Een potentiële plaat van het jaar, al in de eerste week? Check!
Pat-sounds: Album David Bowie - ★ Blackstar (2016) - pat-sounds.blogspot.nl

In navolging van de docu 'Five Years' die ik begin deze week op tv zag: ik ken helemaal niks van Bowie. Titeltrack Blackstar is zowat mijn vuurdoop (op Rebel Rebel en Life On Mars? na) en vind ik he-le-maal fantastisch. Welk album in de rijke catalogus van deze enigmatische artiest wordt me door jullie aangeraden, op basis van Blackstar's stijl? Niet Let's Dance neem ik aan. Stuur gerust PM als we hiermee te veel afwijken van dit album zelf Wil eens wat moeite doen om de man te leren kennen en appreciëren. Thx!

Probeer de albums uit de Berlijn-jaren! Persoonlijk is Station to Station mijn favoriet.

Goede vraag, Mindscapes. Bovendien gefeliciteerd dat je Bowie ontdekt hebt. Het hangt er een beetje vanaf wat het is wat je in Blackstar aantrekt. Qua instrumentatie en sound is het vrij jazzy en dat is in Bowie's oeuvre nog niet zo vaak zo nadrukkelijk gedaan. Echte, qua inhoud en sfeer zou ik zeggen, luister eens naar deze:

David Bowie - 1.Outside (1995)

En, min of meer verplichte kost en ook redelijk dezelfde, beklemmende sfeer:

David Bowie - Low (1977)
David Bowie - "Heroes" (1977)

Natuurlijk zijn er nog veel meer goede albums, maar omdat je vrij specifiek vroeg naar het "Blackstar gevoel" kun je het best beginnen met bovenstaande.

Verder: Ziggy Stardust, Scary Monsters (And Super Creeps), Hunky Dory en Station To Station.

Succes met je queeste! Er staat je veel te wachten.

Edit: David Bowie - Station to Station (1976)
Toch te urgent om niet te "taggen"

Echter, doe rustig aan, anders krijg je dit:

My brain hurt like a warehouse, it had no room to spare

Station to Station komt denk ik het meest in de buurt. Al is dat meer soul/funk-georienteerd terwijl Blackstar meer jazz is. Al is het al omdat Station to Station net zo'n vreemde bijt is in Bowie zijn oeuvre als Blackstar nu. Muziek-kameleon hoor!

Bowie bedankt...

Echt spannend wordt t al niet meer wie het beste album van 2016 gaat afleveren.

Wie gaat dit nog toppen? Met elke draaibeurt wordt het album beter en verslavender
En dat zal morgen met het vinyl op de platenspeler alleen nog maar erger worden .

D-day morgen! Op dit moment Alladin Sane keihard op

Drie jaar geleden wist David Bowie na een tijd van stilte te verrassen met het sfeervolle rockalbum The Next Day. Het was vooral een plaat die hem terug deed werpen naar de jaren zeventig, kenmerkend en niet geheel vernieuwend. De personages die hij in zijn leven vertolkte bleken niet alleen zijn successen te omhullen, maar betekenden tegelijkertijd bijna zijn ondergang. Bowie kan zich echter als geen ander totaal inleven in zijn personages, om de wereldse vragen in zijn meest experimentele muziekstukken te verwerken. Blackstar laat opnieuw deze experimentele kant uit het Bowie’s universum zien. Vernieuwend in zijn jazzy klanken met bandleider en saxofonist Donny McCaslin en de hedendaagse ontwikkelingen in de beats met de percussie van Mark Guiliana. Het album weet verwijzingen naar het oude werk van Bowie tot in de kleinste details te verwerken en gaat in het op donkere kant van het geloof en de gebeurtenissen die de hedendaagse wereld in haar greep houden.

De donkere en grauwe klanken doen haar intreden in de titelsong Blackstar. Het drumritme van Guiliana dat Bowie’s religieuze gebed ten gehore brengt kent de toevoeging van de saxofoonklanken van McCaslin. Het meeslepende geheel voert zich de jazzy sferen in, al weten de teksten je rechtstreeks de beangstigende hedendaagse wereld in te slingeren. Wanneer de buitenaardse klanken met de strijkers en keyboards neerdalen doet Major Tom zijn herintrede. Het personage dat Bowie aanneemt weet zich van het geloof bewust te maken om zijn ware identiteit in delen te onthullen. Het trage ritme smeedt de muzikale gedeeltes in zijn jazzy en funky klanken tot een sfeervol geheel, waarbinnen de orgels, strijkers en blazers een prominente rol innemen. Het al eerder verschenen ‘Tis a Pity She Was a Whore krijgt op de albumversie een extra dimensie door de pianoklanken en de toevoeging van een koor. De klappen op de bekkens weten dit door het 17e-eeuwse toneelstuk van John Ford beïnvloede nummer via de saxofoonklanken de vloek van de oorlog in te jagen. McCaslin heeft zijn band stevig in de hand, met de losse solo’s en experimentele keyboardklanken. Het verraad sluipt de controle binnen in de jazz-fusion van het nummer.

De Bijbelse referenties keren terug in Lazarus, de man die vier dagen na zijn dood tot leven werd gebracht door Jezus. Op het album weet Bowie het personage Thomas Newton uit zijn musicalproductie eigen te maken. The Man Who Fell To Earth leeft op in de ontspannende klanken van de drums, basgitaar en blazers. De littekens uit het verleden doen David’s gitaarsolo de diepte in werken van zijn personage. Het gevaar dat op de loer ligt, maar toch een blik op zijn persoonlijke leven weet te brengen. Een overweldigende solo van McCaslin weet opnieuw het beste uit het geluid van de band te halen. Zwaar beladen, maar toch ook ontspannend in zijn vrijheid. De rock en dance kunnen zich op ongenaakbare wijze fuseren op Sue (Or in a Season of Crime). De bewerking van Bowie’s nummer uit 2014 is voornamelijk hoorbaar in het krachtige gitaarspel van Ben Monder en de aanwezige snaredrums van Mark Guiliana. Het snelle ritme doet de synths het bedrog en de veranderende maatschappij invoeren. Bowie klinkt aangeslagen en weet met zijn hoge vocalen het verhaal zijn tragische randje te geven.

Op Girl Loves Me is een plaatsje weggelegd voor de taal die Alex uit Anthony Burgess’ A Clockwork Orange bedacht. Het Britse jargon dat gebruikt werd door homoseksuele mannen in de vroegere tijden van Londen wordt door Bowie vertolkt in het beatgevoelige nummer. Emotioneel qua toon en compact in de muzikale uitvoering. Jason Lindner is verantwoordelijk voor de terugkerende keyboardklanken van het verder door de percussie van Guiliana en strijkers van Bowie aangevoerde nummer. Dollar Days doet Bowie in de pianoklanken van Lindner terugdenken aan de gouden jaren en het verre Britse platenland. McCaslin weet een fijne saxofoonsolo neer te zetten, waar de carrière van Bowie in korte terugblikken aan ons voorbij trekt. Zijn gitaarspel werpt zich op tegen het onderliggende ritme, hem verder wegvoerend van de publiciteit en zijn jeugdige bestaan. Bowie ten tijde van Low keert terug in de slottrack I Can’t Give Everything Away. De doorlopende beat en de strijkers slepen het nummer naar de afstandelijkheid van het media-circus waar Bowie in zijn carrière door omring wordt. Echter behoud hij genoeg voor zichzelf om zijn muzikale en kunstzinnige vrijheid te garanderen. Het nummer bouwt zich gestaag op, met een uitmuntende gitaarsolo van Monder en voortdrijvende blazersklanken van McCaslin. Een uiterst fraai slotstuk, waarin Bowie op tekstueel gebied zoveel weggeeft als alleen hij kan permitteren.

David Bowie’s creativiteit en eigenzinnigheid vangt hij op in de verpletterende muzikale klanken van Blackstar. Waar The Next Day nog vrij toegankelijk was en qua innovatie weinig teweeg bracht, zet Bowie met Blackstar een experimentele en diepzinnige plaat neer. De keuze voor Donny McCaslin als saxofonist en bandleider pakt perfect uit in de muzikale wegen die Bowie op het album bewandeld. De basis in de jazz legt zijn geloofsovertuigingen, de veranderende maatschappij en zijn positie tegenover de pers op intrigerende wijze neer, om er met de toevoeging van beats, synths en gitaren een krachtige samensmelting van te maken. In zijn cryptische en scherpe teksten geeft hij misschien niet alles weg, maar dat is ook precies waar Bowie zijn kracht nog steeds ligt. Samen met de sterke productie van Tony Visconti laat hij zien wat voor een ster hij is en hoe hij in zijn lange carrière het licht over ons laat schijnen.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Hoogtepunten Blackstar, Lazarus en 'Tis a Pity She Was a Whore.

Vanmiddag voor het eerst de pindakaas over mijn Sonus Faber speakers gejaagd, had 'm tot nu toe alleen op mijn oortjes gehoord, en meteen maar weer met een halve (black)star verhoogd. Naast de reeds gelekte nummers is ook Dollar Days een geweldige track. Ach, het is allemaal goed.... Nu al fenomenaal dit album!!! Ben bijna bang hoe dit gaat klinken als ik de real thing eenmaal in huis heb. Pfff, wat een meester, of zoals hij zichzelf graag noemt: David Bowie, Rock God. Niks teveel gezegd.

Morgen op de mat idd. Ben erg benieuwd naar de rest van de nummers Blackstar en Lazarus zullen moeilijk te overtreffen zijn.

Ja zeg, I Can't Give Everything Away....(is anders, maar ook wel erg goed)

Nou Robertus, dat is dan ook een apart deel van David Bowie Is in Groningen. Het videoclipdeel is erg mooi gedaan. Als je naar een volgende clip loopt, dan gaat de muziek op jouw Sennheiser over op dat nummer. Daar boven / achter staat de kleding die Bowie droeg.

Eigenlijk wilde ik de tentoonstelling Bowie IS in het artiestentopic nog bespreken, maar mijn relaas is zich nog aan het ontwikkelen. Maar mijn belangstelling voor Bowie de stylist cq. maker van videoclips is daardoor zeker wel gestegen.

Alleen die tijd, he...Zodra ik een Bowienummer over die Sennheiser hoorde wilde ik het gewoon uitluisteren/bekijken alvorens weer verder te lopen, en dan kom je dus eigenlijk tijd tekort. Wat ook meespeelde was dat vorige week zaterdag 2 januari het nog net niet vroor in Groningen, maar wel regende. Dus ben daarna maar snel naar huis gereden om de aankomende meteorologische ellende vóór te zijn. Ja, toen was IK even visionair, is nu maar gebleken...

Zal hier morgen ook verschijnen. Benieuwd wat de betere geluidskwaliteit voor effect zal hebben. Dit zou zo maar eens mijn favoriete Bowie album kunnen worden.

Blackstar vind ik echt verslavend goed, en de clip is gewoon angstaanjagend theatraal. Lang geleden dat ik zo met open mond naar een clip heb gekeken. Lazarus moet ik nog wat vaker luisteren, maar beloofd ook veel goeds. De rest van het album nog niet gehoord, maar daar komt morgen verandering in. Vol verwachting klopt mijn hart...

... wie de koek krijgt en wie een Bowie. Vannacht staat er vast en zeker een ster minder aan de hemel! Joepie!

Oh ja, stom Robertus: dat weet jij natuurlijk, want jij was er al. Eigenlijk hadden ze de clip van Blackstar aan de tentoonstelling moeten toevoegen, om de cirkel rond te maken.

Wanneer ben jij geweest? Op 2 januari draaide de clip van Blackstar maar liefst op 8 schermpjes tegelijk, alleen zonder verdere uitleg. Tussen al het andere door.Completer kon het niet zijn.....

Op de openingsdag, 11 december. Wat goed om te horen zeg: vind ik mooi!

Ik realiseer me ineens dat die 8 kleine schermpjes wel eens symbool zouden kunnen staan voor de releasedatum en Bowies verjaardag (8 januari), maar nu draaf ik misschien door...

Ik ga nu off line, alleen nog maar luisteren zonder verdere afleiding. Morgen wellicht nieuws van mij wanneer ik dit kunstwerk fysiek binnen heb. (noodgedwongen CD, het is even niet anders).

Morgen langs de platenboer. Kan niet wachten.
Ik ken niet alles van de plaat, maar ga ook wel voor de verrassing.
Heb ik met The Next Day ook gedaan en viel niet tegen.
Hier verwacht ik eigenlijk nog meer van.