Dream Theater - The Astonishing (2016)

Nog veel te weinig beluisterd om er een cijfer aan te hangen, maar het valt me op zich niet tegen.

Las dat dit album meer song-oriented was, en dat klopt ook, maar in het geheel, in het concept, werkt dit wel heel aardig. Ondanks dat ik normaliter Dream Theater ook liever progressieve werken hoor maken.

Het is wel weer eens wat nieuws. Het vorige album was bijvoorbeeld best goed, maar ik kan nou niet zeggen wat dat album definieerde of zo.

Mijn enige klacht is dat er iets te veel van die blije toegankelijke deuntjes voorbijkomen. Maar da's vooral een kwestie van smaak.

Als een one-off experiment vind ik dit vooralsnog een ambitieus project dat zeker te prijzen valt, en voor de broodnodige variatie zorgt binnen DT's discografie.

Maar het moet geen gewoonte worden. In die zin mis ik Portnoy wel. Hij vertegenwoordigde toch een soort van agressiefactor binnen de band. Nu met Petrucci alleen aan het roer wordt het soms wat te braaf en sentimenteel allemaal. En zijn drumsound klonk gewoon veel strakker dan Mangini.

Voordat we naar Carré gaan toch maar het album eens beoordelen.

Dream Theater is allang niet meer die band die hoogdravend innoverend was in de Prog (waren ze dat überhaupt wel?), maar toch wisten ze boeiend en leuke muziek te maken. Met de komst van Mangini wilde ze een nieuw DT maken, waar het vorige album dan ook voor stond, en hoewel dat vorige album niet helemaal geslaagd was betekende het wel dat ze iets nieuws of anders wilden gaan doen. En dat doen ze dan ook met The Astonishing.

En dat The Astonishing iets anders is dat is wel duidelijk. Het 2 uur durende epos verteld een feelgood verhaal over het wel bekende slecht tegen goed met een muzikaal thema. Uitgebreider ga ik er niet op in want het hele verhaal weet mij op het album totaal niet te boeien. In vergelijking met Metropolis mist er diepgang spanning en aantrekkingskracht, maargoed ook dat album is bij mij in waardering gedaald.

Het belangrijkste is echter de muziek (juist het deel wat bij Metropolis zo goed werkt) wat hier echter niet lekker werkt. Het kabbelt allemaal een beetje voort en brengt nergens bijzondere momenten, wat uiteraard niet wilt zeggen dat het slecht is. Zoals gewoonlijk zit alles weer vakkundig in elkaar en vormt alles een mooi geheel. Maar het had zoveel meer kunnen zijn dan dat het nu is.

Juist bij dit album was het perfect geweest om af te stappen van hun eerder betreden paden, nu klinkt het allemaal zo bekend en typisch DT. Waarom bijvoorbeeld niet gebruik maken van gastzangers/zangeressen om de vele personage's tot leven te brengen? Nu is het elke keer weer labrie die een net iets zeurderige stem opzet. Wat oplevert dat ik totaal niet meeleef met de personage's omdat hij van de een naar de andere schiet zonder dat het duidelijk is om wie het gaat. En als elk personage dezelfde stem draagt wordt het ook wel ontiegelijk saai, wat hier dus ook gebeurt. En dat resulteert er dan weer in dat het verhaal niet voor je gaat leven, wat op een album als dit toch wel belangrijk is helemaal als het muzikaal al niet veel voorstelt.

Het hele album is voor mij gewoon een grote teleurstelling. Het had een episch verhaal kunnen zijn vol intrige's, verraad, liefde, spanning, angsten, oorlog, lijden, verlies, overwinning, etc. Wat muzikaal ondersteund werd door heavy metal uitbarstingen en oorlogsdrums, door zachte violen en gevoelig piano spel, haatdragende riffs en dreunende bass lijnen, gevoelige meeslepende ballads en zangers en zangeressen die de verschillende personage's tot leven laten komen. Wat we krijgen is echter een verhaal wat nergens tot epische proporties komt, wat muzikaal ondersteunt wordt door veel zeurderige ballads, een boel feelgood momenten, twee uur durende muziek zonder afwisseling, geen spanningen of lijden en een zanger die niks liever doet dan zelfpijniging om alle verschillende personage's te vertolken. Ohja en nomacs (wat hebben die voor waarde eigenlijk in het hele verhaal, behalve dan zo af en toe een paar nutteloze intemezzo's te vullen?) die, volgens de promotie en cover-art, heel belangrijk zijn en heel wat moeten voorstellen maar uiteindelijk geen aandeel hebben.

Het album zal geen luisterbeurten meer krijgen en wordt zelfs de eerste die ook geen aanschaf krijgt.
2*

Het is ergens inderdaad wel triest dat Petrucci zijn meest armetierige talent, namelijk teksten schrijven, enorm aanboort voor dit album. Die man moet gitaar spelen, een beetje gewichtheffen, en voor de rest gewoon met z'n armen over elkaar zitten.

Alleen Kevin Moore kon er wat van. Heb ook nooit naar DT geluisterd voor de teksten, maar juist bij zo'n conceptalbum ontkom je er niet aan.

Volgens mij schreef Jordan Rudess het album als ik mij niet vergis?

Muziek: Petrucci en Rudess. Teksten en 'verhaal': Petrucci.

Kevin Moore schreef inderdaad best fatsoenlijke teksten. Petrucci inderdaad niet....

Net terug uit Carré, dus gelijk maar effe een half sterretje erbij. Man, man, man, wat een spektakel.

Op de plaat komt dat geen moment over en daar luistert de meerderheid toch naar, want niet iedereen is in het bezit van een kaartje. Legian: zeer goede uitleg, want zo voel ik het ook.

Spektakel was het zeker en live komt het album goed uit de verf. Al was het maar omdat de drums live veel beter klinken dan op de plaat.

Het meest toegankelijke DT-album tot nu toe en voor mij het beste sinds Octavarium.

Helaas wordt album te lang uitgespannen. Na een tijdje heb je het idee het allemaal al eens een keer gehoord te hebben.
Als ze zich beperkt hadden tot 1 cd in plaats van een dubbelaar, hadden ze een meesterwerk afgeleverd.
Desondanks 4 sterren.

Zo ongeveer hoe ik er ook over denk.
Vooral cd 1 is top maar cd 2 had voor mij, een paar nummers daargelaten, niet gehoeven.
Gemiste kans, al worden er wel paden bewandeld die je normaal gesproken niet van DT verwacht.
Topprestatie, maar met een bijsmaakje.

Beoordeling is nog wat laag maar dat kan nog veranderen, heb de cd nog niet al te vaak gehoord.

Gisteren heb ik The Astonishing live mogen bewonderen in Carré. Live kwam de plaat beter uit de verf, aangezien het een redelijk lange zit is. Genoeg om te zien in Carré met alle visuals! Ondanks dit wist ik m'n aandacht er niet altijd even goed bij te houden. Sommige nummers zijn wat minder pakkend dan andere nummers. Vooral vanwege de speelduur denk ik niet dat ik dit album erg vaak zal gaan opzetten.

Een eerlijke recensie van het optreden in Carré:

Recensie

Wat gaat die Petrucci trouwens lijken op één van de Dwarfs uit The Hobbit

Een flut recensie van het optreden in Carre, een recensist die zijn huiswerk niet heeft gedaan.

Want? Welk huiswerk was ie vergeten?

Of heeft hij een afwijkende mening dan jij, Kove??

Het zingen van Labrie viel reuze mee. Werkelijk niemand negatief over gehoord op maandag. Dat het theaterpubliek is dat klopt natuurlijk gewoon. Het is toch een wat ongemakkelijke zaal voor een metalconcert. Zittend in een mooie zaal, allemaal in een rondje. Ja dan krijg je toch een theatersfeer met beleefd applaus na ieder nummer. Prima concert, al prefereer ik een gewoon concert van ze. Queensryche die integraal Mindcrime speelde heb ik ook nooit iets gevonden.

Over frontman LaBrie heb ik een dubbel gevoel. In de rustigere stukken is hij erg sterk, maar zodra hij zijn stem veel kracht bijzet, klinkt het schel en onverstaanbaar. Dat valt vooral op nu de rest van het geluid zo goed is. uit Metalfan.nl Concertreview: Dream Theater in Amsterdam

Ik heb maandag in ieder geval plezier gehad tijdens de zit en dat Labrie soms wat moeite heeft met de kwaliteit van de zang weten we al veel langer, echt storend vond ik het niet trouwens.
Om de recensie van meneer even te qouten "Rockconcert met videoplaatjes" is precies wat je krijgt, die video's zijn een ondersteuning voor het verhaal waardoor het wat meer gaat leven. Veel voegt het niet toe. Tevens zijn die NOMACS nog steeds een vreemde eend in het geheel en doen ze, afgezien van de intro die grote verwachtingen schepte, helemaal niks.

Ook de afwezigheid van Myung was jammer, niet dat hij nou zoveel te doen had op dit album maar om hem dan maar thuis te laten is toch wel ernstig. Nee maar zonder dollen het was toch vreemd hoe weinig hij op het podium stond. Echter het grootste kritiekpunt vind ik het gemis van een klein orkest (of op zijn minst iemand die de viool en doedelzak kan bespelen). een van de mooiste momenten die ik tijdens concerten heb meegemaakt zijn die stukken dat een viool of piano het alleenrecht krijgt. Maar hier liep iedereen van het podium af om de laptop zijn werk te laten doen. Als je dan toch in Carré en soortgelijke zalen speelt zorg er dan ook meteen voor dat je show hiernaar gemaakt is. Nu ik het daar toch over heb snappen ze eigenlijk wel dat als je je publiek laat zitten dat je dan niet dezelfde energie terugkrijgt van je publiek dan als ze staan? een enkele fan (die het theater idee niet helemaal snapt) daargelaten uiteraard.

De eerste act deed het erg goed, live klinkt het allemaal net wat levendiger en steviger dan op het album. Ook zit er meer ziel en gevoel in en komt het allemaal net wat beter uit de verf (mede dankzij de videoplaatjes). Act twee begon lekker maar voordat ik het door had waren ze alweer bij het 'toegift'. Het was leuk om ze in deze setting eens mee te maken, maar ook voor de show geld dat ze er meer uit hadden kunnen halen.

Zowel mijn zwager als ikzelf voelde ons een beetje bekocht met dit concert dus op de weg terug maar weer eens Awake opgezet en mijn god wat een heerlijk album blijft dat toch. Toch fascinerend dat het oudere werk van Dream Theater vaker wordt gedraaid dan de laatste 3 albums.

Ik zei ook op maandag he Tijdens de nababbel over het concert zeg maar. Dat een recensent een regeltje moet besteden aan de zang van Labrie is inmiddels vrij standaard gedurende ruim 20 jaar.

"Toch fascinerend dat het oudere werk van Dream Theater vaker wordt gedraaid dan de laatste 3 albums." Is dat niet bij heel veel andere bands ook het geval, legian? Bands die trendsettend geweest zijn en op een gegeven moment niet meer het niveau van weleer halen. Dat verklaart m.i. ook het hoge gehalte aan oudere albums in de Top 250 op deze site. Daar staan heel veel bands in die nog steeds actief zijn, maar waarvan het nieuwere werk kennelijk toch minder aanspreekt.

lees de reacties onder de recensie.

Euh ja, wat is je punt? Reacties zijn niet unaniem, maar gaan nergens over het huiswerk dat niet zou zijn gedaan. Welk huiswerk heeft de reviewer dan niet gedaan?

Recensies zijn altijd persoonlijk uiteraard, maar de recensent van LFL had kennelijk iets geheel anders verwacht. Maakt verder niet uit. Wat vond jij zelf van het concert Metal-D78? Of ga je vanavond?

Nou zijn de reacties eronder dacht ik wel vrij unaniem. Recensent krijgt er van langs omdat hij begint over een 3 uur durende show vroeger (????) alsmede die goeie ouwe tijd dat ze nog weleens een coverplaat speelden. Dat is op zijn zachtst gezegd volkomen inhoudsloze informatie als je weet dat ze gewoon The Astonishing zouden spelen en verder niets. Ook het melden van theaterpubliek slaat natuurlijk als een tang op een varken. Die is dus echt nog nooit in een theater geweest.

Precies, het gaat mij niet om de mening van de recensist met betrekking tot de kwaliteit van het concert. Maar de hierboven genoemde punten zijn ronduit slordig en maken de recensie in mijn optiek niet voldoende.

Ik ga in het geheel niet. Ik heb mijn huiswerk wel gedaan: er wordt naast dit album geen ander werk gespeeld. Daarnaast heb ik Dream Theater al vaak genoeg (ik schat een keer of 5) live gezien. Laatste keer in 2005 op het Arrow Classic Rock-festival, toen Octavarium net uit was. Dat album was, voor mij althans, het begin van het eind van een van mijn favoriete bandjes die ik leerde kennen ten tijde van Images and Words. Toch blijf ik trouw hun platen kopen, om al snel weer teleurgesteld te raken.... Maar goed dat masochisme is mij maximaal twee tientjes waard. Een concert (kaartje, reiskosten, reistijd) is mij te veel van het goede.....

Ik heb overigens de review van metalfan.nl aangehaald om aan te tonen dat de reacties toch echt niet unaniem positief zijn. Misschien veroorzaakt dat wat verwarring, excuses daarvoor. Ik schat zo in dat de reacties bij de review op metalfan 50/50 positief/negatief zijn. (Ik vind overigens de review op lustforlife 'beter' als in informatiever/ leuker geschreven dan die op metalfan). Daarentegen kan ik me voorstellen dat wanneer je net rond de € 70,-- heb afgetikt voor een avondje Carré en je door de ambiance en volume bent overdonderd je best wil volhouden dat het allemaal toppie joppie was. Prima!

Verder heb ik momenteel The Astonishing gewoon weer aan staan. Die twee tientjes moeten er per slot van rekening ook weer 'uit'.....

Dat is absoluut waar. Wij waren met zeven personen en we waren allemaal bijzonder onder indruk, ook de drie personen die het album maar matig vinden. Dat vinden ze nu nog overigens. Vooral het volume was een belangrijke factor, waardoor sommige stukken aanmerkelijk beter klonken dan op de cd. Maar ja, voor een goede ambiance ga je natuurlijk ook naar een concert. En dat was aan het enthousiasme van de zaal goed te merken. Er werd dan wel keurig op stoelen gezeten, maar de sfeer was er niet minder om. En druk maken om een recensent heb ik wel afgeleerd. Al in 1971/72 na geweldige shows van Black Sabbath, Deep Purple, Jethro Tull, enz. en daaropvolgende afbrekende kritieken van ene Elly de Waard in De Volkskrant.

Daar heb je inderdaad een punt. Veel bands die langer bestaan halen vaak niet meer het niveau van weleer. Toch zijn er genoeg bands (ook die in de top 250 staan) waarvan ik de latere albums nog best kan waarderen. Bij Dream Theater viel me nu op hoe erg het verschil is, of tenminste hoe weinig de muziek mij nu kan bekoren in tegenstelling tot de oudere albums.
Maar je hebt gelijk het is inderdaad een kwestie die bij veel meer bands speelt.

En het houd niet op, ze lopen over van creativiteit

Metalfan.nl: Dream Theater komt met The Astonishing-game

*fixed*