Slayer - Christ Illusion (2006)

Hoewel ik het niet meer verwachtte heeft Slayer het toch voor elkaar gekregen... een echte thrash plaat maken. Zo doe je dat dus: terug naar je roots gaan (Metallica anyone?)

Vanaf Flesh Storm knallen ze er direct ongenadig hard en snel in. Misschien wel het beste Slayer nummer sinds War Ensemble. Ook de rest van het album blijft van een hoog niveau, misschien niet zo hoog als dat van halverwege de jaren 80, maar dat lijkt me dan ook een schier onmogelijke opgave.
Enige minpuntje is misschien het tekstuele niveau. Wat dat betreft heeft Slayer in ruim 20 jaar tijd geen greintje ontwikkeling laten zien. Je moet het lef maar hebben om anno 2006 nog met 666 in je lyrics op de proppen te komen.

Het zij ze vergeven, voorlopig bevalt deze plaat me uitstekend.

Heerlijke Slayer-plaat bevat geen enkele misser. Qua stijl klinkt het album een beetje als een opgefokte South Of Heaven, maar dan veel beter geproduceerd en vol superieure songs.

'Het is in ieder geval wel weer een thrashmetalalbum!' verzucht ik hardop na de voorgaande mislukkingen. Araya kan nog steeds niets anders doen dan monotoon schreeuwen en de solo's zijn nog steeds slecht, maar qua composities ligt het weer iets meer in de richting van de klassieke stijl. Dat Eyes Of The Insane een Emmy heeft gewonnen, geeft wel weer even aan hoe niet serieus we die prijzen hoeven te nemen. Een matig nummer op zijn zachtst gezegd.

Toch is dit het eerste album sinds tijden waar ik ook weer nummers vind die me wel iets doen. Jihad is namelijk best lekker en voor een King-solo was Consfearacy echt zo erg nog niet. Catatonic is echter wel slaapverwekkend en ook Black Serenade is tot de versnelling en standaard matige solo erg saai. Bij Cult moet ik toch nog even heel hard lachen:

'Religion is hate
Religion is fear
Religion is war
Religion is rape
Religion's obscene
Religion's a whore'

Oh wow. Dat de band doorgaans al niet heel erg doorslaat in intellectuele hoogstandjes is een ding, maar hoe een gelovig Katholiek als Araya dit ironisch kan zingen is me een raadsel. Klinkt vooral zielig. En nog steeds schrokken de mensen ook van dit lelijke artwork. De band heeft het ook maar makkelijk met choqueren.

Tussenstand:
1. Show No Mercy
2. Seasons In The Abyss
3. South Of Heaven
4. Reign In Blood
5. Hell Awaits
6. Christ Illusion
7. God Hates Us All
8. Divine Intervention
9. Diabolus In Musica
10. Undisputed Attitude

2006 was precies de periode waarin klassieke thrash weer in opmars was. Drie keer raden wie er als de kippen bij was om weer back to the roots te gaan? Zelfs Lombardo mocht ervoor terugkomen. Wat Slayer hier doet is makkelijk scoren bij eigen publiek dat toch al niet bekend staat om zijn kritische houding. Dat het drumwerk qua niveau achteruit holt, lijkt niemand te deren. Uiteindelijk scoort deze plaat vooral hoger omdat het geluid niet meer zo abominabel is, maar ik heb genoeg slechte songs gehoord om te weten dat het op dat vlak aardig hetzelfde gebleven is. En het album op 6-6-6 uitbrengen. Kom mensen. Zelfs als je te trots bent om kritiek op Slayer te geven, moet je nog wel toegeven dat dit uitzonderlijk kinderachtig is?

Tussenstand:
1. Show No Mercy
2. Reign In Blood
3. Hell Awaits
4. Seasons In The Abyss
5. South Of Heaven
6. Christ Illusion
7. Divine Intervention
8. God Hates Us All
9. Diabolus In Musica
10. Undisputed Attitude

Slayer maakt stappen vooruit en dat is in 'Christ Illusion' goed te merken. Een terugkerende Lombardo is te horen en je kan merken dat hij de heren weer een beetje op sleeptouw mee neemt en dat lukt hem aardig. King speelt zeker in sommige nummers gewoon lekker door, hij kiest er niet voor om al te veel te vernieuwen maar het gaat ze al beter af. Van Araya word ik geen fan meer en dat is ook wel weer te horen in dit album want ik blijf me maar irriteren aan zijn stem, en zoverre ik me kan herinneren heb ik dat altijd al gedaan, behalve in de eerste albums van deze groep daar kon hij er nog wat van maken, maar hij word ook ouder en het klinkt er niet beter op. Deze plaat kent zijn nummers, 'Jihad' en 'Cult' maken het al snel weer goed en voor de rest ramt de band zijn nummers er weer door, echter door de vorige drie platen is het moeilijk om weer te 'genieten' van Slayer, al begon de hardheid in zijn positieve kant weer een beetje zijn opmars te maken, al bleef het niet lang en was dit gevoel en geluid ook vaak weer snel weg als we toch weer in herhaling vallen.

Toch ben ik ook van mening dat de Emmy's niet meer serieus te nemen zijn na de winst door Slayer met het nummer 'Eyes Of The Insane' want zelfs dit album kent al betere nummers dan het nummer dat gewonnen heeft, en dat is toch best wel lachwekkend.

Tussenstand:

01. Show No Mercy
02. Reign in Blood
03. Hell Awaits
04. Seasons of the Abyss
05. South of Heaven
06. Divine Intervention
07. Christ Illusion
08. God Hates Us All
09. Diabolus in Musica
10. Undisputed Attitude

Lombardo is terug en dat levert wat extra energie voor de band op. Dat is ook te horen want het tempo is weer wat toegenomen lijkt het. Altijd fijn om de heren weer op hoog tempo te horen spelen. Verder is Christ Illusion geen hoogvlieger, maar vooral meer typerende Slayer Thrash. En dat bevalt mij eigenlijk wel. De energie is weer aanstekelijk en het geheel bied voldoende lol om hier ook weer even een ruim half uurtje mee te knallen. Deze boeit iets beter dan de vorige en hoewel ze onderhand allemaal onderin de lijst komen te staan weet ik mij er nog steeds goed mee te vermaken.


Tussenstand:
1. Reign in Blood
2. Hell Awaits
3. Seasons in the Abyss
4. South of Heaven
5. Diabolus in Musica
6. Divine Intervention
7. Show No Mercy
8. Christ Illusion
9. God Hates Us All
10. Undisputed Attitude