Dream Theater - The Astonishing (2016)

De eerste cd nu eenmaal beluisterd (helaas nog niet de tweede simpelweg omdat ik geen tijd heb grmmblll....) en ik ben er redelijk positief en optimistisch over. Het is zeker hun meest "afwijkende" en meest gedurfde album geworden. Zoiets kan ik altijd wel waarderen. Een definitief oordeel volgt als ik het gehele album meerdere keren gedraaid heb.
Tja, ik zie vaak het album Awake of Images and Words voorbijkomen als favoriet. Vind ik met deze band (één van mijn absolute favoriete band) moeilijk, het hangt ook een beetje van mijn gemoed af. Soms is Awake heel fijn om te draaien, maar dat heb ik soms ook met de eerste cd van SDOIT of Octavarium, BCASL of de laatste cd van de heren. Ben benieuwd of dit laatste album in dit rijtje
plaatsneemt.

Doe er toch een halfje bij. Zie net dat ik Yoko Ono nog hoger waardeer....

De alternatieve titel voor The Astonishing is ''De grote Petrucci en LaBrie progsymfonie – met medewerking van Jordan Rudess''. Het is overduidelijk dat de zanger en gitarist hier het voortouw nemen met de ritmesectie Myung/Mangini als figurantenrol. Mangini speelt op deze plaat echt ongelofelijk meticuleus, qua sound had het trouwens net zo goed op een elektronisch drumstel opgenomen kunnen worden, en voordat iemand het argument ''Ja, maar, de plaat speelt zich in de toekomst af, dus het kiezen van zo'n robotische sound is zo geniaal'' geeft heb ik als weerlegging gelijk: dat is sinds A Dramatic Turn of Events al een behoorlijke kinderziekte: de ongekend mechanische klinkende drums die meer als puls dan een ware ritmische verrijking werken. Bij deze plaat snap ik enigszins nog wel, aangezien je een sterk opgezet conceptalbum niet vol met drumsolo's en fills gooit. Wat ik wel verontrustend vind is de rol van John Myung, pas na 75 (!!!) minuten doet hij pas zijn eerste echte intrede op deze plaat bij A New Beginning. Voor de rest lijkt de grootmeester meer reliëf voor de gitaarriffs van Petrucci neer te leggen op deze plaat en dat is doodsonde.

Om het zeurkwartiertje te voltooien: er staan echt ontzettend veel zoete ballads op deze plaat, en dat is nou nooit echt de troefkaart van Dream Theater geweest. Toch heb ik geen ene keer een echte ergernis gehad tijdens het beluisteren van The Astonishing, en dat is toch erg knap voor een monsterwerk van 130 minuten. Dit soort grote concepten zijn niet aan mij besteed, ondanks dat houdt Dream Theater mijn aandacht op deze plaat. Het technische aspect staat in dienst van het muzikale verhaal vertellen en dat doet ze goed. LaBrie klinkt af en toe ontzettend cheesy, maar vertolkt hier alle karakters en laat een indrukwekkend palet aan vocalen zien dat een flinke klap in het gezicht van de sceptici van zijn vocalen is. Ook Petrucci zet hier een hele sterke prestatie neer en levert smaakvol gitaarwerk af dat deze keer meer progrock dan metal is. Dream Theater zet hier een mooi gestructureerde plaat neer die goed in het gehoor ligt, maar naar mijn smaak iets te schoon qua sound is. Wanneer de band dan ook bij Three Days ineens behoorlijk losgaat met blastbeats en swingritmes kan ik dan ook een grote glimlach niet onderdrukken.

Wie dit soort conceptalbums liefhebt heeft aan The Astonishing een ware topplaat. Ik zal deze plaat niet meer opzetten, vooral door gruwelijk veel ballads, maar ik heb me toch vermaakt tijdens het beluisteren ervan en ik heb geen moment willen stoppen. Dat is toch echt een prestatie van jewelste en een voldoende van mijn kant waard, ondanks dat dit niet mijn ding is.

Wat een ontzettend matte mix heeft dit album ook. 'A Dramatic Turn of Events' was behoorlijk vlak maar had nog wel wat natuurlijks, en de vorige worp 'Dream Theater' was ongelofelijk opgepompt. Maar nu is het wellicht nog slechter geworden. Nu is het genoeg, die Chycki eruit, een producer en mixer met een duidelijke visie, en wat meer ballen graag. Potverdomme zeg. Zo moet je Petrucci's gitaar niet mixen man.

Ik heb de plaat nu 5 keer in zijn geheel beluisterd en begin er nu langzaam zo mijn favoriete momenten uit te halen maar het leuke is nu dat ik op een soort van ontdekkingsreis ben, elke keer weer hoor ik iets nieuws en ontdek ik weer iets wat mij de vorige luisterbeurten nog niet opgevallen was.
Het is nog te vroeg om er een oordeel aan vast te hangen maar 4 sterren is wel het minimale wat ik ga geven

Heb 'm nu ook 5x beluisterd.
Zoals gewoonlijk moet je er langzaamaan inkomen.
Het is een ontdekkingsreis waarin zoveel gebeurd met veel kleine details.
Op en top Dream Theater.

Persoonlijk vind ik het zonde dat ze nr. 19 "A New Beginning" outfaden.
Ik had liever de gitaarsolo helemaal uitgehoord.
Ben benieuwd hoe ze dat "live" oplossen?

Een absolute echte Rock Opera.
Waar dus ook af en toe drama en zoete melodieën in horen.

Ik geniet in ieder geval 100%

ennnnnn, onze favoriete notenneukers zijn terug. een rockopera, gatverdamme, hoe origineel toch?

waar ze me op vroegere platen heel af en toe nog konden overtuigen met hun instrumentbeheersing en een aantal felle rifs, gaat deze plaat volledig ten onder aan een opeenvolging van zielige, zemelige, sentimentele, platgeproduceerde brol. plaatje klinkt alsof je twee kilo haribo's achter elkaar opeet: heel slecht voor de tanden door een kleine overdosis aan suikerglazuur.

ik kan me echt met de beste wil van de wereld niet voorstellen wat velen hier nu zo goed aan vinden. 5 sterren? really? ik wacht op het moment dat ze dit met volle trots gaan uitvoeren met een symfonisch orkest en het aankondigen als "the biggest and bestetst and greatest experience ever". ga toch ff een eindje lopen om wat echte inspiratie op te doen? laat je tanden nog eens zien en zorg dat die volgende plaat op zijn minst niet klinkt alsof je in een door slechte computeranimators bedachte wereld rondstruint?

kwaad word ik van dergelijke platen! er is zoveel goeie muziek, zelfs in de progrock (wat niet direct mijn favoriete genre is), die ondergesneeuwd geraakt in de wekelijkse stroom van releases. en dan gaat een dergelijke non-plaat met alle aandacht lopen. conclusie: een hol, ongeinspireerd album dat volledig ten onder gaat aan een zo mogelijk nog hollere, plastieken en platte productie. muziek voor jongens en meisjes die het heel graag nep hebben!

Ik zal toch eens aan mijn buurman, die psychiater is, vragen of hij kan verklaren waarom mensen het toch leuk vinden om een band waar ze niks mee hebben op een site als deze volledig af te branden. Er is er nu zelfs één die vandaag ook nog effe gauw andere albums heel laag beoordeelt. Je vraagt je toch af hoe iemand die fan is van Michael Jackson en Kanye West er toe komt überhaupt naar Dream Theater te luisteren. Merkwaardig fenomeen toch.

Ik geloof er geen barst van die ie maar iets beluisterd heeft. Gewoon lekker trollen. Kijk een metalhead die het afbrand als ie er geen ruk aanvind, geen probleem mee, prima. Maar dit soort recensies hebben 0,0 waarde...
Ik ga toch ook niet Michael Jackson afbranden omdat ik het rotzooi vind? Ik luister er niet eens naar.

Is het rotzooi noemen iets anders dan afbranden

grappig toch, ik luister werkelijk naar alles waar ik mijn handen op kan leggen. some things I like, some things I don't.

wat die andere platen van dt betreft. ik heb awake en metropolis hier nog ergens in de platenkast staan in een hoekje, en vond ze ooit best wel goed. onlangs heb ik er nog eens stukken van gehoord en vooral awake kan ik tot op zekere hoogte nog wel waarderen omdat er een zekere agressie en levenslustigheid van uit gaat. maar de songs en de algemene bombast en karamellen emoties doen me niks meer.

maar laat me duidelijk zijn: awake is nog altijd duizend keer beter dan dit gedrocht.

en nog iets: waarom zou iemand die de geweldige popplaten van kanye west en michael jackson goed vindt niet naar metal kunnen luisteren? net nog een hattrick van pantera, deafheaven en amenra er door gejaagd. lekker agressief, lekker donker, lekker levenslustig.... en gewoon lekker veel emotie in mijn lijf gevoeld.

Hahaha, you got me Rudi, je hebt gelijk...
Maar ik geloof nog steeds niet dat khonnor dit album helemaal en meerdere malen beluisterd heeft.

Helemaal gelijk. Ik zou ook nooit de moeite kunnen en willen nemen om iets wat me niet boeit af te kraken. En daar komt bij dat ik me echt niet beter ga voelen door voor mij oninteressante bands en artiesten af te branden. Laat iedereen in z'n waarde, of ze nou van Metallica of Jan Smit houden.

ik heb het eenmaal beluisterd. meerdere malen beluisteren hoeft voor mij echt niet om een oordeel te vellen. misschien om te beslissen of het een 4 of een 3,5 wordt. maar als ik iets bij luisterbeurt 1 rommel vind, dan vind ik het bij luisterbeurt 10 nog rommel.

Ergens is het wel triest voor DT om, na één keer luisteren, te beseffen en te constateren dat het ook echt een slecht album is. Misschien zegt dat meer over de kwaliteit van dit album zelf dan over de luisteraar...

Zou zo maar kunnen dat de doorsnee luisteraar er zo over denkt. De echte fans van DT, of prog/rock/metal in het algemeen, zullen er wat meer aandacht aan besteden lijkt me. Ik ben een groot progliefhebber, maar ik vind lang niet alles goed. Maar wel pas een mening vormen als je het meerdere keren een kans gegeven hebt. En ik blijf het een vreemd fenomeen vinden om iets wat je niet leuk vindt af te branden. Maar goed, als iemand zo in elkaar zit dan moet ie dat maar lekker doen. Ik kan alleen maar hopen dat ik zelf nooit zo verbitterd zal worden.

Ik heb nu de eerste cd beluisterd, maar kan nu nog geen waardering geven. Daarvoor vind ik het muzikaal te afwisselend. Kijk een album van bijvoorbeeld Pantera (ik neem bijvoorbeeld Vulgar Display of Power), daar had ik na één luisterbeurt genoeg gehoord om te concluderen dat het een schitterend metal album is.
Maar ok, voordat ik mijn eigen conclusie trek over The Astonishing wil ik het album zeker nog enkele keren beluisteren.

Overigens opvallend ook dat de meningen over dit album weer sterk uiteen lopen. Hoge scores afgewisseld door lage scores....

Acht dikke onvoldoendes, maar ook 13 mensen met 5 sterren.

Ja, niet verwonderlijk denk ik?

beste Sima Loder, ik ben verre van een doorsnee muziekliefhebber. ik luister best wel naar duizenden verschillende genres. in mijn zoektocht naar goeie platen tussen de shitstorm aan releases die me elke week bereikt heb ik echter wel één ding ontwikkeld: een goeie bullshitdetector

en sorry als ik je op één of andere manier beledigd heb, maar deze dt is in het proggenre nu eenmaal een heel belangrijke release, en dat rechtvaardigt voor mij minstens één luisterbeurt en een waardering. bij die ene luisterbeurt zal het echter ook blijven.

wat mij bij dit album vooral onwaarschijnlijk stoort is hoe fake en glad en plastiek alles klinkt. het is opgepoetst tot alle leven eruit gezogen is, imho. en daar kan ik nu eenmaal niet tegen bij muziek. muziek moet niet noodzakelijk rauw klinken, maar het moet nog wel hoofdzakelijk klinken alsof het door mensen met veel liefde gemaakt is. dat gevoel heb ik niet bij dit album. simpel toch?

enne, AstroRocker, thriller van mj is met recht en reden één van de bestverkochte platen ooit. het is het ultieme popalbum waarop werkelijk elk nummer een schot in de roos is. en wat het nog beter maakt? het is een album waarop werkelijk echt elk nummer is uitgegroeid tot een klassieker. ik ken eigenlijk geen enkel album dat een dergelijke impact heeft gehad op de muziekgeschiedenis, commercieel en artistiek! ik zou me echt eens aan een luisterbeurtje wagen. en als je het rommel vindt, geef het dan de score die er bij hoort met een argumentatie die een beetje steek houdt. simpel toch?

Het is geen verbittering bij mij. Het is voor mij meer een constatering die voor mij bevestigt waarom deze band mij niet meer verwondert, raakt en laat genieten.

Dat is niet gekomen na een bepaald album, maar na het bezoeken van 2 concerten (eentje in Antwerpen en eentje in Rotterdam een jaar of 8 - 9 geleden). Die in Antwerpen was fenomenaal, die in Rotterdam was ronduit ongeïnspireerd, futloos en triest. Dat was meteen ook te merken op de daarna komende albums.

Maar ik geef nog altijd de voorkeur aan de twijfel en beluister elk nieuw album van ze. Maar deze is toch echt van een sneue kant.

Dat is op andere sites en FB pagina's precies hetzelfde. Dat is nou eenmaal het lot van DT, bejubeld door velen omdat ze de beste (progband) zijn en tegelijk gehaat door anderen. Het valt mij ook altijd op dat het kamp van Steven Wilson of Opeth vaak niks van DT moet hebben. Andersom is dat minder volgens mij. Ik heb het trouwens ook wel vaker hoor dat ik een album na één keer luisteren al goed vind, maar bij DT duurt het vaak langer. Inmiddels een keer of zes gehoord en ik vind het nog steeds groeien. Met de koptelefoon op bevalt prima. Nog steeds hoor ik nieuwe dingen. Hoort niet bij de absolute DT toppers voor mij, maar ik ben er tevreden over. Zeker als ik me probeer voor te stellen hoe het de 22e februari live gaat worden in Carré.

De term verbitterd was niet aan jou gericht. Dat ongeïnspireerde concert in Ahoy was misschien in het kader van de Progressive Nation tour met Bigelf, Unexpect en Opeth? Daar speelden ze maar anderhalf uur en dat was inderdaad matig. Alle andere keren dat ik ze gezien heb was top. Vooral 2014 in 013.

Wat mij opvalt, is dat 3 user die buitengewoon positief zijn/waren zich zeer recent hebben ingeschreven. Eentje heeft zich zelfs bijna gelijk weer uitgeschreven. De mensen die hier wat negatiever zijn, zijn wat langer actief op deze site.

Maar bij 46 stemmers en een gemiddelde van 3,81 zegt dat verder niets toch?

Nou ja, het is wel een indicatie dat mensen die wat breder geïnteresseerd zijn dit album wat kritischer benaderen. Dat hoeft overigens niet gelijk te betekenen dat je dit zo slecht vindt als Khonner en ik. Slechts een observatie.

Goh, wat moet ik als nieuweling (na een afwezigheid van zo'n drie jaar) dan doen om geaccepteerd te worden ? Leg eens uit.

Ik ben erg breed geïnteresseerd, heb een enorm brede smaak, luister naar de meest uiteenlopende progressive rock ook, ken Dream Theater sinds 1994 en voelde me sinds 2002/2003 niet meer de fan die ik in de begintijd was. Het vorige album viel me tegen, ik miste ook wel het ruwe randje. Maar dit album is voor mij echt bijzonder, vernieuwend, zoiets deed de band nooit eerder en ik merk het zeer te kunnen waarderen.

En gezien de vele positieve reacties ben ik niet de enige. Ik erken ook dat dit album afgekraakt kan worden, dat zei ik dus al.

Jij doet het nu voorkomen alsof iedereen met een brede interesse dit album zou afkraken Jammer toch altijd, dat de mensen die 0,5 ster uitdelen de positieve mening van anderen niet serieus nemen. Dat gevoel krijg ik een beetje.

Mischien eens ophouden om de mensen die een laag cijfer geven te betichten van het stemmen zonder het album beluisterd te hebben. Verder je gewoon minder als het stereotype verblinde fanboy gedragen. Over hypocrisie gesproken! Het gaat me er niet om dat mensen een hoog cijfer geven, het gaat me erom dat mensen deze band zodanig op een voetstuk plaatsen dat goed gemotiveerde kritiek gelijk als haten wordt weggezet. Het zou die mensen sieren als ze eens wat andere muziek beluisteren: een referentiekader weet je wel.