The Last Shadow Puppets - Everything You've Come to Expect (2016)

Ja, daar hadden ze wel de tijd voor genomen. Die ene review hier is zelfs nog beter.

Dat vind ik wel een mooie omschrijving!

Ik kan me anders wel vinden in de recensie van Oor. Behoorlijke teleurstelling dit, het niveau van het debuut in ogenschouw nemende.

Met Miracle Aligner is helemaal niets mis. Het heeft hoogstens een vreemde plek op het album gekregen. Het zou beter tot zn recht komen halverwege en niet aan het begin waar je meer uptempo zou verwachten. Maar ik hou wel van die onverwachte zetten.

Jep. Mark Kozelek (Sun Kil Moon) kreeg eerst een positieve/neutrale recensie voor zijn laatste album. Toen kwam uit dat hij een journaliste van Pitchfork (toevallig diegene die nu Everything You've Come to Expect heeft gerecenseerd) had beledigd en vervolgens is er in allerijl een nieuw stuk geschreven waarbij deze randzaken een nadrukkelijke plaats gekregen in de recensie.

Ik vond het ook een matige recensie van de Oor, ik had echt het idee dat de recensent er even vluchtig naar had geluisterd en weinig tijd had voor een goed onderbouwd verhaal.

Ik hoor maar twee "matige" Alex Turner ballads (Dracula Teeth en het titelnummer). Dat is eigenlijk ook mijn grootste probleem met dit album; het begint sterk met Aviation, daarna een wat rustiger maar nog steeds goed Miracle Aligner en vervolgens twee rustige niet echt sprankelende nummers. Je verliest de aandacht een beetje. Vervolgens schieten ze met The Element of Surprise en de daarop volgende songs wat mij betreft weer met scherp. Puntige popnummers, waarbij met name Bad Habits en Sweet Dreams, TN mij kunnen bekoren. Het is al eerder gezegd, maar het tweede deel is inderdaad beter dan het eerste stuk.
Misschien niet zo verrassend als het debuut, en door het eerste deel misschien ook niet zo goed, maar voorlopig een fijn plaatje.

Groot Arctic Monkeys fan en de titelsong van het debuutalbum van TLSP vond ik ook geweldig, maar deze 2e worp komt totaal niet bij mij aan

Ook van Suck It And See en AM? Want ik heb zo'n gevoel dat wanneer je die twee albums ook minder vind, je deze ook niet zo snel zal waarderen.

Leuk album. Jammer alleen dat het leukste nummer, 'The Bourne Indentity', met zijn Pulpiaanse sound en tekst, niet op de plaat staat. Wel op Spotify. De zin 'I feel like the sequel / You wanna see but you were kinda hoping they would never make' doet me erg veel denken aan 'Like a Friend' van Pulp.

Nee, die albums heb ik nooit echt goed geluisterd, mijn fanstatus is voornamelijk gebaseerd op hun eerste 2 albums haha. Do I Wanna Know vond ik trouwens ook heel vet.

Vind ik dus ook een gemis.

Dit is geen bijzondere plaat geworden toch. De songs beklijven niet en ik was bijna blij toen Bad Habits eraan kwam, wat heel wat wil zeggen... Ik mis ook die sterke samenzang tussen de 2.

Je zou toch verwachten dat de 2 samen anno 2016 met iets fantastisch kunnen afkomen, maar dit is onder niveau. Zo'n typische onmemorabele '6' plaat.

Bijna allemaal matige liedjes. Jammer. Hij mag niet in de schaduw van het debuut staan.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Last Shadow Puppets - Everything You've Come to Expect - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

The Age Of The Understatement van The Last Shadow Puppets was al weer acht jaar geleden om meerdere redenen een opzienbarende plaat.

De samenwerking tussen Alex Turner (The Arctic Monkeys) en Miles Kane (The Rascals) kwam op een moment dat hun bands stevig aan de weg timmerden en er geen tijd leek voor andere projecten, bevatte muziek die je niet zag aan komen en bleek ook nog eens een plaat op te leveren die mee kon doen in de jaarlijstjes.

The Last Shadow Puppets leken lange tijd te blijven steken op slechts één plaat, maar onlangs verscheen dan toch plaat nummer twee: Everything You've Come To Expect.

De plaat zag ik natuurlijk niet aankomen, maar in muzikaal opzicht voldoet de tweede van The Last Shadow Puppets redelijk aan de verwachtingen. Het debuut van het gelegenheidstweetal riep vooral associaties op met de vroege platen van David Bowie en Scott Walker en leek eerder in de jaren 60 en 70 dan in de jaren 00 gemaakt. Het geldt ook voor een belangrijk deel voor de tweede plaat van The Last Shadow Puppets.

Gebleven zijn de mooie sfeervolle popliedjes met een hang naar het verleden en de aan David Bowie en Scott Walker herinnerende vocalen. Gebleven zijn ook de prachtige en rijke strijkersarrangementen en de filmische klanken, die niet hadden misstaan in de filmscores van Ennio Morricone.

The Age Of The Understatement imponeerde acht jaar geleden echter vooral door de verrassing en die is natuurlijk wel wat weg op Everything You've Come To Expect. In eerste instantie was ik daarom wat teleurgesteld, maar inmiddels heeft ook de tweede plaat van het duo me te pakken.

Everything You've Come To Expect is zeker geen kopie van zijn voorganger. Dat lijkt een zwakte, maar is uiteindelijk de kracht van de plaat. De plaat begint waar zijn voorganger eindigde, maar schuift naarmate de plaat vordert ook met enige regelmaat op richting de Berlijnse jaren van Bowie of richting de jaren 80 (en bijvoorbeeld richting de muziek van The Style Council).

Het gevoel van sensatie dat bij beluistering van het debuut zo veelvuldig opdook blijft misschien weg, maar toch vind ik Everything You've Come To Expect een steeds betere plaat.

Alex Turner en Miles Kane zijn niet gekomen voor een herhalingsoefening, maar geven hun bijzondere samenwerking nieuwe glans. De meeste critici vinden het teleurstellend, maar ook na tig keer horen vind ik dit een bovengemiddeld goede plaat. En daar blijf ik bij. Erwin Zijleman

Ik sluit me bij Rudi aan. De recensies in de OOR zijn nu eenmaal kort, en in de recensie van dit album worden gewoon muzikale argumenten genoemd om te onderbouwen waarom het niet zo'n sterk album zou zijn. Ik zie het probleem met het stuk niet zo; het is gewoon een prima stukje in het OOR-format. In die beperkte ruimte heb je niet overvloedig veel plaats. Pitchfork biedt die ruimte dan wel weer, maar de recensent die deze plaat daar besprak had de ruimte wel anders mogen gebruiken. Vond het evenwel een amusant stuk, maar ik kan me voorstellen dat de fans er minder om kunnen lachen.

Ik ben trouwens zeker geen fan. Alex Turner is bijzonder overschat. Met de recensent ben ik het absoluut oneens dat Turner de beste songschrijver van zijn tijd zou zijn.

He, nu is een echte recensent het ook nog met mij eens

Geweldig album. Het is lang geleden dat ik een (indie) rock album op repeat had staan. De eerste zes nummers liggen bijzonder in het gehoor, de tweede helft van het album heeft iets meer tijd nodig. En van Dracula Teeth en het titelnummer kan ik niet genoeg krijgen. Ik begrijp wel dat dit album op 2 binnenkomt in de top 100.

dat alex turner zich steeds verder verwijderdt van zn roots wist ik al, maar dat hij Kane meetrekt in zn wereld van middelmatigheid vind ik echt jammer. Het pure en rauwe element wat beide heren ooit bezaten is compleet verdwenen. Wordt het bij de Arctic Monkeys nog redelijk verbloemd door een goed liedje hier en daar. Helaas is daar op dit werkje geen sprake van

Ik vind Alex Turner zeker niet de beste songwriter van zijn tijd, al zou ik ook niet weten van wie ik dat wel zou moeten zeggen. Ik vind Alex Turner wel iemand met een bijzonder taalgevoel. Het ritme in rijm wat hij kan aanbrengen in songlines, bijna tegen rap aan, vind ik erg sterk.

Ik vind hem vaak net te gemaakt spitsvondig, zo van 'hé, kijk eens wat ik voor een leuke, eigenzinnige observaties ik toch zing'. Daar ging die soloplaat van hem ook mank aan.

oei oei wat is Sweet Dreams, TN geweldig. Verder zeer sterke opvolger, ander sfeertje maar bijna net zo goed als the age of the understatement.

Ik vind deze echt wel goed, ga nog een tijdje luisteren en zien of hij stijgt of daalt voor ik een recensie geef.

Trouwens erg genoten van het concert in Paradiso 7 april...

Concert heeft de bedoelingen van het album beter zichtbaar gemaakt. Wat opviel was de ronduit geile uitvoering en act van vooral Alex. De humor in de teksten komt er live ook veel duidelijk uit, waardoor ik heel anders en nog positiever tegen DraculaTeeth & MiracleAligner aankijk.

Ik kan maar niet warm worden voor de nieuwe plaat. De liederen zijn zo middelmatig dat ik moeite heb om mijn aandacht erbij te houden. Ik mis spanning. . .

Kan mij niet boeien.

Uitstekend gemotiveerd: dank je.

Heb hetzelfde gevoel: allemaal leuk en mooi gemaakt, maar zo weinig spanning. Bij de overgang tussen Used to be my girl en She does the woods had ik even het idee dat het gewoon hetzelfde nummer was dat herbegon. The Dream Synopsis was zowat het enige nummer waar ik de aandacht echt bij kon houden, en dan eerder door de tekst en lijzige manier van zingen die daar goed bij past.

een goede voortzetting van hun vorige plaat. Misschien niet zo overdonderd als hun debuut cd samen waar een paar meesterlijke goede songs op staan. Deze plaat is niet minder dan hun voorganger. Wel wat kort ten opzichte van de vorige plaat maar er staan geen fillers op.

Het concert op 7 april maakte trouwens wel goed duidelijk dat de nieuwere songs live echt niet minder zijn dan van hun vorige album. Een zeer genietbaar album.

Deze duurt toch wel een paar minuten langer dan de vorige.