New Order - Power, Corruption & Lies (1983)

"Power, Corruption & Lies Covered" als bonus-CD bij de nieuwe MOJO.
Ben benieuwd

mojo

Ik zou me eerlijk gezegd nog even herbezinnen; NO is de band waarvan ik ontegenzeggelijk de meeste items in huis heb - ben ooit begonnen te tellen, maar ben bij 55 maar gestopt

Ik heb nog even te gaan Mjuman ! Nog 1 week en ik ben dan ook in het bezit van de maxi Blue Monday/the beach die bij deze periode van NO behoort !

Ik had er één voor je - met een gerepareerde hoes. Koop verstandig en laat je niet gek maken - kies ervoor om óf de 12's te kopen, of de 7"s - en niet beide (zoals ik); draaien je eea uiteraard van compilaties (een veeltal), want vinyl wil je ontzien

van NO ben ik in het bezit van de lp's power corruption & lies , low-life and brotherhood en de 12' van the perfeckt kiss true faith en binnen kort Blue monday dat is een mooi start voor het aanleggen van een verzameling denk ik ? De volgende lp op m'n verlanglijst is movement !

Nog aanraders: Everythings Gone Green - Temptation/Hurt - Sub-Culture 12" en Shellshock 12".

Temptation is een geweldig nummer gebruikt in de film Trainspotting ! Moet ik inderdaad ook nog zien te vinden ! Everthing gone creen en shellskock 12 zal ik eens opzoeken en beluisteren op het internet !

Alleen al de uitvoering van "Your Silent Face" genoeg reden om de nieuwe Mojo te kopen. Power, Corruption and Lies toch wel het beste album van New Order en klinkt zelfs na 30 jaar nog als een klok!

Ik ben dit album net voor het eerst aan het luisteren, en het valt mij nogal tegen.

Het doet mij nogal ''leeg'' en plat aan allemaal.
Misschien nog eens een luisterbeurtje gunnen, want slecht vind ik het nu ook weer niet.

Nablijven en melden voor explicatieles bij Dazz - dissonanten worden hier snel geschoren, gewassen, geknipt en geföhnd

Ik raak steeds vermoeider van het aantal sh*t albums dat ik moet luisteren om weer iets goeds te ontdekken. Ik heb nu een kleine 1000 cd's en vind het leuk om mijn collectie uit te breiden, maar heel veel muziek kan me niet bekoren en ik koop alleen albums die ik echt goed vind. En dat wordt dus steeds lastiger.

Ik had precies hetzelfde als muismat. Ik luister echter ieder album waar ik ook maar iets in hoor meerdere malen en ik ga dit steeds meer waarderen. Vooral Age Of Consent, The Village, Your Silent Face en Leave Me Alone kan ik nu zeer waarderen en maken dit goed genoeg om weer eens een album aan te schaffen.

De jaren 80 begin ik ook buiten de hardrock/metalbands waar ik van hou (Iron Maiden, Slayer, Metallica, Anthrax, Megadeth e.a.) toch wel wat meer te waarderen met o.a. The Sound, The Chameleons, The Cure, Echo & The Bunnymen en misschien vanaf nu ook wel New Order. Op naar de andere albums van NO!

Edit:

Leave Me Alone

Je noemt precies de nummers die ik ook het beste vind.

Na het beluisteren van Movement, die ik tevens een hele goede score heb gegeven, ben ik direct begonnen met hun tweede album. Met Movement nog vers in mijn geheugen is het gemakkelijker om dit te vergelijken met het debuut. Nu zal ik me daar in beperken, want ik hou me daar niet meer echt mee bezig. En ook is dit maar een eerste luisterbeurt en fungeert dit bericht meer als een beschrijving van een verkenning en niet van een diepgaande analyse. Goed, als we dit vergelijken met Movement klinkt dit een stuk vrolijker. Nu wordt er af en toe een subtiel zinnetje gezongen die neigt naar de melancholie, maar daar blijft het ook bij. Moeilijk behapbaar is het dus niet.

Naast de min of meer vrolijke sfeer zijn de geluiden ook een stuk anders. In de plaats van een naar een post-punk neigend geluid klinkt het meer elektronisch geörienteerd. En met meer bedoel ik 95% van het album. Het begin klinkt min of meer naar de electronica, het middenstuk is pure elektronica en het einde (lees: Leave Me Alone) is dan weer een geluid die je kunt horen op Movement. Een stuk killer en de vreemde eend in de bijt in vergelijking met de rest. Het tempo is door al die elektronica een stuk sneller en die elektronische geluiden zijn heel erg herkenbare geluiden (en ik heb een groot vermoeden dat iedereen dit wel kan linken aan de jaren '80), toch vind ik het allemaal niet zo commercieel klinken. Iets wat we ook van JD kunnen zeggen, de voorlopers van de alternatieve stroming. Het experimentele springt er ook sneller uit.

Wat ik trouwens kan opmerken is dat 5-8-6 (en, als we de bonusnummers meetellen, The Beach) heel wat karakteristieke kenmerken vertoont met Blue Monday. Toch wel het bekendste nummer van New Order die hier tevens als bonusnummer vermeld staat. Ik wou dit normaal een vier geven, maar een halfje meer is voor mij toch de perfecte verdienste voor dit album.

The Beach is een instrumentale dub versie van Blue Monday.

Blue Monday en 5-8-6 zijn twee nummers die ontstonden uit Prime 586 (aka Video 586),
een demo van ongeveer 20 minuten waarop Stephen Morris voor het eerst met sequencers stoeit.

Oh, dat verklaart al heel wat. Bedankt voor deze informatie!

Afgelopen week voor het eerst in jaren A Clockwork Orange weer eens gezien en ineens viel me een link naar dit album op. Alex (de hoofdpersoon) heeft het altijd over Ultraviolence en dat woord ben ik verder alleen maar hier tegengekomen. Is er iemand die weet of er een link bestaat tussen de film en het nummer?

De titel van dit album zou je ook zomaar als samenvatting van de film kunnen deponeren, aangezien de hoofdpersoon Alex wordt ingezet als pion in een politiek spel en daarbij worden leugens niet geschuwd.

Interessante opmerking.
100 Best Albums of the Eighties: New Order, 'Power, Corruption Lies' | Rolling Stone - rollingstone.com

Hier wordt inderdaad wel naar verwezen.

New Order waren filmfans, zoveel is bekend.
Zo is het nummer Murder doorspekt met film samples.

Anderzijds waren titels voor New Order eerder bijzaak.
Een titel was een vage omschrijving van hoe een nummer aanvoelde.
Soms werd de titel na toevoeging van de tekst behouden, soms gewijzigd.

Maar de connectie met A Clockwork Orange is zeker geen toeval.

De werktitel van het album was How Does It Feel
naar de zinsnede uit Blue Monday (how does it feel when your heart grows cold).
Dat doet vermoeden dat het album het verwerkingsproces van Ians dood in zich draagt.

Door de titel te wijzigen in Power Corruption & Lies wordt volgens mij een poging ondernomen
om de autobiografische sporen te wissen door de luisteraar op een verkeerd been te zetten.
Dit is een album vol leugens ... je moet wat wij te vertellen hebben niet ernstig nemen.

Integendeel dus.

Mooie plaat waarop New order het Joy division verleden langzaam probeert achter zich te laten.De overeenkomsten zijn er natuurlijk nog wel maar met meer pop en electro invloeden wordt het toch allemaal wat opener.Het eindresultaat is dan ook een erg mooi album met flink wat afwisseling.De opener Age of consent is al gelijk één van mijn favorieten,een perfect voorbeeld van een prachtig opgebouwde song.5-8-6 is te vergelijken met Blue monday en Your silent face is een andere topper waarbij gevoel en sfeer de boventoon voeren.Veelzijdigheid troef dus op Power,corruption & lies dat na 30 jaar nog steeds opvallend origineel klinkt.

Juist Frolunda. 5-8-6 en Blue Monday lijken heel veel op elkaar. Het zou best wel eens kunnen zijn dat 5-8-6 eerder is uitgebracht en dat Blue Monday als hitversie op single is uitgebracht. Maar het klinkt allemaal heel erg goed. Het klinkt alsof New Order de pioniers van het Trancegenre is. Deze plaat heb ik trouwens zowel op vynil als op cd.

Wat een mooie hoes! Daar beginnen we eens mee

Toen ik deze plaat in mijn handen had, dacht ik dat dit vast de lp moest zijn waar blue monday op stond. De hoes van de maxi is immers van het zelfde floppy idee. Dit is dus niet zo, maar vind ik ook geen gemis, aangezien ik die ook op 12 inch heb

Ik vind kant B een stukje sterker dan kant A. Als geheel vind ik het wel een heel erg lekkere plaat! Die sound van Blue monday hoor ik overigens wel veel terug, wat geen straf is!

Heb ook met New Order - Technique (1989) in mijn handen gestaan, maar na een stukje luisteren heb ik die weer terug gelegd. Dat is toch different cook.. eeh biscuit..

Deze sound bevalt me erg goed... hebben die mannen nog meer wat hier op lijkt?

De opvolger zit het dichtst in de buurt.
Over de voorganger hangt de schaduw van Joy Division.

Daarna kiest men steeds duidelijker voor songs met beats of songs met gitaren.
Op Power, Corruption & Lies is de symbiose tussen beats en gitaren in alle songs aanwezig.

Eerste 3 albums zijn wel zekerheidjes begrijp ik uit de berichten.
Ik knapte altijd wat af op de zang. Maar ben totaal niet bekend met hun complete albums.
Wil het toch eens gaan proberen met New Order.

Ga dan astemblieft voor de collector's edition - dan heb je de uiterst essentiele 12"s er meteen bij, van de eerste 5 that is.

Van de latere zou Get Ready zo maar jouw ding kunnen zijn. De eerste is vrij doom. Technique heeft de meest 'dance-elementen'. Met deze beginnen is niet verkeerd

Thanx Mjuman. Daar kan ik wat mee. Ga me er in verdiepen.

Laat ik gewoon eerlijk zijn.
Age Of Consent klinkt als een snellere versie van Transmission van Joy Division.
Muzikaal een stuk luchtiger, en de rol van zanger is voor Bernard Sumner hier alles behalve optimaal.
Dan begint We All Stand een stuk spannender en overtuigender.
Peter Hook opent sterk met een mooie baspartij.
Helaas verdwijnt die al snel meer naar de achtergrond.
Bij de albums van Joy Division kwam je uiteindelijk tot een mooie productie, hier wordt er wel aan knoppen gedraaid, maar regelmatig de verkeerde kant op.
Hierdoor klinkt dit verder ook teveel als een live opgenomen probeersel, wat gewoon niet helemaal af is.
Eigenlijk hoor je in een nummer als The Village dat acts als Yazoo, Depeche Mode en OMD deze band al aan het inhalen is.
Allemaal artiesten met in deze fase een betere zanger.
5-8-6 is Blue Monday, maar dan op een andere manier gezongen, waardoor dit nummer weinig indruk op mij maakt.
Als Sumner bij Blue Monday een stuk lager inzet, en dus minder met zijn stem de hoogte in gaat, vallen pas alle stukjes op de juiste plek.
Zijn stemgeluid komt dan nog het dichtste bij die van Ian Curtis.
Het lijkt alsof er eerst krampachtig is geprobeerd om anders te klinken.

Het voelt hier als vloeken in de kerk... Na jaren draai ik de laatste tijd weer eens JD en NO en onlangs zelfs Movement op vinyl aangeschaft, wat nog steeds goed klinkt. Maar dit is werkelijk afschuwelijk, Sumner had tussendoor ook wel eens zangles mogen nemen, hij zingt gewoon (onbedoeld) vals. Vele malen slechter dan in mijn herinnering.

Catchup wat NO in die periode maakte waren een soort 'putdownsongs', met opzet je afkeren van luisteraars met vreemde hoezen, ontoegankelijke, multi-interpretabele teksten, soms inderdaad bijna vals zingen, of bijna kinderlijke oehoehoe's zingen. Zie wikipedia, past helemaal in het beeld van een band die zich afkeerde van publiek (wat voornamelijk een vervolg van JD wenste).
Als je daar doorheen prikt, zie bijvoorbeeld wat Dazzler hier schrijft over de teksten, blijkt er iets fabelachtigs onder verscholen te zijn.

Nou, ik denk dat de licht valse zang gewoon met de beperkte zangkwaliteiten van Sumner te maken heeft.

Wat gaat de tijd toch snel. Het valt me op dat mijn laatste luisterbeurt al van 6 jaar geleden was. Vandaag, toen ik van Kortrijk terug huiswaarts reed, deze plaat nog es laten afspelen in de auto. Drie kwartiertjes tuffen (of hoe de Hollanders het ook zeggen) met de auto is net voldoende om de volledige plaat nog es te herontdekken. Deze keer viel het wat tegen om eerlijk te zijn. Daar waar Movement, 1981-1982 (EP) en de 12" single Blue Monday/The Beach me nog kan bekoren kan PCL dit niet meer. In het doorgaan had ik wel genoten van Indochine's Le Birthday Album maar dat is dan weer een ander verhaal.