The Last Shadow Puppets - Everything You've Come to Expect (2016)

Heb de plaat meerdere malen beluisterd nu.
Ik zit in het OOR-kamp ben ik bang.
Het debuut vond en vind ik prachtig: scherpe liedjes, energie, mooie arrangementen en geen missers.
Op deze plaat lijkt Alex Turner echter niet op niveau (net als op Humbug en Suck It And See).
De beste liedjes komen van Miles Kane ( Aviation, Bad Habbits), terwijl dat duidelijk de minderbegaafde songsmid behoort te zijn.
Ook heb ik bij veel liedjes het idee dat die arrangementen er aan hun haren bijgesleept zijn.
Soms klinkt het wel goed en als een onmisbaar deel van het liedje (zoals in het fraaie titelnummer), maar meestal lijkt het overbodig en vind ik het neigen naar kitsch. Het geprezen Dream Synopsis bijvoorbeeld, zou beter af zijn zonder die weelderige strijkers aan het eind.

Omdat er nog best wat erg goede tunes op staan krijgt ie nog wel een voldoende.
Mijn oordeel lijdt hier nogal onder mijn hoge verwachting ...

Ik heb hier ontzettend lang naar uitgekeken (meteen op de dag van release aangeschaft) en na een week heb ik m niet meer gedraaid. De beste nummers lijken inderdaad van Miles Kane te komen.
Juist na AM had ik er veel vertrouwen in dat dit ook een topper zou worden.

Ik zie het gemiddelde op deze site ook alleen maar verder dalen. Zonde zeg...

Vreemd dat dit album bij de meerderheid schijnt te dalen in achting, terwijl ik hem juist nog volop draai en er nog meer van geniet als eerder.
Mijn 3 aangeduide favorieten staan ook schitterend verspreid op het album, namelijk opener Aviation, ballad Sweet Dreams TN en geweldige popsong Pattern.


Dat vind ik trouwens heel herkenbaar. Lijkt me eerder een soort dubbele song zoals op El Vy's album (Sad Case en Happiness Missouri).

Ik denk dat het te maken heeft met te hoge verwachtingen na hun debuut en AM, wat bijvoorbeeld oceanvolta ook schrijft. Ik luister deze ook gewoon 'los' en moet altijd eerst maar eens horen of het wat is. Dan is dit toch wel een echt lekker plaatje met een paar echt sterke songs.

Verwachtingen spelen inderdaad een rol. Het debuut vind ik ontzettend goed dus dan kan het bijna alleen maar tegenvallen. Toch weet ik nu al zeker dat dit album voor mij nooit het niveau van het debuut gaat halen. Net zoals ik dat bij Suck It and See meteen wist. Ik hou gewoon van wat meer pit in hun nummers.

Gek genoeg vind ik dit album dan weer beter dan de laatste van Arctic Monkeys.

Tja... zelfs op een matige plaat komt Alex Turner nog wel met een paar goede songs aanzetten. Maar ben het wel met de recensenten eens dat dit werkje niet memorabel zal blijken.

Met deze plaat zat ik nogal een tijdje in mijn maag. Ik heb hem blind gekocht, maar schrok toch wel toen ik hem thuis ging luisteren. Alex Turner haalt zijn lat niet en dat vindt ik nog steeds. Het is zijn lat echter niet waar hij over hoeft te springen, maar die met Miles Kane samen. Nu is Kane een verdienstelijk songsmith met een enkele uitschieter, in de schaduw van Turner kan hij hoogstens even ronddraaien, maar dat is het wel.

Na diverse luisterbeurten lijkt het er op dat Everything ... een plaat is die op twee gedachten hinkelt. Een van een soort Las Vegas versie van 60s hits van zangers die vanaf 1966 in konden pakken en een enorm duistere kant die in sommige nummers naar voren komt, waar de wereld behoorlijk zwart is gekleurd. Dat laatste maakt Everything ... een ronduit spannend album. Het maakt de plaat ook zowel lichter als donkerder dan zijn voorganger en de reden waarom ik hem uiteindelijk beter vind. De Scott Walker bombast trek ik sowieso nauwelijks voor een langere tijd achter elkaar.

Met 'Aviation', 'Bad Habits' en 'Used To Be My Girl' schiet The Last of the Shadow Puppets behoorlijk raak, andere songs klinken door de overdadige orkestratie van Owen Pallett behoorlijk tijdloos. Het rare is dan dat de intentie niet de perfecte popsong geweest lijkt te zijn. Daarvoor is het allemaal te stroef en ongewennig.

Everything ... is een moeilijk album. De tijd zal het leren of het beter komt. Goed is het al wel. Het grootste bezwaar tegen dit album is eigenlijk dat er nu zeker vier jaar tussen Arctic Monkeys albums kont te zitten. Te lang.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Het is een groeiplaat. De eerste luisterbeurten konden mij niet overtuigen maar ik kan zeggen dat hij nu beter binnenkomt. Het niveau van de debuutplaat wordt niet gehaald, toch bevat de plaat een paar nummers die echt heel sterk zijn She does the woods is daar een voorbeeld van. De ´B´ kant van de plaat is wel de sterkte imo.

Een plaat die volledig in het verlengde ligt van de vorige. De 8 jaar ertussen heeft de scherpe songwriting er een beetje 'afgeërodeerd'... en die vorige plaat vond ik al niet zo sterk. Een beetje veel van hetzelfde allemaal.
Maar één nummer kan het bovenstaande dan weer teniet doen en mijn mening doen wankelen. Waarom, o waarom staat Used to Be My Girl hier op? Voor mijn part het allerbeste LSP-nummer. Daardoor nog net een voldoende voor de plaat.

Tja, ik vind de commentaren en recensies wel een beetje mager. Het is geen wereldplaat geworden en het debuut was echt spannender, maar er staan hier toch weer voldoende fijne nummers op (opener en sluitstuk en idd http://www.musicmeter.nl/user/6438 'Used To Be My Girl'.
Prima vermaak dit.

De live confrontatie (in Köln) maakte het weer helemaal duidelijk: Geweldig album.
Ik heb ook geen echte favorieten, simpel omdat alle tracks voor mij even lief zijn.
Dat maakt de groei naar 5* onvermijdelijk. bij deze dus.

Ben er van overtuigd dat LSP een grote parodie is, op het sterdom van Alex vanuit de Arctic Monkeys. Iets wat de zuinige criticasters waarschijnlijk niet begrepen hebben.

Hij blijft fijn. Heerlijke plaat voor tijdens het reizen. Je komt in een bepaalde flow en de plaat laat je niet meer los tot The Dream Synopsis.

Vrij wisselvallige plaat met de beste track aan het begin. Genoeg opleefmomentjes toch ook, waardoor het best een onderhoudende plaat is. Iets te veel (tekstuele) herhalingen bij sommige nummers.

Is this what you wanted?

The Last Shadow Puppets lanceren videoclip voor 'Is This What You Wanted' (filmpje) - Humo: The Wild Site


Héérlijke cover!

Op de nieuwe EP komen nog drie andere covers waarvan ik Les Cactus van Jacques Dutronc en Totally WIred van The Fall al ken, zijn ook twee geweldige covers. Beetje jammer dat de cover van Moonage Daydream van Bowie niet op de EP zal staan.

Bij het opstellen van mn jaarlijsten, kom ik er achter dat Dracula Teeth is gegroeid tot DE favo track van dit album.

Dit is sowieso mijn meest gedraaide plaat van dit jaar. Geniet er nog steeds van

Mooie plaat hoor. Niet of nauwelijks minder dan de eerste. Fijne sound, vooral in "Aviation" en mijn favoriet "Miracle Aligner".

Een tijdje geen aandacht gehad voor dit album en eindelijk weer eens beluisterd. En.....blijkt voor mij een groeier.... van 3.5 naar 4*

4 stemmen dan

Een verzameling degelijke en over het algemeen best mooie liedjes.The Last shadow puppets,ik had wel eerder van de band gehoord maar wist niet dat het een soort gelegenheids/hobby-bandje was van leden van onder meer de Artic monkeys en the Rascals.Deed me in sommige aspecten (vooral de zang) wel wat aan Orange juice denken. Everything You've Come to Expect heeft dan ook zeker kwaliteit al mis ik soms wel dat beetje extra die de nummers echt naar een hoger plan tillen.
Misschien dat dat nog komt want het het is wel een echte luisterplaat met groeimogelijkheden geworden.Vooralsnog springen er bij mij Miracle Aligner ,The Element of Surprise en She Does the Woods er nog het meest uit.
Voorlopig een dikke drie sterren en wie weet wat de toekomst nog brengt.

Klopt, maar dat is dan ook niet moeilijk. Miracle Aligner,Aviation en She Does the Woods zijn pareltjes, en zo zijn er nog een paar prima nummers maar die zijn niet memorabel te noemen. Een beetje zoals ook op hun eerste LP : een paar geweldige nummers maar de rest zijn niet slecht maar zeker ook niet bijzonder.

Na twee jaar het album nog even goed op mij laten inwerken - ik vond het in eerste instantie een tegenvaller in vergelijking met het interessante debuut - en wat blijkt, het is een typische groeiplaatje gebleken. Waar veel fans de uptempo nummers wat beter kunnen appreciëren heb ik dat met de wat langzamere songs. De eerste helft van de plaat is classic voor mij. Aviation is een sfeervolle opener, Miracle Aligner is een klasbak, Dracula Teeth met zijn strijkers en Ennio Morricone invloeden is wat mij betreft het mooiste voorbeeld van een typische plaat die op je moet inwerken, heerlijk. Pattern zou ook op een album van Paul Weller terug kunnen komen en dat is een compliment. Het debuut pakte je in een keer in en had minder geheimen voor de luisteraar, deze schijf is voor mij gevarieerder, bevat meer soul, kent meer details en laat zich op den duur pas van zijn beste kant zien. Niet verwacht maar uiteindelijk vind ik de 'typische moeilijke' tweede plaat beter dan het debuut, Turner en Kane hebben het toch geflikt.

Na 3 jaar weer eens opgezet en het is er niet beter op geworden. Alleen de eerste 2 tracks springen eruit voor mij, maar echt magistrale nummers zou ik ze ook niet willen noemen. Verder is het echt een pretentieuze bedoening zonder dat er echt iets interessants gebeurt. Kennelijk verandert niet alles wat Alex Turner aanraakt in goud, helaas.

Voor de fans: Deluxe LP in de aanbieding
Link

Die (bijna) 40 minute vlogen zo voorbij, wat een mooi en lekker album. Niet veel over te zeggen, leuk