David Bowie - ★ (2016)

Ik word wel erg blij van het saxofoonspel op dit album, vooral in de eerste paar nummers.
Nu ben ik totaal geen jazz kenner. Heeft iemand tips voor (oude) jazz-platen waarin er vergelijkbaar saxofoonspel te horen is?

Dank je wel! Ik heb trouwens hetzelfde: dit is materiaal dat extreem dicht bij een 5-sterren beoordeling zit, maar daar heeft hij meerdere luisterbeurten voor nodig...

Gelukkige verjaardag, Don Bowie.


Ik heb de cd zonet toch ook maar gekocht. De lovende reacties maken mij wel benieuwd.

Kijk anders eens bij Donny McCaslin, dat is de man die op Blackstar de saxofoon hanteert.

Donny McCaslin - In Pursuit (2007)
Donny McCaslin - Soar (2006)
Donny McCaslin - Give and Go (2006)
Donny McCaslin - The Way Through (2003)

Net vanochtend de LE binnen op "clear vinyl" (inmiddels al uitverkocht? ). Prachtige uitklap hoes met uitgesneden ster waardoor je de lp ziet en een mooi boekje. Een waar kunstwerk!
Nog bedankt voor tip op het artiesten forum van Bowie west
Maar goed, nu laat mijn draaitafel het afweten
Via de Spot dan maar.

Behoorlijk onder de indruk!
Zoals hierboven al staat is het (free)jazz saxofoonspel waanzinnig.

Dan ben ik benieuwd wat je van Ornette Coleman - The Shape... wat in principe de een van de basissen is van freejazz.
Tevens wil ik ook het geweldige gitaar werk van Ben Monder op de laatste track noemen.
Maar de gehele productie klinkt voor wat mij betreft als een klok.
Mooi om te horen dat hij de band gebruikt om elementen van jazz te spelen maar het nooit echt conventionele jazz wordt doordat Bowie de boel weer eens totaal naar zijn eigen hand zet.
Godsamme, zoiets als dit had ik totaal niet meer verwacht van de ouwe Bowie; Een plaat die ertoe doet!

Ik ben blij dat ik dit als 20 jarige nog mag meemaken! The Next Day was een aardige plaat, maar dit gaat zoveel verder. Bowie flikt het weer! Van het begin tot het eind is Blackstar een genot voor het gehoor, wat een fantastische muziek! De mysterieuze, hypnotiserende melodieën en zijn stem die nog lang niet aan kracht heeft ingeboet, wauw!
Deze ga ik nog heel veel draaien!

Ik vind Blackstar een mooie plaat en daarnaast velen malen beter dan The Next Day, laat dat gezegd zijn.
Ik heb de plaat nu een aantal malen geluisterd, en met name de terugkerende saxofoon en de stuwende drums vallen daarbij in positieve zin op, knap gedaan. Toch denk ik niet dat ik de nieuwe Bowie fysiek ga aanschaffen om de volgende redenen: De prijs voor deze plaat is me dr een zeg!
Maar liefst 30(!) euro moet er worden neergelegd voor deze Blackstar. Als ik nou een enorme Bowie fan zou zijn, of als de plaat op dubbel vinyl verscheen, niet dus. De plaat verschijnt op enkel vinyl. 180 gram dat dan weer wel, maar die marketingtruc over dat de muziek dan beter zou klinken die ken ik nu wel. Daarnaast vind ik de package van het vinyl niet om over naar huis te schrijven. In een totaal zwarte hoes uitgesneden ster, tja ik vind het wat goedkoop aandoen.
De muziek vind ik zoals gezegd mooi, maar ook zo beklemmend dat ik het gevoel dat de muziek bij me oproept niet te vaak wil opzoeken. Het brengt niet al te positieve gedachtes en gevoelens bij me naar boven, laat ik het daar maar op houden. Zo af een toe een brokje van deze vier sterrenplaat bevalt dan beter. Soms biedt spotify dan toch een goede uitkomst.

Bendankt voor tips Robertus en judgepaddy. Ik zal binnenkort allebei de artiesten gaan luisteren, en dan laat ik nog wel weten wat ik er van vind .

En dat flikt Bowie toch maar even!
Voor jou is het vervelender maar het kan een therapeutische plaat worden. Langzaamaan meer draaien, wat kan je overkomen? Gedachten komen zomaar, laat ze gewoon toe, maar gaan ook wel weer weg.


Ik baal als een stekker dit album vandaag niet te hebben kunnen gehaald. Maar vertik het om uit pure nieuwsgierigheid alvast nummers te gaan luisteren op Spotify (kan wel, dat zag ik al, zover was ik al), en vermaak me tot die tijd met het lezen van de jubelende voorlopige recensies en reviews hier.
Begin wel wantrouwig te worden, is dit album nou echt zo goed?

Ik zal het je zo meteen weten te vertellen.

Klopt idd en zonder verzendkosten. Hoe is zo'n prijsverschil te verklaren?

@buizen Tja buizen een terechte vraag. En mijn uitlatingen zijn op eerste indrukken. Bowie haakt volgens mij in op het huidige tijdgewricht van angst, vertwijfeling. Waar de mens(heid) verkrampt of radicaliseert. De symboliek van de blackstar geeft hier ook uiting aan. Het sterkste werk van Bowie geeft uitdrukking aan een levensgevoel maar ook de maatschappelijke context of levensperspectief. Bowie heeft iets profetisch. Vind ik.

Ik heb het album vandaag een paar keer geluisterd en ik moet zeggen, deze zag ik niet aankomen. Waar "The Next Day" al onverwacht goed was, doet deze daar nog een flink schepje bovenop. Bowie komt weer eens met een zeer eigenaardige en tevens geweldige plaat, ik ben lyrisch. Waar de meeste oudjes op safe spelen doet Bowie dit... Ge-wel-dig. Elk nummer heeft zijn eigen kwaliteit. Blackstar is het mysterieuze freaknummer, Lazarus heeft een fabelachtige outro en Sue lijkt aan het eind helemaal uit elkaar te vallen. Deze ga ik nog vaak draaien..

Dit is precies het eerste wat ik dacht toen ik zojuist het album opzette!

Waarom een plaat kopen ? (krassen. tikken, omdraaien)........voor een euro of 11 heb je 'm op CD bij Dodax.....

Beter en verrassender als The Next Day, maar vooral weer ouderwets slim van Bowie om wat muzikale genre's/stromingen te mixen met pop. Het is persoonlijk niet echt mijn album, vooral met die free jazz 'dingetjes' waar ik niet dol op ben. Wel intrigerend om naar te luisteren, afgezien van 3/4 van de 7 nummers waar ik niet alles even sterk vind ; 3,5 - 4 sterren.

Heel mooi geformuleerd ohmusica. De eerste keer dat ik de clip van de titelsong zag/hoorde was volgens mij net een week na die aanslagen in Parijs. Dat nieuwsfeit had mij erg aangegrepen en mij in één klap geconfronteerd met hoe we ervoor staan in deze wereld. En met mij vele anderen natuurlijk. Ieder voor zich, het verdwijnen van solidariteit, economische crisis, terreur en een algemeen gevoel van een op hand zijnde WO III...Daar word je niet vrolijk van.

En dan komt Bowie ineens met die clip en song. Hoe timed hij dat?? Dat was gewoon het moment, de verklanking van dat gevoel..Ik heb de tweede keer dat ik het nummer hoorde zelfs een traantje van ontroering gelaten. Maar inderdaad, zoals buizen elders heel terecht aangeeft, je moet niet bang zijn voor die gevoelens en ze durven onder ogen te komen. Dan kun je er ook van genieten. Van dit soort confronterende kunst, laat ik het zo maar zeggen..

Dat is mooi geformuleerd buizen het is confronterende kunst die Bowie maakt. Het feit dat ie me raakt (op naargeestige wijze dan ) dat is toch knap. Vandaar dat ik eerst maar kleine brokjes er van neem. Goede wijn moet ook een tijdje rijpen.

Nog even doorzeuren. ★ is vintage Bowie.
Had de illegale download al voor het eind van 2015 in huis en inmiddels vaak beluisterd, maar met de vinyl en digitale download komt het magistrale ★ nog meer tot zijn recht. De productie is echt subliem.
Elk nummer heeft zijn eigen charme. Het bizarre titelnummer ★, het maniakale 't Is a Pity she was a Whore, het prachtige Lazarus (de beste videoclip sinds Ashes To Ashes!), het stuiterende Sue, het vervreemdende Girl Loves Me (Where The Fuck Did Monday Go?), het fraaie Dollar Days (prachtige saxofoon-solo) en tot slot het misschien wat mindere I Can't Give Everything Away dat dankzij opnieuw de saxofoon en een fantastische gitaarsolo toch boven zichzelf uitstijgt.
Kortom: geen enkele zwakke broeder, waar Bowie-fanaten hun vingers bij zullenaflikken en nog lang over zullen napraten over de (mogelijke) betekenis en verwijzingen. De nieuwe David Bowie is ★★★★★

Het meermaals benoemen van Radiohead als referentie, zowel muzikaal hier en daar als inhoudelijk, snijdt ook wel hout moet ik zeggen. Die band, die ik trouwens ook haast op handen draag, lokt ook vaak reacties uit in de trant van: Mooi, maar erg zwaar op de maag. Alhoewel ik wel moet zeggen dat dat bij Radiohead wellicht nog iets dikker erbovenop ligt.

Ik schijn dat soort muziek op te zoeken, ook Nick Cave is één van mijn helden..mijn avatar (nog los van het feit dat het John Cale is) heb ik ook niet voor niets gekozen. Een man in het zwart met zonnebril die het melancholieke instrument bij uitstek bespeelt, de alt-viool.

Maar goed, voordat ik off topic ga, ga ik Blackstar nog eens luisteren en wel off line, dus geen afleiding.

Benieuwd wat hier straks nog meer voor berichten staan, want de bijdragen van vrijwel iedereen hier, jong en oud, vind ik ook erg tof!

De laatste albums van Bowie bevatten prima maar nogal gewone rockmuziek. Leuk dat hij daar weer eens wat van afwijkt. Maar toch blijft het allemaal redelijk gewoontjes. Dat valt me na wat ik hier gelezen heb een beetje tegen. Ook iets teveel nummers met weinig opbouw. Niettemin een boeiende plaat.

Bij mij begint het kwartje meer en meer te vallen. Ik had in het begin wat moeite met sommige nummers, oa. tis a pity she was a whore , dollar days en I can't give everything away.
Maar na een luisterbeurt of 10 begin ik ook die nummers goed te vinden. Favoriet blijft wel het titelnummer, dikke schijf

Benieuwd wat de reacties zijn, wanneer de grootste fans aan bod zijn geweest en de 'neutralere' muziekliefhebber zijn luisterpoging waagt. De recensies nu zijn lyrisch, wat niet onbegrijpelijk is. Zelf heb ik de Bowie verafgoding nooit zo begrepen. Naar mijn mening: meer verpakking dan inhoud. Zijn stem, matig. Instrumenten, matig. Composities, bovengemiddeld.
Op zich slim dat hij zijn ouder wordende stem in het titelnummer camoufleert met vervorming, maar is dit zoals ik het noem camouflage, of is het artistiek de beste oplossing? Ben er nog niet over uit. Wat voor Bowie pleit is sowieso het 'feit' dat hij niet kiest voor de makkelijke weg, maar binnen eigen stijl zijn weg zoekt. Wat ik daar in jammer vind is de mix van zijn sound. Ik hou erg van gelaagdheid. Bowie werkt ook met lagen, maar in plaats van dat deze mooi in elkaar verweven raken, wordt een laag (melodie) vaak extreem naar de voorgrond gebracht, waardoor het mij op termijn minder uitdaagt (ik ben dan klaar met ontdekken). In grote lijnen pakt deze plaat mij niet, op sommige momenten ben ik wel onder de indruk. Dit album verdient het niet om beoordeeld te worden op een vlugge beluistering, dat zou neigen naar zelfverheerlijking. Wie weet vallen de puzzelstukjes op z'n plaats, de tijd zal het uitwijzen.

Vandaag dit plaatje op de mat gevonden, inmiddels 5 keer beluisterd.

Schitterend werkje, Bowie vindt zichzelf opnieuw uit. Mag ik dat zeggen? Ik beschouw mezelf immers niet als de grootste Bowie-kenner, ook al heb ik inmiddels 16 albums van de beste man in de kast staan. Hier slaat hij een geheel nieuwe weg in, doe het maar op die leeftijd. Eigentijds en toch op-en-top Bowie. Of het tijdloos is moet de tijd maar uitwijzen.

Wat ik vandaag hoorde beviel me enorm (al had ik een paar weken terug wel al 3x naar het titelnummer geluisterd). Mooie productie, schitterende overgangen, heerlijke saxofonen...

Maar ik begrijp wel niet goed waarom Blackstar volgens vele mensen "moeilijk" is. Of misschien begrijp ik dat wel - in acht nemend dat de meesten het bij pop en rock houden. Maar dan nog. Paar dagen terug las ik een review in een krant (De Standaard) die stelde dat het niet ontspannend is om naar dit album te luisteren omdat het eerder kunst dan muziek is. Begrijp ik geen snars van. Deels omdat de vermeende moeilijkheid van kunst me ontgaat, maar al zeker omdat je dit moet horen van een betaalde recensent.

Het valt toch allemaal heel goed mee? Kvind het maar moeilijkdoenerij

Nu, wat ik hoor smaakt naar meer en dat is het voornaamste. Er zit nog geen sleet op deze oude krokodil!

Meest memorabele quote van het jaar, dat kan ik je nu al zeggen. Proficiat!

Dank je. Heb je ook argumenten?

Ik las enkel de kop van dat krantenartikel.

Volgens mij is het album ook niet moeilijk, noch erg zwaar. Enerzijds valt het daarom bij een eerste luisterbeurt wat tegen voor mij. Maar anderzijds ben ik wel blij dat het niet zo'n pretentieus Scott Walker gedrocht is geworden. Ik kijk dus wel al uit naar volgende luisterbeurten.

Is de overwinning niet goed genoeg?

Til er niet te zwaar aan, ik vond het gewoon grappig om te lezen omdat het haaks op mijn ervaring staat. Voor mijn part vind je Bowie het grootste muziekgedrocht allertijden, het zal mij een zorg zijn.

''The Next Day'' vond ik al verrassend goed, maar wel enigszins safe voor Bowie-begrippen. Dit album is naar mijn mening nog beter en toont weer veel experimentele en eigenaardige klanken zoals we gewend zijn van Bowie. Dit album is voor mij een blijvertje en ik zal het daarom nog heel vaak gaan beluisteren.

Maar sommigen gaan wel ver hier, het is een erg goede plaat, eindejaarslijstmateriaal, maar het beste van Bowie, nee. Low, Heroes, Station to Station en Ziggy Stardust zijn toch wel een niveautje hoger.

Eens. Hype.
Maar zeker een goede plaat!