Dream Theater - The Astonishing (2016)

Ze hadden die software-glitch bij LaBrie in The Gift Of Music er toch wel uit mogen halen. Leuk dat je als band alles glad wil trekken, maar zulke foutjes zijn dan wel pijnlijk zeg.

Ik heb steeds het zinnetje en melodietje van 'No one really has the time for music anymore' in mijn hoofd. En ik vraag me af wat mij daarvan aanspreekt. Zowel tekst als melodie scoort 0 punten. Wat een slap gezeik zeg. ?

Allemensen wat een geweldig album. Misschien ben ik niet helemaal objectief want DT is nou eenmaal mijn favoriete band aller tijden. Maar man man man wat geniet ik hiervan. Heb de beide cd's nu 8 keer beluisterd en de plaat groeit en groeit en groeit. Je moet in deze plaat mijns inziens wel wat tijd steken voor je hem kunt waarderen. Waarom geven mensen die de plaat maar half gehoord hebben of slechts 1 keer trouwens zulke lage cijfers als een 0,5? Onbegrijpelijk... (haters blijven haters?) Dit wordt voor mij een regelrechte DT klassieker. En ik mag dan fan zijn, dat zijn zeker niet alle albums. Maar deze zeker wel. Verhaal, muziek, productie echt top. Elk lid van de band in absolute topvorm!

Sorry, maar die vlakke drummer blijft een verschrikkelijk MIN punt.
Ook de nummers van vooral de eerste cd zijn Dream Theater onwaardig op een enkeling na ( a New beginning). Van de 34 nummers zijn er misschien 6 of 7 Dream Theater waardig. De rest is - voor DT begrippen- pulp. Zet na dit album AWAKE op en je dag is dan weer goed

Nou, vandaag studeren en mooi de tijd om deze eens te gaan beluisteren.

Dit album nu een keer grotendeels geluisterd en het heeft zeker zijn momenten. Maar mensen, wat een zit! Dat moet je echt wel willen ondergaan. DT stelt zijn fans behoorlijk op de proef. Zeker ook met de ballads die vanuit het verhaal nodig zijn (maar waar de meesten vaak toch niet naar luisteren want die kicken nu eenmaal meer op de muziek).

Uiteraard nog geen punten, die volgen later wel.

Nog geen tijd gehad om dit album in zijn geheel te ondergaan maar hetgeen ik heb gehoord stemt mij positief. Alleen...... dat drumgeluid..... daar is alle dynamiek wel uitgeperst.

27 of 28 tracks pulp, Dream Theater-onwaardig.... maar je begon met 4 sterren, terwijl ik op basis van je gevoel nu eerder aan 2,5 ster zou denken. Maar goed, een krappe voldoende vanwege de 6 of 7 tracks die wel DT-waardig zijn.

inderdaad die ontstijgen veruit de overige middelmaat. Als ik mij aan sommige nummers ga irriteren - wat ik nooit heb gehad bij DT, integendeel - is het erg gesteld. Daarom vlug AWAKE er achteraan draaien en je weet dat ze veel beter kunnen

Emuse1973. Ik heb het album een maal aandachtig beluisterd, dat was voldoende om een goed beeld van het album te krijgen. Ik ken daarnaast het andere werk van de band (heb 5 albums in huis). Een twee uur durend album ga ik echter niet meermaals beluisteren, zeker als de kwaliteit zo bedroevend is. Ik had de band erg hoog zitten, dus van haat is in mijn geval geen sprake.

Ook ik vind het balladgehalte nogal hoog. Maar goed, dit moet allemaal nog heel erg op zijn plaats gaan vallen (of niet, we zullen zien!)

Op zich knap hoor dat je na één keer luisteren beweert een goed beeld te kunnen vormen van een dergelijk complex album. Ik betwijfel wel of dat mogelijk is, als zelfs de grootste fans diverse luisterbeurten nodig hebben om een (goed onderbouwde) mening te kunnen vormen. Vreemd dat je niet de moeite neemt om het album nog eens te beluisteren, maar wel de moeite neemt een 0,5 te geven.

Zo´n complex album is dit echt niet. Als progliefhebber luister ik regelmatig naar de meer jazzy albums binnen The Canterbury scene, Zeuhl, en zelfs dingen die als Avant-prog bekend staan. Dat zijn albums waar ik even wat tijd voor nodig heb. Maar goed, ik ga de liefhebbers van dit album niet de tent uitvechten. Ik vind dit een rotslecht album, jullie niet. C´est ca. Ik heb mijn due dilligence gedaan door mijn stem te onderbouwen.

Juist, Willem Breskens. En dan ook nog altijd dat eeuwig gezever over Portnoy.
Ben ook reuze benieuwd hoe ze A New Beginning live gaan afsluiten. DT kennende gaat zet dit altijd wel goed af (Zie Take The Time). 22 februari ben ik er uiteraard ook weer bij!

Je hebt groeiplaten. Deze plaat kan je onmogelijk in 1 ruk goed op waarde schatten. Dat is geeneens een mening maar gewoon een gegeven. Als je de plaat dan toch met pijn en moeite 1 keer luistert moet je simpelweg niet stemmen omdat je stem volkomen inhoudsloos is.

Je kent het andere werk van de band want je hebt 5 albums (van de 13 studioalbums) in huis?
Echt knap dat je een album van meer dan 2 uur in 1 luisterbeurt op waarde kunt schatten. Je hebt waarschijnlijk nog nooit van een groeiplaat gehoord. En die zijn er best veel hoor.

Heren, haal toch die plaat voor je kop weg. Nogmaals, dit is voor mij zeer zeker geen groeialbum, dit is voor iemand die een beetje bekend is met progrock zo toegankelijk als wat. Na 2 uur is een goed beeld prima te vormen. Dat is niet knap en dat is ook verre van raar. Dit album is tevens verre van goed: het is mechanisch, zielloos, saai, zemelig en in de ergste momenten sentimenteel. Het concept is gewoonweg slordig en warrig. Jammerlijk voor een band die in de jaren negentig meerdere topalbums afleverde. Groeialbum? laat me niet lachen. Een plaat als Third van Soft Machine dat is een groeialbum, een plaat als Untitled van Autechre dat is een groeialbum. Dit, tja.... dit is een afhaakalbum pur sang!

Het is "due diligence", maar dat terzijde. Je hebt vanzelfsprekend het recht om dit een rotslecht album te vinden, maar ik vind toch echt dat de onderbouwing ontbreekt. Die lees ik dus niet termen als "cheesy", "glazuur van mijn tanden", "gezeik" en "zinkend schip". Je geeft zelf aan van bands (ik denk aan Soft Machine, Gong, Caravan, Hatfield and The North, King Crimson; allemaal live gezien) te houden waarbij het enige tijd duurde om ze te waarderen. Lijkt me ook niet meer dan normaal. Kraak een album of artiest in woorden af, maar geef geen belachelijke waardering. Ik geef er de voorkeur aan om bands/artiesten te negeren als ik er niks aan vind.

Dat moet jij weten. Ik geef gewoon de stem die dit album verdient en dat is in dit geval een 0.5*.
Ik heb niks tegen de band. Heb veel albums hier op hoge voldoendes staan. Als zo'n topband als DT echter een misser produceert dan zal ik dat ook onomwonden zeggen en ja, daar een beoordeling aan koppelen.

Ik begrijp dat wel. Er zijn nu eenmaal deuntjes die bij eerste gehoor al direct de tenen doen krommen. Daar ga je eenvoudigweg geen energie meer insteken.

Ik luister nu het album voor de eerste keer en heb helaas ook al een paar flinke afknappers moeten verwerken. En dat ik de songs hier dan deuntjes noem, zegt misschien genoeg. Maar goed, te vroeg nog om een cijfer te geven.

Ik heb er drie dagen over gedaan, maar mijn eerste luisterbeurt zit erop. Ik ben met Misterfool eens dat je na een keer draaien makkelijk een goed beeld kan vormen van dit album, want daar is het toegankelijk genoeg voor. Mijn bevindingen:

1. The Astonishing is een indrukwekkend werkstuk geworden. Het is een goed in elkaar gestoken progopera.
2. Muzikaal en tekstueel is het allemaal wat minder sterk dan ik van Dream Theater gewend ben.

Het een hangt misschien ook wel met het ander samen. Als je zo'n concept als dit tot in de puntjes wilt uitwerken zul je hier en daar wat concessies moeten doen aan de muziek. Vooralsnog neem ik ze puntje 2 daarom niet heel erg kwalijk en ben ik vooral onder de indruk.

Dream Theater ? Ff wennen, uiteraard kwaliteit als altijd, SDOIT is nog de dichtstbijzijnde referentie, muzikaal gezien en dan bedoel ik het nummer SDOIT. Meerdere luisterbeurten nodig, in ieder geval vind ik het vele malen beter dan het vorige album.

Je kan het blijven roepen maar een stem op basis van 1 keer, ongetwijfeld vluchtig, luisteren (als je hem als in zijn geheel gehoord hebt) is en blijft een inhoudsloze lege stem. Met jou muzieksmaak zou je dat enigszins moeten snappen.

Ik had het al gezegd. Jongens, laat Misterfool ook in z'n waarde. Dit is voor sommige oren een mierzoet, saai, futloos en mechanisch klinkend flutalbum dat zo op de brandstapel kan. Ik verwacht dat Misterfool nog zat navolgers gaat krijgen.

Is niets aan te doen.

Ik ben bij Dream Theater afgehaakt toen ik voor A Dramatic Turn of Events luisterde, waarbij ze de titel van het album iets te letterlijk namen voor de kwaliteit van het album, maar ik dacht, laat ik het bij deze nog weer eens proberen. Ik draaide DT vroeger vrij vaak, maar tegenwoordig vrijwel nooit meer. En als ik het al draai, dan is het een paar nummers die ik nog wel leuk vind.

Anyway, dit album. Ik heb 'm een paar keer geluisterd, en hier en daar zitten wel wat inventieve stukken tussen. Deze stukken zijn echter verstopt onder veel nietszeggende nummers, waar het veel van hetzelfde is. Beetje standaard DT-nummers, waar ik het wel mee gezien heb. De lyrics die ik kon verstaan waren veelal tenenkrommend irritant, zoals 'People just don't have the time for music any more'. Ik denk niet dat ik deze nog vaak zal opzetten.

Het album 'The Astonishing' had beter 'Our Requiem' kunnen heten.

Wat jammer dat Dream Theater zich steeds meer profileert als de hedendaagse Coldplay van de Symfonische Prog Muziek. Waar ik een aantal jaren geleden de muziek van DT steeds meer een soort Prog Porno begon te vinden heeft de band, volgens mij, vandaag de dag een behoorlijke dosis Viagra nodig om hun muziek nog eens te kunnen laten steigeren..

What Happened ??

Richtingloos, vlak, Alzheimer-achtige herhalingsoefeningen, een kinderlijk al-zoveel-eerder (en zoveel beter) gemusiceerd zoetig sprookjesverhaal en dat duurt dan zelfs nog meer dan twee uur.

Tijd voor deze voormalig conservatorium studenten om of uit elkaar te gaan of om weer eens terug te gaan naar de collegebanken en weer geinspireerd te worden door hun basis.

Awake ! Dat is niet alleen een prachtig album, maar ook een Waar Woord !!

Het meest afwijkende album in de complete Dream Theater-discografie een 'herhalingsoefening' noemen is ook wel wat overdreven hoor...

Ik laat hem ook wel in zijn waarde hoor. Maar met het geven van een halve ster, na 1 keer luisteren, aan een band als Dream Theater ben je in mijn ogen meer bezig met interessant proberen over te komen dan met daadwerkelijk een objectief oordeel te geven.

Ja, dat klopt wel... aan de andere kant is discussiëren over smaak (waar per definitie over te twisten valt natuurlijk) ook redelijk zinloos. Ik kan ook wel aanvoelen dat hij niet zomaar op 3 sterren gaat uitkomen omdat wij het album wél waarderen

Het doet pijn. Ja, geef het toe. Deze Dream Theater is niet meer mijn Dream Theater. Zeker, de mannen beheersen hun instrumentjes uitermate en opa Labrie zingt beter dan jaren daarvoor, maar het doet me geen ene reedtd. De deuntjes zijn van een gezapigheid en lamlendigheid waar ik bijna verdrietig van wordt. Alles is zo voorspelbaar, geen onverwachte wendingen of aparte probeersels. Je kunt het verdomme in je slaap meeneurien. Neem nou een liedje als Brother can you hear me. Aanstekertje in je hand en lekker tegen je lief aanschuren bij vrienden van amstel live of symfonica in rosso, gatverdamme! Dit is Dream Theater, he! Niet Volumia, for heavens sake. Het nummer daarna begint echter hoopvol. A life left behind begint zoals een echte progsong zou mogen beginnen. Avontuurlijk, beetje spanning, waar gaan we heen? Het antwoord is na een minuutje alweer pijnlijk duidelijk. Echt, ik heb woeste aanvallen van buikloop die beter klinken dan dit. De cliches vliegen je om de oren. En dat wordt helemaal duidelijk wanneer je de eindes van de meeste deuntjes eens vergelijkt. Yuk! Op zijn best is dit een hele slechte Spocks Beard.
Ik begrijp trouwens echt niet waar jullie het label progrock vandaan halen om deze creatie te duiden. Dit heeft mijnsinziens niets progressiefs in zich.

Enfin, als bovenstaande nou het ergste was, zou ik er nog mee kunnen leven, maar de levenloosheid, het amechtig herhalen van platgetreden akkoordprogressies en vooral het gebrek aan spelvreugde doen dit album definitief de das om. Ik bedoel hebben jullie op BCSL die bonus cd met covers wel eens geluisterd? Daar spat de spelvreugde vanaf. Daar staan mijn speakertjes te trillen omdat die songs er gewoon uit MOETEN!

Ik vind het dapper en lovenswaardig dat een band na zoveel worpelingen zichzelf opnieuw tracht uit te vinden. Echt waar. Maar breng in hemelsnaam enige originaliteit voor het voetlicht. En als dat niet lukt, zorg in elk geval dat het voor de luisteraar aanvoelt alsof jullie er plezier in hebben.