Talk Talk - The Colour of Spring (1986)

Afgezien van de constante kwaliteit van de composities, is de produktie natuurlijk ook het vermelden waard.
Ik ben gek op de 80's, maar het ging natuurlijk ook wel eens over de top met snoeiharde synthdrums en synthesizers die net even te nadrukkelijk waren.
Op deze is de produktie nagenoeg perfect. Gedetailleerd en elke toevoeging hoorbaar. Ook de warme sound is absoluut een meerwaarde.
Mooi ook dat Steve Winwood betrokken werd. Hier regelmatig te horen op de hammond.

De songs van dit album markeren ongeveer zo'n beetje wat maximaal haalbaar is bij een live optreden (van de latere albums niet meer). In Montreux Live (dvd - ook YouTube) wordt dan ook een aantal songs hiervan live gespeeld.

Leuk om de 'spot' even op Winwood te zetten, maar juist een aantal andere (studio-)musici verdient het echt wel om expliciet te worden genoemd: Ian Curnow (keyboards, w.o synths) en Robbie McIntosh (gitaar), omdat ze mede bepalend zijn voor de signature live sound van Talk Talk. En daarnaast de tweede drummer/percussionist, van wie de naam me even ontschoten is, maar die tevens duidelijk maakt wat voor diepte een live optreden wint door de toevoeging van een extra drummer/percussionist.

Als liefhebber van het latere werk van Talk Talk heb ik deze plaat eens opgezet. De meer rustige en akoestische nummers bekoren mij zeker, maar ik blijf iets meer moeite houden met de in mijn optiek wat overgeproduceerde aanpak van de overige meer jaren tachtig popnummers.

De op Musicmeter meermaals geroemde productiekwaliteit en dat dit een plaat is om je speaker op uit te zoeken zie ik dan ook niet zo. Naar mijn idee kun je dat beter doen met - het liefst zo rechtstreeks opgenomen - akoestische muziek en mooie klassieke opnames met veel dynamiek. Maar even terug naar de muziek waar het uiteindelijk toch om gaat geef ik deze plaat vanwege het vakmanschap en creativiteit als voorbode van wat hierna nog zou volgen al met al toch een positieve waardering.

Percussie : Martin Ditcham, Morris Pert en Phil Reiss.

Een paar maanden terug stuurde mijn neef mij een bericht; of ik interesse had om de oude Philips studioboxen (1973) van mijn vader (die verdienstelijk producer was) - gratis - over te nemen. Toevallig was ik op dat moment precies bezig met de mogelijkheden onderzoeken voor een leuke upgrade voor mijn fysieke media. Superbijzonder! Mijn neef gaf ook nog aan een stapeltje elpee's te hebben die ik voor een zacht prijsje kan overnemen, ze stonden immers al op Marktplaats en hij had er al wat biedingen op, ik ging akkoord.

Eén van de platen tussen dat stapeltje vinyl was dit album. Spirit of Eden was ik al bekend mee, maar los van Life's What You Make It kende ik het album in zijn totaal eigenlijk niet. Je raadt het al... Vanaf het moment dat ik de naald zich in de groef nestelde was het menens. Wat een ervaring, wat een productie, wat een trip!

17 februari 1986 kwam The Colour of Spring uit. Eén van de iconische TT albums is 40 jaar.

In 1986 luisterde ik met één van mijn beste maten dit album keer op keer. Na het succes van It’s my Life waren onze verwachtingen hoog gespannen voor The Colour of Spring.

Deze werden ruimschoots overtroffen door dit album met alleen maar goede nummers. We luisterden het integraal op vinyl.

Ik was en ben nog steeds onder de indruk van het krispheldere en tevens volle geluid. Een grotere kwalitatieve geluidservaring is bijna niet denkbaar. Alle instrumenten zijn duidelijk hoorbaar en krijgen de ruimte. Iets dat op latere albums nog verder werd doorgevoerd. Langzaam werd duidelijk dat synthesizers volgens de wens van Mark zouden gaan verdwijnen.

Spirit of Eden en Laughing Stock zijn natuurlijk berucht om de vele gastmuzikanten maar je zou vergeten dat dit op TCOS ook al het geval was, zei het in mindere mate of in ieder geval minder opvallend.

April the 5th en Chameleon Day toonde de richting die Mark en Tim voor ogen hadden. Meer verstilling en meer accent op de instrumentatie. Meer de flow van de muziek volgen dan vaste structuren.

Destijds hadden deze twee nummers nog niet onze voorkeur. Het heeft bij mij persoonlijk lang geduurd voordat het kwartje viel. Toen het eenmaal viel, kon ik er geen genoeg van krijgen. Nu zijn juist deze nummers waardevoller omdat ze de weg naar Eden heel duidelijk bleken te voorspellen.

Waar ik pas veel later achter kwam is dat de variophon al op TCOS gebruikt werd. Ik had de hoes destijds niet goed genoeg bekeken;) Dit bijzondere elektronische blaasinstrument is ook op de b-kant van Life’s what you make it te horen in het fantastische nummer; It’s getting late in the evening, dat bijna het album haalde. Nu is het een memorabele b kant en een van mijn favoriete nummers.

Ik wil daarmee de meer poppy nummers niet te kort doen want die hadden allemaal zo op single gekund. Van de singles is de door het orgel gedragen Give it Up (derde single) mijn favoriet.

40 jaar na het uitbrengen staat het album nog steeds als een huis. Het album brengt mij naast nostalgie een luisterervaring waarvoor je de tijd neemt om het integraal af te spelen.

Wat een enorme inspiratiebron waren/zijn deze mannen. Ze hebben het hele postrock genre op de kaart gezet ondanks Mark volgens mij niets van dergelijke hokjesgeest moest hebben. Vlak ook het werk van Paul en Lee in ‘O’rang niet uit. De meer ritme gedreven muziek is niet in de lijn van de muziek van TT maar erg interessant en een trip op zich.

Het is dat ik de latere TT albums nog beter vind. Anders had ik voor de maximale 5 sterren gegaan.

Only of the night
And it's darkness am I calling
Only of the night
My relief in its falling
Breathe on me, eclipse my mind
It's in some kind of disarray
Killing time, I cradle far
Chameleon days
Chameleon day

En dan na die stilte gaan de hemelpoorten open - wat een prachtige overgang naar Time It’s Time.

(Jeetje, heb het vinyl alweer 40 jaar in mijn bezit)

Dit album zowel op plaat als cd grijs gedraaid. Heel af en toe zet ik hem nog wel eens op maar de verveling slaat dan toch een beetje toe. Maar mag dat na 40 jaar

Ver weg, wiegend zacht —
In goudgele waas,
Tollende zon over deinende aren,
Zinderend over de dagen,
Die van kleur verschieten —
In mijn chameleon days

Tijd - het is tijd.

Dit herken ik echt niet, ik draai het album nog enkele keren per jaar, met veel plezier...