David Bowie - ★ (2016)
Alternatieve titel: Blackstar
mijn stem
1046 stemmen
0
geplaatst: 8 januari 2016, 00:52 uur
Nou ja... zeg!
Wat is dit?
Precies om 00:01 uur is mijn Blackstar uit de hemel gevallen en ik vind het prachtig!
I Can't Give Everything Away is in elk geval al net zo'n voltreffer als het titelnummer en Lazarus!
Maar het is al een beetje laat, dus hou ik het nu even voor gezien!
*******
*genietmomentjes
Wat is dit?
Precies om 00:01 uur is mijn Blackstar uit de hemel gevallen en ik vind het prachtig!
I Can't Give Everything Away is in elk geval al net zo'n voltreffer als het titelnummer en Lazarus!
Maar het is al een beetje laat, dus hou ik het nu even voor gezien!
*******
*genietmomentjes
0
geplaatst: 8 januari 2016, 01:45 uur
Ten eerste; hartelijk gefeliciteerd met je verjaardag David Bowie!!
Blackstar heeft een Radiohead achtig begin, nu pas valt het kwartje, maar hierbij moet ik dus aan Pyramid Song denken; zelfs de zang heeft er veel van weg.
En toch is het echt wel een Bowie nummer.
Laatst 1.Outside opnieuw ontdekt, en dan hoor je een soortgelijk sfeertje terug in A Small Plot of Land.
Halverwege komt dan die verdwaasde break met de pratende Bowie en de vervreemdende stemmen, ook hierbij weer Radiohead in mijn achterhoofd, maar dan juist Paranoid Android, en dan de tweede helft van dat nummer.
Zal het album Blackstar de OK Computer van David Bowie worden?
Een meesterwerk welke aan zal sluiten bij de status die veel van zijn jaren 70 albums hebben?
Wat volgt is een mix tussen dansbare beats met een experimentele ondertoon in Tis a Pity She Was a Whore.
Maar het piano gepingel gaat mij helaas wel al erg snel irriteren.
Bowie legt nu ook niet als extra element de spanningsboog in een wat gebroken geluid, en klinkt gewoon als een stemvaste Bowie.
Lazarus heeft weer die soberheid van het titelnummer, een zalvende werking.
Lazarus is het waken bij een dierbare; de laatste uren samen, hopend dat hij of zij zal ontwaken uit een rustgevende coma.
De nachtelijke uurtjes, waarbij geobserveerd wordt of de ademhaling het tikken van de klok nog kan bijbenen.
Niet zo sterk als Blackstar, maar die komt dan ook van een andere planeet, en legt de lat wel erg hoog, toch zeker een van de mooiere Bowie songs.
Een klassieker?
Nee, dat weer niet, maar als liefhebber van The Cure hou ik wel van dat sfeervolle gitaartje op het eind, alsof Robert Smith als Engel Des Doods binnen komt om de stervende verder te begeleiden.
Sue (Or in a Season of Crime) heeft wat prettig toegevoegde jungle elementen in zich, die het geheel wat verder pulseren tot een gejaagd geheel, en nu trek ik misschien weer te snel een conclusie, maar ik benoem het toch.
Hebben we hier te maken met een album met restmateriaal uit het Black Tie White Noise, 1.Outside en Earthling tijdperk?
Zo ja, dan heeft hij op een verrekt mooie manier deze nummers verder afgewerkt.
Girl Loves Me is sober, bijna breekbaar, maar da bas en drum marcheren er wel op los in de porseleinkast, waardoor het dreigender wordt.
Zijn stem klinkt een beetje als Peter Gabriel, en glimlachend kom ik tot de conclusie dat zo mijn single van Sledgehammer ook klonk, toen ik deze per ongeluk op 33 toeren draaide.
Dollar Days past bij de een of andere soundtrack van een jaren 70 Oscar winnende film.
Voor mij wel een buitenbeentje tussen de rest, en ik vraag mij af of dit een goede keuze is geweest om dit hier te plaatsen, bij de rest plaatst je jezelf toch wel 2 decennia later in de tijd.
Die overgang naar het meer aansluitende I Can't Give Everything Away is weer mooi gemaakt, waardoor je het hem al snel vergeeft.
Ik had dit nummer al eerder gehoord, en vond het ergens anders op lijken, en nu weet ik het ook.
Break It Down Again van Tears For Fears.
Geen klassieker, helaas, maar met de single Blackstar lukt het hem in ieder geval wel om eind 2015 nog de mooiste song van het jaar af te leveren.
Blackstar heeft een Radiohead achtig begin, nu pas valt het kwartje, maar hierbij moet ik dus aan Pyramid Song denken; zelfs de zang heeft er veel van weg.
En toch is het echt wel een Bowie nummer.
Laatst 1.Outside opnieuw ontdekt, en dan hoor je een soortgelijk sfeertje terug in A Small Plot of Land.
Halverwege komt dan die verdwaasde break met de pratende Bowie en de vervreemdende stemmen, ook hierbij weer Radiohead in mijn achterhoofd, maar dan juist Paranoid Android, en dan de tweede helft van dat nummer.
Zal het album Blackstar de OK Computer van David Bowie worden?
Een meesterwerk welke aan zal sluiten bij de status die veel van zijn jaren 70 albums hebben?
Wat volgt is een mix tussen dansbare beats met een experimentele ondertoon in Tis a Pity She Was a Whore.
Maar het piano gepingel gaat mij helaas wel al erg snel irriteren.
Bowie legt nu ook niet als extra element de spanningsboog in een wat gebroken geluid, en klinkt gewoon als een stemvaste Bowie.
Lazarus heeft weer die soberheid van het titelnummer, een zalvende werking.
Lazarus is het waken bij een dierbare; de laatste uren samen, hopend dat hij of zij zal ontwaken uit een rustgevende coma.
De nachtelijke uurtjes, waarbij geobserveerd wordt of de ademhaling het tikken van de klok nog kan bijbenen.
Niet zo sterk als Blackstar, maar die komt dan ook van een andere planeet, en legt de lat wel erg hoog, toch zeker een van de mooiere Bowie songs.
Een klassieker?
Nee, dat weer niet, maar als liefhebber van The Cure hou ik wel van dat sfeervolle gitaartje op het eind, alsof Robert Smith als Engel Des Doods binnen komt om de stervende verder te begeleiden.
Sue (Or in a Season of Crime) heeft wat prettig toegevoegde jungle elementen in zich, die het geheel wat verder pulseren tot een gejaagd geheel, en nu trek ik misschien weer te snel een conclusie, maar ik benoem het toch.
Hebben we hier te maken met een album met restmateriaal uit het Black Tie White Noise, 1.Outside en Earthling tijdperk?
Zo ja, dan heeft hij op een verrekt mooie manier deze nummers verder afgewerkt.
Girl Loves Me is sober, bijna breekbaar, maar da bas en drum marcheren er wel op los in de porseleinkast, waardoor het dreigender wordt.
Zijn stem klinkt een beetje als Peter Gabriel, en glimlachend kom ik tot de conclusie dat zo mijn single van Sledgehammer ook klonk, toen ik deze per ongeluk op 33 toeren draaide.
Dollar Days past bij de een of andere soundtrack van een jaren 70 Oscar winnende film.
Voor mij wel een buitenbeentje tussen de rest, en ik vraag mij af of dit een goede keuze is geweest om dit hier te plaatsen, bij de rest plaatst je jezelf toch wel 2 decennia later in de tijd.
Die overgang naar het meer aansluitende I Can't Give Everything Away is weer mooi gemaakt, waardoor je het hem al snel vergeeft.
Ik had dit nummer al eerder gehoord, en vond het ergens anders op lijken, en nu weet ik het ook.
Break It Down Again van Tears For Fears.
Geen klassieker, helaas, maar met de single Blackstar lukt het hem in ieder geval wel om eind 2015 nog de mooiste song van het jaar af te leveren.
0
geplaatst: 8 januari 2016, 08:43 uur
Opvallend prijsverschil voor de LP: ik zie prijzen in Duitsland en Frankrijk rond de 20,00 euro en in Nederland rond de 30,00 euro (voor 1 LP).
0
geplaatst: 8 januari 2016, 09:02 uur
Ik geef hem 4,5* voorlopig, dit kan nog zakken of dalen. De 5* reserveer ik voor de meesterwerken, en dat is dit nu nog niet.
0
geplaatst: 8 januari 2016, 09:04 uur
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: David Bowie - Blackstar - dekrentenuitdepop.blogspot.nl
David Bowie maakte zijn beste platen tussen 1970 en 1980. Sindsdien verrast hij nog wel eens een enkele keer met een aardige plaat, maar meer dan voetnoten bij zijn memorabele platen uit de jaren 70 zijn het wat mij betreft niet.
In 2004 kreeg David Bowie te maken met serieuze gezondheidsproblemen en verdween hij vrijwel volledig uit beeld. Twee jaar geleden keerde hij gelukkig terug met het verrassend sterke en door oudgediende Tony Visconti geproduceerde The Next Day, dat vooral herinneringen opriep aan zijn werk uit de jaren 70.
Ook het deze week verschenen Blackstar herinnert meer dan eens aan de unieke platen die David Bowie decennia geleden afleverde, maar Blackstar zet vooral een paar flinke stappen vooruit.
Dat hoor je direct in de bijna 10 minuten durende titeltrack waarmee de plaat opent. De track begint met bijna pastorale vocalen, die worden omgeven door subtiel ingezette elektronica en de bijzondere ritmes die voor het eerst opdoken op Outside (1995) en Earthling (1997).
Blackstar is wederom geproduceerd door Tony Visconti, maar Bowie koos ook dit keer voor nieuwe muzikanten, onder wie James Murphy (LCD Soundsystem) en enkele muzikanten met een achtergrond in de free jazz. Dat laatste hoor je goed in het middenstuk van de openingstrack waarin woeste saxofoonuithalen, atmosferische elektronische klanken en onnavolgbare ritmes het geluid bepalen.
De titeltrack eindigt vervolgens met een aantal minuten die voor een belangrijk deel zo lijken weggelopen uit de jaren 70 en het hele echt memorabele decennium van Bowie samenvatten, al worden er ook wel wat moderne accenten gelegd.
Blackstar is na de openingstrack 10 minuten onderweg en op dat moment is al duidelijk dat Bowie eindelijk weer eens een plaat heeft afgeleverd met de magie van de klassiekers die hij heel lang geleden maakte.
Ook in de tracks die volgen overheersen subtiele elektronica, af en toe stevige gitaaruithalen, bijzondere en soms onnavolgbare ritmes, geweldig en bij vlagen heerlijk ontsporend saxofoonwerk, de werkelijk geweldige zang van David Bowie, volop momenten die herinneren aan zijn beste werk en nog meer momenten vol avontuur die je doen smeken om meer. Waar The Next Day een aardige plaat was, horen we op Black Star eindelijk weer eens de man die de popmuziek transformeerde.
Bowie kiest nergens voor de makkelijkste weg, maar toch overtuigen de complexe tracks op Blackstar redelijk makkelijk. Op Blackstar wordt volop geëxperimenteerd, maar de songs op de plaat hebben een kop en een staart en combineren redelijk conventionele songstructuren met een fascinerend muzikaal landschap en vocalen die niet heel veel onderdoen voor die uit Bowie's beste jaren.
Wanneer het experiment achterwege blijft waan je je meer dan eens in de jaren 70, maar wanneer de ritmes ontsporen of de saxofoon aanzwelt, weet je dat het echt 2016 is. Bowie haakt aan bij zijn oude werk, maar zet ook nieuwe stappen. Dat is knap, zeker voor een muzikant die de 70 met rasse schreden nadert.
Wie een paar jaar geleden zou hebben voorspeld dat Bowie in 2016 een waar meesterwerk zou afleveren zou voor gek zijn verklaard, maar Bowie heeft dit meesterwerk echt gemaakt. Blackstar is de naam. Wat een plaat. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: David Bowie - Blackstar - dekrentenuitdepop.blogspot.nl
David Bowie maakte zijn beste platen tussen 1970 en 1980. Sindsdien verrast hij nog wel eens een enkele keer met een aardige plaat, maar meer dan voetnoten bij zijn memorabele platen uit de jaren 70 zijn het wat mij betreft niet.
In 2004 kreeg David Bowie te maken met serieuze gezondheidsproblemen en verdween hij vrijwel volledig uit beeld. Twee jaar geleden keerde hij gelukkig terug met het verrassend sterke en door oudgediende Tony Visconti geproduceerde The Next Day, dat vooral herinneringen opriep aan zijn werk uit de jaren 70.
Ook het deze week verschenen Blackstar herinnert meer dan eens aan de unieke platen die David Bowie decennia geleden afleverde, maar Blackstar zet vooral een paar flinke stappen vooruit.
Dat hoor je direct in de bijna 10 minuten durende titeltrack waarmee de plaat opent. De track begint met bijna pastorale vocalen, die worden omgeven door subtiel ingezette elektronica en de bijzondere ritmes die voor het eerst opdoken op Outside (1995) en Earthling (1997).
Blackstar is wederom geproduceerd door Tony Visconti, maar Bowie koos ook dit keer voor nieuwe muzikanten, onder wie James Murphy (LCD Soundsystem) en enkele muzikanten met een achtergrond in de free jazz. Dat laatste hoor je goed in het middenstuk van de openingstrack waarin woeste saxofoonuithalen, atmosferische elektronische klanken en onnavolgbare ritmes het geluid bepalen.
De titeltrack eindigt vervolgens met een aantal minuten die voor een belangrijk deel zo lijken weggelopen uit de jaren 70 en het hele echt memorabele decennium van Bowie samenvatten, al worden er ook wel wat moderne accenten gelegd.
Blackstar is na de openingstrack 10 minuten onderweg en op dat moment is al duidelijk dat Bowie eindelijk weer eens een plaat heeft afgeleverd met de magie van de klassiekers die hij heel lang geleden maakte.
Ook in de tracks die volgen overheersen subtiele elektronica, af en toe stevige gitaaruithalen, bijzondere en soms onnavolgbare ritmes, geweldig en bij vlagen heerlijk ontsporend saxofoonwerk, de werkelijk geweldige zang van David Bowie, volop momenten die herinneren aan zijn beste werk en nog meer momenten vol avontuur die je doen smeken om meer. Waar The Next Day een aardige plaat was, horen we op Black Star eindelijk weer eens de man die de popmuziek transformeerde.
Bowie kiest nergens voor de makkelijkste weg, maar toch overtuigen de complexe tracks op Blackstar redelijk makkelijk. Op Blackstar wordt volop geëxperimenteerd, maar de songs op de plaat hebben een kop en een staart en combineren redelijk conventionele songstructuren met een fascinerend muzikaal landschap en vocalen die niet heel veel onderdoen voor die uit Bowie's beste jaren.
Wanneer het experiment achterwege blijft waan je je meer dan eens in de jaren 70, maar wanneer de ritmes ontsporen of de saxofoon aanzwelt, weet je dat het echt 2016 is. Bowie haakt aan bij zijn oude werk, maar zet ook nieuwe stappen. Dat is knap, zeker voor een muzikant die de 70 met rasse schreden nadert.
Wie een paar jaar geleden zou hebben voorspeld dat Bowie in 2016 een waar meesterwerk zou afleveren zou voor gek zijn verklaard, maar Bowie heeft dit meesterwerk echt gemaakt. Blackstar is de naam. Wat een plaat. Erwin Zijleman
0
O-d-B
geplaatst: 8 januari 2016, 09:10 uur
Ik ben zeker geen bowie-kenner, maar was zeer benieuwd naar het album na het horen van de nummers Blackstar en Lazarus.
Het album begint gelijk met het wat angstaanjagende, 10 minuut durende Blackstar, tenminste de eerste 5 minuten. Na 5 minuten veranderd het nummer in een luchtigere en rustigere nummer, Blackstar part 2, om na 3 minuten alweer terug te grijpen naar het begin van het nummer. Had persoonlijk liever gezien dat het nummer in dezelfde angstaanjagende sfeer door zou gaan. Hierdoor doet het voor mij wel wat afbreuk aan het geheel. 4*
Na het horen van de eerste klanken van Tis a Pity She Was a Whore zit je gelijk in het album. Muzikaal een stuk luchtiger en een meer up-tempo nummer met het heerlijke geluid van de saxofoon tussendoor. Die kan wat mij betreft niet lang genoeg doorgaan. 4,5*
Het nummer Lazarus kende ik natuurlijk al, en het intro is HEEERLIJKK. Na het was dansbare nummer Tis a Pity She Was a Whore gaan we weer terug naar de sfeer van het titelnummer, maar voor mij betreft een stuk beter tot uitvoering gebracht. Ook hier weer de prachtige geluiden van de saxofoon. De gitaar op het einde maakt het nummer af, zoals "Deric Raven" al zei heeft het wel wat weg van "The Cure". 5*
Sue (Or in a Season of Crime) heeft een wat gejaagde sfeer en neigt meer naar een rechttoe rechtaan rock nummer met de stevige gitaren door het nummer. De laatste seconden van het nummer hadden, mag ik dat zeggen, ja dat mag ik zeggen, van "Steven Wilson" kunnen zijn. Ik vind het prachtig. 4,5*
Even tot rust komen met Girl Loves Me. De rustige voortstuwende drum en bas partij, maakt het weer een wat angstaanjagend geheel, maar wel het minste nummer tot nu toe. 3,5*
De eerste tonen van het nummer beloven veel goeds voor Dollar Days, maar zet uiteindelijk voort in een gemiddeld nummer. Maar wat blijf ik die jazz-invloeden heerlijk vinden in dit album. Heeft David Bowie dit al eens eerder toegepast in een van zijn albums? Dollar Days uiteindelijk een prima, maar niet echt bijzonder nummer. 3,5*
Afsluiter I Can't Give Everything Away maakt alweer een einde aan dit toch wel korte album. Prima solo tussendoor, en muzikaal gezien een mooi nummer. Het herhaaldelijk "I Can't Give Everything Away", werkt wel een beetje op mijn zenuwen. 3,5*
Uiteindelijk een prima album. Heb een klein referentiekader wat betreft David Bowie, maar hij had van mij part de Jazz-invloeden nog meer terug mogen laten komen. 4* als geheel.
En die prijzen zijn inderdaad absurd. 30 euro voor de vinyl versie is belachelijk. Het zijn niet eens 2 platen, dan was het wellicht nog te rechtvaardigen. Gelukkig is er Spotify.
Oh en nog gefeliciteerd en zo!
Het album begint gelijk met het wat angstaanjagende, 10 minuut durende Blackstar, tenminste de eerste 5 minuten. Na 5 minuten veranderd het nummer in een luchtigere en rustigere nummer, Blackstar part 2, om na 3 minuten alweer terug te grijpen naar het begin van het nummer. Had persoonlijk liever gezien dat het nummer in dezelfde angstaanjagende sfeer door zou gaan. Hierdoor doet het voor mij wel wat afbreuk aan het geheel. 4*
Na het horen van de eerste klanken van Tis a Pity She Was a Whore zit je gelijk in het album. Muzikaal een stuk luchtiger en een meer up-tempo nummer met het heerlijke geluid van de saxofoon tussendoor. Die kan wat mij betreft niet lang genoeg doorgaan. 4,5*
Het nummer Lazarus kende ik natuurlijk al, en het intro is HEEERLIJKK. Na het was dansbare nummer Tis a Pity She Was a Whore gaan we weer terug naar de sfeer van het titelnummer, maar voor mij betreft een stuk beter tot uitvoering gebracht. Ook hier weer de prachtige geluiden van de saxofoon. De gitaar op het einde maakt het nummer af, zoals "Deric Raven" al zei heeft het wel wat weg van "The Cure". 5*
Sue (Or in a Season of Crime) heeft een wat gejaagde sfeer en neigt meer naar een rechttoe rechtaan rock nummer met de stevige gitaren door het nummer. De laatste seconden van het nummer hadden, mag ik dat zeggen, ja dat mag ik zeggen, van "Steven Wilson" kunnen zijn. Ik vind het prachtig. 4,5*
Even tot rust komen met Girl Loves Me. De rustige voortstuwende drum en bas partij, maakt het weer een wat angstaanjagend geheel, maar wel het minste nummer tot nu toe. 3,5*
De eerste tonen van het nummer beloven veel goeds voor Dollar Days, maar zet uiteindelijk voort in een gemiddeld nummer. Maar wat blijf ik die jazz-invloeden heerlijk vinden in dit album. Heeft David Bowie dit al eens eerder toegepast in een van zijn albums? Dollar Days uiteindelijk een prima, maar niet echt bijzonder nummer. 3,5*
Afsluiter I Can't Give Everything Away maakt alweer een einde aan dit toch wel korte album. Prima solo tussendoor, en muzikaal gezien een mooi nummer. Het herhaaldelijk "I Can't Give Everything Away", werkt wel een beetje op mijn zenuwen. 3,5*
Uiteindelijk een prima album. Heb een klein referentiekader wat betreft David Bowie, maar hij had van mij part de Jazz-invloeden nog meer terug mogen laten komen. 4* als geheel.
En die prijzen zijn inderdaad absurd. 30 euro voor de vinyl versie is belachelijk. Het zijn niet eens 2 platen, dan was het wellicht nog te rechtvaardigen. Gelukkig is er Spotify.
Oh en nog gefeliciteerd en zo!
0
geplaatst: 8 januari 2016, 11:03 uur
Bowie toont opnieuw de grootste popartiest aller tijden te zijn.
Of is er iemand die mij durft tegen te spreken?
Of is er iemand die mij durft tegen te spreken?
0
geplaatst: 8 januari 2016, 11:28 uur
Waarom wordt Bowie met popmuziek geassocieerd?
Popmuziek vind ik radiovriendelijke, toegankelijke hapklare brokken.
Dat heeft deze man toch (op de jaren 80 na) m.i. niet echt gemaakt ?
Popmuziek vind ik radiovriendelijke, toegankelijke hapklare brokken.
Dat heeft deze man toch (op de jaren 80 na) m.i. niet echt gemaakt ?
0
Stijn_Slayer
geplaatst: 8 januari 2016, 11:44 uur
Fenomenaal hoe Bowie zijn verouderde stem opnieuw uitvindt in het titelnummer om met een Scott Walker-achtige intensiteit nieuwe hoogtes te bereiken! Na de wat gezapige Reality-herhaling van The Next Day had ik niet verwacht dat Bowie het nog in zich had. Toch weet hij weer met een nieuw geluid te komen, nu beklemmend, dreigend, donker.. hij kruipt je echt onder de huid. Eén van z'n beste albums!
0
geplaatst: 8 januari 2016, 12:01 uur
Ten, Nine, Eight, Seven, Six, Five, Four, Three, Two, One, Lift-off...
Terwijl mijn vrienden plat gingen bij Ziggy en Aladdin, wilde ik maar het liefst bij Major Tom in de cockpit blijven zitten. Space Oddity is trouwens nog steeds mijn grote jeugdliefde. Life on Mars? Het verhaal sprak mij in die tijd enorm aan en dat zal altijd wel zo blijven. Daarna raakte ik al vrij snel het Bowie spoor bijster. Tot het moment dat het geweldige Ashes To Ashes mij weer uit het zwarte gat trok. Wat later heb ik nog meer toffe Bowie liedjes gevonden. Soms dansbaar, soms mysterieus, soms geniaal, maar meestal waren de liedjes niet echt mijn 'cup of tea'. Hele elpees aanhoren ging vaak moeizaam. Nee... ik ben misschien wel geen echte Bowie fan.
Maar ik heb altijd een diep, diep respect voor deze eigenzinnige man gehad. De Serious Moonlight tour vond ik zelfs een fantastische belevenis! Het tourboekje heb ik ook nog ergens liggen!
Pas tegen het 'einde' van Bowies carrière ontdekte ik de bijzondere dingen en het is nu echt de hoogste tijd... to take your protein pills and put your helmet on... commencing countdown, engines on! Ik twijfel daarom ook niet langer, start de tijdmachine en besluit ogenblikkelijk terug te keren naar Major Tom.
Want wat David Bowie op deze Blackstar laat horen vind ik echt bijzonder, zo mooi en ook al zijn het er 'maar' zeven... ik ben voor het eerst lyrisch over een heel album!
*******
Dit betekent dus voor mij gewoon een meesterwerk!
Woo hoo... and I'm floating in a most peculiar way and the stars look very different today!
Laat mij daar maar blijven!
Terwijl mijn vrienden plat gingen bij Ziggy en Aladdin, wilde ik maar het liefst bij Major Tom in de cockpit blijven zitten. Space Oddity is trouwens nog steeds mijn grote jeugdliefde. Life on Mars? Het verhaal sprak mij in die tijd enorm aan en dat zal altijd wel zo blijven. Daarna raakte ik al vrij snel het Bowie spoor bijster. Tot het moment dat het geweldige Ashes To Ashes mij weer uit het zwarte gat trok. Wat later heb ik nog meer toffe Bowie liedjes gevonden. Soms dansbaar, soms mysterieus, soms geniaal, maar meestal waren de liedjes niet echt mijn 'cup of tea'. Hele elpees aanhoren ging vaak moeizaam. Nee... ik ben misschien wel geen echte Bowie fan.
Maar ik heb altijd een diep, diep respect voor deze eigenzinnige man gehad. De Serious Moonlight tour vond ik zelfs een fantastische belevenis! Het tourboekje heb ik ook nog ergens liggen!
Pas tegen het 'einde' van Bowies carrière ontdekte ik de bijzondere dingen en het is nu echt de hoogste tijd... to take your protein pills and put your helmet on... commencing countdown, engines on! Ik twijfel daarom ook niet langer, start de tijdmachine en besluit ogenblikkelijk terug te keren naar Major Tom.
Want wat David Bowie op deze Blackstar laat horen vind ik echt bijzonder, zo mooi en ook al zijn het er 'maar' zeven... ik ben voor het eerst lyrisch over een heel album!
*******
Dit betekent dus voor mij gewoon een meesterwerk!
Woo hoo... and I'm floating in a most peculiar way and the stars look very different today!
Laat mij daar maar blijven!
0
geplaatst: 8 januari 2016, 12:12 uur
'Volwassen vrouwen en mannen' die naar de platenboer rennen of op andere manieren met hoge urgentie Blackstar willen aanschaffen of hun nachtrust ervoor opofferen. Het heeft iets moois. iets ongrijpbaars en het is tof dat dit bij muziekliefhebbers teweeg kan worden gebracht . Maar om nou te beweren dat dit bij voorbaat de plaat van 2016 is en David Bowie de grootste popartiest allertijden is op z'n minst een tikkeltje voorbarig en van een enthousiasme die sporen van objectiviteit, in de waan van de dag, laat vervagen. Proost David, namens mijn vriendin en mij
0
geplaatst: 8 januari 2016, 12:32 uur
Voor een artiest die het al zijn carriere lang moet hebben van de vorm is de vorm nu wel erg gedateerd en onorigineel. Verder zijn nummers als 'Dollar Days' en 'I Can't Give Everything Away' op het seniele af. Ik heb te doen met de recensenten die dit omhoog moeten schrijven.
0
Mr.Badmouth
geplaatst: 8 januari 2016, 12:53 uur
Binnen en draaien maar 
En vorige schrijver maar even negeren 
En vorige schrijver maar even negeren
0
geplaatst: 8 januari 2016, 13:09 uur
johnfähig schreef:
Voor een artiest die het al zijn carriere lang moet hebben van de vorm is de vorm nu wel erg gedateerd en onorigineel. Verder zijn nummers als 'Dollar Days' en 'I Can't Give Everything Away' op het seniele af. Ik heb te doen met de recensenten die dit omhoog moeten schrijven.
Voor een artiest die het al zijn carriere lang moet hebben van de vorm is de vorm nu wel erg gedateerd en onorigineel. Verder zijn nummers als 'Dollar Days' en 'I Can't Give Everything Away' op het seniele af. Ik heb te doen met de recensenten die dit omhoog moeten schrijven.
Ik had er niet veel moeite mee
0
geplaatst: 8 januari 2016, 13:15 uur
Ik hoor zoveel bekende melodielijntjes in zijn vocals. Van platen van hem uit de jaren 70. En ook kwa arrengementen, zoals de sax die hij bespeelde vroeger. Kwa vocals tot in zijn beginperiode voor A Man Who Sold The World! Lol. Maarja, vind je het gek? Bijna 70, Hij heeft een heel leven achter zich. Maar Lazarus, we hebben hem kwa muziek doodgewaand, tenminste ikke na Tin Machine, maar deze plaat is wel zijn muzikale herrijzenis voor mij.
Wanneer een willekeurig artiest een jazzplaat maakt dan hoor je covers etc etc.
Maar Bowie is gewoon een meester in het oppikken van trends, elementen, ideeen om dan vervolgens tot bv deze wereldplaat te komen.
Het is gewoon genieten!
Wanneer een willekeurig artiest een jazzplaat maakt dan hoor je covers etc etc.
Maar Bowie is gewoon een meester in het oppikken van trends, elementen, ideeen om dan vervolgens tot bv deze wereldplaat te komen.
Het is gewoon genieten!
0
ohmusica
geplaatst: 8 januari 2016, 16:00 uur
Wat ik het knappe vind is dat Bowie uitdrukking geeft aan een levensgevoel van dit moment. Voor mij is het de soundtrack precies op het juiste moment, nu begin 2016.... echt (weer) bijzonder.
0
Mr.Badmouth
geplaatst: 8 januari 2016, 16:12 uur
Beste Bowie sind zijn meesterwerkje Heroes 
Geniet van iedere song. Een 4,5
Geniet van iedere song. Een 4,5
0
buizen
geplaatst: 8 januari 2016, 16:29 uur
ohmusica schreef:
.....uitdrukking geeft aan een levensgevoel van dit moment. Voor mij is het de soundtrack precies op het juiste moment, nu begin 2016.... echt (weer) bijzonder.
.....uitdrukking geeft aan een levensgevoel van dit moment. Voor mij is het de soundtrack precies op het juiste moment, nu begin 2016.... echt (weer) bijzonder.
Kun je daar wat preciezer over zijn over dat ene levensgevoel? Bedoel je universeel (geldend voor meerdere individuele mensen) of in jouw leven?
Maar vooral wat voor soort 'levensgevoel' dat dan is?
(serieuze vraag).
0
geplaatst: 8 januari 2016, 16:50 uur
Net voor de eerste keer beluisterd en ik ben ontzettend onder de indruk, van begin tot eind fenomenaal. Vooral verrast door de nieuwe versies van Sue (Or in a Season of Crime) en 'Tis A Pity She Was A Whore, allebei meesterlijk omgebouwd, vooral Sue is echt een monsterlijke jazzy drum 'n bass workout geworden. Ook mooi dat het album vrij conventioneel eindigt na alle experimenten. Een zeer goed begin van 2016 qua muziek.
0
Robertus
geplaatst: 8 januari 2016, 16:56 uur
Ik weet niet waar ik moet beginnen met schrijven, na deze plaat voor het eerst in zijn geheel gehoord te hebben. Woorden schieten me tekort. Wat is dit onverwacht groots en sterk....Nee, geen uitroeptekens, maar puntjes. Dit album schreeuwt niet, dit kruipt onder je huid en vliegt voorbij. Elke song heeft iets dat me raakt, of het nu het saxofoonspel is, bepaalde tekstregels, de Stem, de productie (die overigens opvallen kalm en warm is voor Bowiebegrippen):
Het laat mij achter in een gevoel van intense dankbaarheid en lichte weemoed.
Dit bericht schrijf ik vanuit mijn (onder) buik. Voor uitgebreide beschrijvingen en een volledige review is het nog veel te vroeg. En het standaardpraatje van dit nummer vind ik iets beter dan dat, prachtig, maar nu even nog niet. Het invullen van favorieten songs hierboven zie ik als een formaliteit. Het toekennen van een stem echter, daarover heb ik niet geaarzeld:
Vijf sterren deel ik in principe niet uit na een eerste luisterbeurt en ben daar sowieso erg zuinig mee. Maar de 4,5 staat zonder enige aarzeling, uiteraard met groeioptie! Daarmee evenaart hij 1.Outside, "Heroes" en Ziggy Stardust, en overtréft zelfs Scary Monsters, The Man Who Sold The World, Alladin Sane en de hele trits Earthling t/m The Next Day (uiteraard in mijn eigen statistieken)
Ik ben
én ontroerd door dit werk. Wordt vervolgd.
Thanks, mr. Bowie
Het laat mij achter in een gevoel van intense dankbaarheid en lichte weemoed.
Dit bericht schrijf ik vanuit mijn (onder) buik. Voor uitgebreide beschrijvingen en een volledige review is het nog veel te vroeg. En het standaardpraatje van dit nummer vind ik iets beter dan dat, prachtig, maar nu even nog niet. Het invullen van favorieten songs hierboven zie ik als een formaliteit. Het toekennen van een stem echter, daarover heb ik niet geaarzeld:
Vijf sterren deel ik in principe niet uit na een eerste luisterbeurt en ben daar sowieso erg zuinig mee. Maar de 4,5 staat zonder enige aarzeling, uiteraard met groeioptie! Daarmee evenaart hij 1.Outside, "Heroes" en Ziggy Stardust, en overtréft zelfs Scary Monsters, The Man Who Sold The World, Alladin Sane en de hele trits Earthling t/m The Next Day (uiteraard in mijn eigen statistieken)
Ik ben
én ontroerd door dit werk. Wordt vervolgd.Thanks, mr. Bowie
0
Robertus
geplaatst: 8 januari 2016, 16:58 uur
Don Cappuccino schreef:
Net voor de eerste keer beluisterd en ik ben ontzettend onder de indruk, van begin tot eind fenomenaal. Vooral verrast door de nieuwe versies van Sue (Or in a Season of Crime) en 'Tis A Pity She Was A Whore, allebei meesterlijk omgebouwd, vooral Sue is echt een monsterlijke jazzy drum 'n bass workout geworden. Ook mooi dat het album vrij conventioneel eindigt na alle experimenten. Een zeer goed begin van 2016 qua muziek.
Net voor de eerste keer beluisterd en ik ben ontzettend onder de indruk, van begin tot eind fenomenaal. Vooral verrast door de nieuwe versies van Sue (Or in a Season of Crime) en 'Tis A Pity She Was A Whore, allebei meesterlijk omgebouwd, vooral Sue is echt een monsterlijke jazzy drum 'n bass workout geworden. Ook mooi dat het album vrij conventioneel eindigt na alle experimenten. Een zeer goed begin van 2016 qua muziek.
Jij ook nog proficiat trouwens, Don Cappucino! Verder uiteraard helemaal eens met je bericht..
0
geplaatst: 8 januari 2016, 17:00 uur
Nooit echt een groot fan geweest van 's mans albums. Ik was meer van de losse nummers of misschien zelfs een Bowie-singles man. Tot de vorige, The Next Day. Dat was een interessante pop/rock plaat en smaakte naar meer.
En nu dan ★. Het openingsnummer klinkt zoals Radiohead al 15 jaar probeert te klinken, maar dan naturalistisch, zonder elektronica, maar met een lekker jazzbandje. Interessante plaat wederom en mede dankzij de korte lengte heerlijk om er diep in te duiken deze winter.
En nu dan ★. Het openingsnummer klinkt zoals Radiohead al 15 jaar probeert te klinken, maar dan naturalistisch, zonder elektronica, maar met een lekker jazzbandje. Interessante plaat wederom en mede dankzij de korte lengte heerlijk om er diep in te duiken deze winter.
* denotes required fields.